Κριτική
Ascension: Deckbuilding Game
Το Ascension: Deckbuilding Game έχει μερικές άβολες γωνίες στο design του, αλλά εγώ συνεχίζω να το απολαμβάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Για τίμιο ξύλο με δύο ή τρεις παίκτες, παραμένει από τις κορυφαίες επιλογές μου.
- Κυκλοφορία
- 2010
- Σχεδιαστής
- Robert Dougherty, John Fiorillo, Justin Gary, Brian M. Kibler
- Εκδότης
- Stone Blade Entertainment, Arclight Games, FunBox Jogos
- Παίκτες
- 1–4
- Διάρκεια
- 30 λεπτά
Don't stop the rock. Γυρίζω στο Ascension: Deckbuilding Game ξανά και ξανά, και όσο το παίζω με ανθρώπους που έχουν ήδη αρκετές παρτίδες στα χέρια τους, τόσο φαίνονται και οι αδυναμίες του. Παρ’ όλα αυτά; Πραγματικά δεν με νοιάζει. 😉
Στον πυρήνα του, χτίζουμε τα decks μας μέσα από τις επιλογές που εμφανίζονται για heroes. Εκεί βρίσκεται και ένα από τα σημεία όπου το παιχνίδι μπορεί να σε τσιτώσει: σε ορισμένα σενάρια, η επιλογή των heroes μπορεί να σε έχει ουσιαστικά αφήσει πίσω πριν προλάβεις να κάνεις πολλά.
Υπάρχει επίσης το γνώριμο πρόβλημα των μοιρασιών, το 3-2/5-0 απέναντι στο 4-1/4-1, που κουβαλά και το κανονικό Ascension. Δεν είναι ακριβώς η πιο κομψή αίσθηση όταν η εξέλιξη μιας παρτίδας στραβώνει έτσι, αλλά η μεταξύ μας σύγκρουση παραμένει αρκετά άμεση ώστε να κρατά το τραπέζι σε εγρήγορση.
Γιατί, στο τέλος, είναι απλώς πολύ διασκεδαστικό. Έχει βάθος, θέλει να παρακολουθείς τι συμβαίνει απέναντί σου και εξακολουθεί να είναι top επιλογή μου όταν θέλω τίμιο ξύλο με δύο ή τρεις παίκτες. Ας έχει τα κουσούρια του· εγώ δεν σταματάω το rock.
Source: BoardGameGeek
0 comments
Sign in to react or comment.


