Dune: Imperium

Η πρώτη βραδιά έκλεισε ακριβώς όπως πρέπει: με μια παρτίδα Dune: Imperium για χαλάρωση. Και ναι, θα το πω χωρίς περιστροφές: είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δικαιολογούν πλήρως τη θέση τους στο τραπέζι ξανά και ξανά. Διαχρονική και σταθερή αξία, με κάθε παρτίδα να θυμίζει γιατί το θεωρώ τόσο καλή υποψηφιότητα για παιχνίδι της χρονιάς.

Τώρα που το ξέρουμε όλοι καλά, η ροή του παιχνιδιού βγαίνει πολύ πιο φυσικά. Οι αποφάσεις δεν χάνονται μέσα στην εξοικείωση· αντίθετα, γίνονται πιο ουσιαστικές, επειδή καταλαβαίνουμε καλύτερα τι κυνηγούμε και τι μπορεί να ετοιμάζουν οι υπόλοιποι.

Και φυσικά υπάρχουν οι intrigue καφρίλες. Πλέον τις προβλέπουμε, ή τουλάχιστον ξέρουμε ότι πρέπει να τις φοβόμαστε, πράγμα που κάνει την αλληλεπίδραση ακόμη πιο νόστιμη. Η κούρσα μένει σκληρή μέχρι το τέλος και κανείς δεν μπορεί να νιώσει πραγματικά ασφαλής πριν έρθει η ώρα για τη στέψη του νικητή.

Το αποτέλεσμα ήταν πολύ ωραία γούστα, ένας νικητής που στέφθηκε κανονικά και μετά απόσυρση για ύπνο. Χωρίς την παραδοσιακή πολιτική συζήτηση μέχρι τα χαράματα αυτή τη φορά, λόγω διαφορετικής σύστασης της ομάδας — αλλά με το Dune: Imperium να έχει κάνει, πάλι, απολύτως τη δουλειά του.