Cavum

Το Cavum μοιάζει με εκείνο το κρυμμένο διαμάντι που κάθεται ήσυχα στο ράφι ώσπου να το φέρεις επιτέλους στο τραπέζι και να αναρωτηθείς γιατί δεν το κάνουν όλοι. Ναι, έχει κενά εξάγωνα και πλακίδια που θυμίζουν ράγες, άρα θα τρομάξει κόσμο πριν καν αρχίσει. Πρόβλημά τους: η παρτίδα που έπαιξα ήταν από τις πιο απολαυστικές της χρονιάς.

Στον πυρήνα του, είναι network building: τοποθετείς πλακίδια, χτίζεις τούνελ και προσπαθείς να συνδέσεις το δίκτυό σου με τα πολύτιμα veins και τα gems τους. Η επιλογή θέσης δεν είναι ποτέ απλώς «πού χωράει αυτό το tile;». Είναι πού θα σε εξυπηρετήσει, πού θα κόψει τον άλλον και πού θα αφήσει αρκετό χώρο για να μη σε στριμώξει εκείνος αμέσως μετά.

Και μετά έρχονται οι εκρήξεις. Ανατινάζεις ξένα τούνελ, ακούς το νοητό τακα-τακα-μπουμ και βλέπεις ένα προσεκτικό σχέδιο να γίνεται ξαφνικά πρόβλημα κάποιου άλλου. Το bidding για τη σειρά παίζει τον ρόλο του, ιδιαίτερα επειδή ο τελευταίος παίκτης μπορεί να έχει πλεονέκτημα όταν τα veins γεμίζουν gems· πληρώνει για αυτή τη θέση, αλλά όχι πάντα αρκετά ώστε να πάψει να φαίνεται ευνοημένος. Θέλει μια βαριάντα με Χ-1 gems στα veins, και τότε το μαχαίρι θα γύριζε λίγο πιο δίκαια.

Είναι ωραίο, σφιχτό και έξυπνο, με take-that που δεν προσποιείται ότι είναι ευγενικό. Θα ήθελα τη μικρή αυτή διόρθωση στην ισορροπία, αλλά το Cavum παραμένει ένα εξαίρετο παιχνίδι δικτύων για παρέες που χαμογελούν όταν ακούγεται έκρηξη από τη λάθος πλευρά του τραπεζιού.