Burning Banners

Το άφησα τελευταίο, αυτό το τερατάκι, και καταλαβαίνω γιατί αρκετοί το κοιτάτε με καχυποψία χωρίς να πατάτε τυφλά το κουμπί. Είναι Compass, άλλωστε. Στην πράξη, όμως, το Burning Banners είναι ένα ασύμμετρο light wargame, με δυσκολία και σύστημα μάχης περίπου επιπέδου Commands & Colors, αλλά με πολύ ζάρι, πολλή μαγεία και βαριά αμερικανική γεύση. Στο μυαλό μου είναι το νόθο παιδί του Memoir ’44 με το Black Rose Wars. Το πρόβλημα είναι πως οι κανόνες του θέλουν διάβασμα, τα errata θέλουν προσοχή, το rules forum μάλλον θα το επισκεφτείτε και στο πρώτο advanced game είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κάνετε λάθη. Με λίγη υπομονή, πάντως, σας το επιστρέφει σε θεματικές και πραγματικά ωραίες παρτίδες.

Παρότι είναι hex-and-counter, δεν μου έδωσε σχεδόν ποτέ την αίσθηση ενός παραδοσιακού παιχνιδιού αυτού του είδους. Η καρδιά του είναι roll-and-hit, με έμφαση στο πατόζαρο — και επειδή τα ζάρια πέφτουν με τις χούφτες, γεννιούνται εκείνες οι επικές στιγμές που όλοι θυμούνται μετά. Η μάχη δεν είναι grand strategy με την κλασική έννοια· είναι περισσότερο μια υπόθεση σωστού timing, ειδικά όταν μπαίνουν στη μέση τα non-cantrip battle magic. Εκεί δεν συγχωρείται η προχειρότητα, και ορισμένες ασάφειες στους κανόνες μπορεί να σας οδηγήσουν ακόμη και σε house rules. Για παράδειγμα, εμείς προτιμάμε τα siege engines όχι μόνο να ακυρώνουν το -1 defensive bonus, αλλά και να αίρουν την απαγόρευση απέναντι στα strikes, γιατί έτσι η πολιορκία γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Η ασυμμετρία του είναι βαθιά και το fantasy θέμα του περνάει κανονικά στο τραπέζι. Τα Orks & Goblins έχουν από τα πιο ενδιαφέροντα horde mechanics που έχω δει, αν και σε κάποια σενάρια ίσως χρειαστεί το house rule του ενός lair ανά γύρο: μια πολύ καλή αρχή μπορεί αλλιώς να τελειώσει την παρτίδα προτού προλάβει να ανοίξει. Και το Kingdom of the Night, με τα βαμπίρια του, είναι απολαυστικά μεταξωτό βρακί, αλλά στα χέρια ενός ικανού σκοτεινού άρχοντα μπορεί να κάνει θαύματα. Οι παίκτες, λοιπόν, δεν λύνουν όλοι το ίδιο πρόβλημα· εκμεταλλεύονται διαφορετικές δυνάμεις, μαγεία και ρυθμό, ενώ προσπαθούν να μη χαθούν στις εξαιρέσεις και στα timings.

Να ξέρετε επίσης ότι πρόκειται αυστηρά για παιχνίδι σεναρίων και campaign, όχι για free-for-all matched play. Έχει δουλεμένα σενάρια για όλα τα player counts, αλλά δεν μοιράζουν πάντα εξίσου ενδιαφέροντα πράγματα σε όλους. Στο τετράπαικτο Fire in the East, ένα σχετικά γρήγορο σενάριο τριών ωρών, οι Νάνοι και τα Ορκ είναι ουσιαστικά οι πρωταγωνιστές, ενώ Vampires και Empire μένουν αισθητά δεύτερα βιολιά. Σε ένα μεγαλύτερο παιχνίδι τεσσάρων με τεσσεράμισι ωρών που δοκιμάσαμε μετά, όμως, συμμετείχαν όλοι κανονικά και έγινε μακελειό, με ανατροπές και κλάματα. Εγώ είμαι πολύ χαρούμενος με το Burning Banners, απλώς το βλέπω ως diamond in the rough: μην το προσεγγίσετε σαν κλασικό wargame. Είναι παιχνίδι spell management και scenario solving, και όταν το δεχτείτε με τους δικούς του όρους, έχει πολλά να δώσει.