Cavum

Το Cavum ήταν το τελευταίο πιάτο στις πρόσφατες γευσιγνωσίες μας και, ειλικρινά, το κυνηγούσα καιρό. Δεν ήταν ούτε εύκολο να το βρω ούτε εύκολο να το προτείνω στην παρέα, αφού κάποιοι παθαίνουν σχεδόν αναφυλαξία με κενά εξάγωνα και tiles που θυμίζουν ράγες. Και ο κόσμος, για κάποιον λόγο, δεν φαίνεται να το έχει σε ιδιαίτερη εκτίμηση. Πρόβλημά του: η δική μας παρτίδα ήταν από τις πιο ευχάριστες της χρονιάς.

Στον πυρήνα του, είναι ένα ωραίο, σφιχτό και έξυπνο παιχνίδι network building. Τοποθετούμε tiles και στήνουμε τούνελ, προσπαθώντας να αξιοποιήσουμε τα gems και τα veins του χάρτη. Το διαρκές ερώτημα είναι πού χωράει το επόμενο tile και πώς θα το βάλεις χωρίς να χαλάσεις όσα έχεις ήδη χτίσει — ή, ακόμη καλύτερα, χωρίς να αφήσεις τον επόμενο να κάνει ακριβώς αυτό που θέλει.

Η αλληλεπίδραση δεν είναι καθόλου διακοσμητική. Το Cavum έχει take-that και μίσος σε γενναίες δόσεις: ανατινάζουμε τα τούνελ των άλλων με ένα πολύ ικανοποιητικό τακα-τακα-μπουμ, ενώ το bidding για τη σειρά παίζει ρόλο, ειδικά για εκείνον που κυνηγά την τελευταία θέση. Εκεί μόνο έχω μια μικρή ένσταση: θα ήθελα να δω μια παραλλαγή όπου τα veins γεμίζουν με Χ-1 gems, με το Χ να είναι οι παίκτες, ώστε ο τελευταίος παίκτης να μην έχει τόσο μεγάλο προβάδισμα — ακόμη κι αν χρειάζεται να ματώσει στο bidding για να το πάρει.

Πέρα από αυτή την επιφύλαξη, πέρασα υπέροχα. Το γέλιο, οι εκρήξεις και το γενικότερο δηλητήριο της παρτίδας έκαναν το Cavum να ξεχωρίσει, ακόμη κι αν τα πιο δημόσια κατάλληλα σχόλια στο τραπέζι περιορίζονταν στο κλασικό: «μα πού να βάλω αυτό το tile;».