Aeon's End

Δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο πολύ ένα deckbuilder χωρίς να κοιτάζω τον διπλανό μου με μισό μάτι, αλλά το Aeon's End τα κατάφερε. Είναι συνεργατικό, έχει πολύ ωραία ροή και ήδη από τις δύο παρτίδες μου άφησε την αίσθηση ότι έχει άφθονο replayability.

Στον πυρήνα του είναι μια κοινή προσπάθεια απέναντι στους εχθρούς, όχι μια αναμέτρηση μεταξύ των παικτών. Δεν υπάρχει η άμεση κόντρα που μπορεί να αναζητά κανείς σε άλλα deckbuilders· αντί γι' αυτό, όλοι παλεύουμε με το ίδιο πρόβλημα και προσπαθούμε να στήσουμε τα decks μας ώστε να αντέξουμε την πίεση.

Οι εχθροί έχουν τις δικές τους έξυπνες «μηχανές», και αυτό είναι που κρατά την παρτίδα ζωντανή. Και στις δύο φορές που το έπαιξα, η κατάσταση κρεμόταν αρκετά πειστικά από μια κλωστή: μπορούσαμε να βγούμε νικητές ή να καταλήξουμε γιουβέτσι. Αυτή η αβεβαιότητα κάνει τη συνεργασία να μετράει, χωρίς να χρειάζεται το παιχνίδι να γίνει επιθετικό μεταξύ μας.

Θα το έπαιρνα ευχαρίστως ως τίμια πασιέντζα, ειδικά επειδή παίζει πολύ καλά σόλο και με δύο. Για την ώρα μου άρεσε περισσότερο από το Thunderstone, και αν οι επόμενες τρεις-τέσσερις παρτίδες επιβεβαιώσουν αυτή την πρώτη εντύπωση, μάλλον θα αρχίσω να κυνηγάω και τα expansions.