Zapotec

Μετά την προηγούμενη κυκλοφορία της ίδιας εταιρίας, το Zapotec συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο: ένα light-medium παιχνίδι της ώρας όπου χτίζουμε πυραμίδες — προφανώς οι καθεδρικοί του 2022. Εκεί όπου το ξαδερφάκι του έδινε αρχικά μια κάπως τσάτρα-πάτρα εντύπωση, εδώ βρήκα ένα παιχνίδι πολύ πιο δεμένο, τόσο στον σχεδιασμό όσο και στη ροή του. Ο καθένας προσπαθεί να γίνει ο διασημότερος αρχιτέκτονας των Ζαποτέκ, χτίζοντας σπίτια και πυραμίδες, ενώ δεν διστάζει να περάσει και μερικούς γείτονες από λεπίδι για να κερδίσει πόντους και τη θεϊκή εύνοια.

Ο πυρήνας είναι οι 27 κάρτες ενεργειών, μοιρασμένες ανάμεσα στους παίκτες και στο κοινό offer. Σε κάθε γύρο παίζουμε μία κάρτα, η οποία ταυτόχρονα ενεργοποιεί μια γραμμή ή στήλη στο προσωπικό μας grid παραγωγής 3x3, ορίζει το initiative order και —κυρίως— καθορίζει τι μπορούμε να χτίσουμε και πού. Μου αρέσει πολύ το ότι αυτές οι λειτουργίες δεν είναι ανεξάρτητες: η επιλογή μιας κάρτας είναι συγχρόνως επιλογή παραγωγής, χρονισμού και οικοδομικού πλάνου.

Η παρτίδα τελειώνει γρήγορα, αφού ουσιαστικά παίζουμε πέντε κάρτες πριν πάμε στο τελικό σκοράρισμα. Παρ’ όλα αυτά, η παραγωγή των πόρων ανεβαίνει σχεδόν εκθετικά, οπότε οι τελευταίοι γύροι είναι αισθητά πλουσιότεροι σε ενέργειες από τους πρώτους. Αυτό δίνει στο παιχνίδι τίμιο κάψιμο μυαλού, με σκληρές επιλογές και συνήθως κοντινά σκορ για όσους έχουν μείνει στη διεκδίκηση. Η αλληλεπίδραση έρχεται και από το μοίρασμα των καρτών: αν δεν πάρεις τις σωστές, ή αν οι πιο γρήγορες κάρτες σε βολεύουν λιγότερο, το πλάνο σου μπορεί να στραβώσει από νωρίς.

Εδώ είναι και η βασική μου επιφύλαξη. Ως τον τρίτο γύρο, το «τι πρέπει να κάνεις» μοιάζει υπερβολικά συγκεκριμένο: δύο σπίτια στην ίδια γραμμή ή στήλη στον πρώτο γύρο, με παραγωγή τουλάχιστον ενός χρυσού, και τέσσερα σπίτια συνολικά στον δεύτερο με όλους τους πόρους καλυμμένους. Από λάθος ή από άτυχη μοιρασιά καρτών μπορείς να χάσεις το τρένο και να γίνεις θεατής στο υπόλοιπο παιχνίδι. Ευτυχώς κρατάει λίγο και στήνεται αμέσως για ρεβάνς. Συνολικά, είναι καλό παιχνίδι, που για μένα στέκεται δίπλα στο Furnace σε απόλαυση, διάρκεια και κάψιμο εγκεφάλου, παρότι δεν μοιράζονται μηχανισμούς. Το προτείνω, με μια επιφύλαξη για το replayability.