Days of Ire: Budapest 1956

Το είχα παίξει ξανά μόνο ως διπλό και μου είχε αφήσει θετικές εντυπώσεις. Αυτή τη φορά, όμως, το τραπέζι των τριών μού φάνηκε πολύ πιο ταιριαστό: δύο στασιαστές απέναντι σε έναν τίμιο Ρώσσο είναι, για μένα, η καλύτερη φόρμουλα για να το απολαύσεις. Μου άρεσε τότε· τώρα μου άρεσε ακόμη περισσότερο.

Στο παιχνίδι, η βασική αντιπαράθεση στήνεται ανάμεσα στους δύο στασιαστές και τον Ρώσσο παίκτη. Η τριμελής σύνθεση δίνει σε αυτή την αντιπαράθεση το σχήμα που θεωρώ ιδανικό, αντί για την καθαρά διμερή εμπειρία που είχα δοκιμάσει παλαιότερα.

Η αλληλεπίδραση βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη σύγκρουση πλευρών: οι δύο στασιαστές μοιράζονται το ίδιο στρατόπεδο απέναντι στον έναν αντίπαλο. Δεν είχα την αίσθηση ότι απλώς προσθέσαμε έναν παίκτη· το παιχνίδι έδειξε να αποκτά καλύτερη ισορροπία και περισσότερη απόλαυση με αυτή τη διάταξη.

Μόλις τελειώσαμε, είχαμε μαζευτεί πέντε άτομα και, δυστυχώς, ένας φίλος μάς πιστόλιασε. Χάλασε λίγο η μάζωξη, αλλά τουλάχιστον το μενού απέκτησε ξαφνικά βαθμούς ελευθερίας — η εξάδα, ας μην κοροϊδευόμαστε, είναι δύσκολη υπόθεση. Για ζέσταμα, πριν από όλα αυτά, είχαμε ρίξει στα κάρβουνα κι ένα Peak Oil.