Factory 42

Μετά το φιάσκο του Grey Emminence, κάθε αγορά από τον ίδιο σχεδιαστή έχει ένα στοιχείο τζόγου. Το θέμα όμως με κέρδισε: σοβιέτ στο underdark, νάνοι που καλύπτουν κρατικές παραγγελίες ενώ σπρώχνουν παράνομα προϊόντα στους elven capitalists για victory points. Είναι τόσο πρόθυμα γελοίο ως σκηνικό, ώστε το κουτί βρήκε αμέσως θέση στο hoard μου.

Πρόκειται για worker placement με πραγματική ένταση. Τα πιόνια σου γίνονται είτε εργάτες, που εκτελούν ενέργειες, είτε κομισσάριοι, που αλλάζουν τον τρόπο λειτουργίας των θέσεων. Οι κομισσάριοι δεν παράγουν τίποτα, πράγμα ίσως υπερβολικά θεματικό.

Οι εργάτες εξαργυρώνουν κουπόνια για να φτιάξουν ένα κοινό απόθεμα υλικών, το οποίο πέφτει στον Πύργο της Γραφειοκρατίας· ο πύργος κρατά κάθε φορά κάποια κομμάτια, άρα τα διαθέσιμα δεν είναι ποτέ βέβαια. Έπειτα τα υλικά φορτώνονται σε βαγόνια και στέλνονται στα ιδιωτικά εργοστάσια για παραγωγή, ενώ άλλος φορτώνει και άλλος στέλνει: τίμιο αλαλούμ, αρκετό κάψιμο και μπόλικο μίσος στο τραπέζι.

Και μετά η παραγωγή αποφασίζει να εξοντώσει το παιχνίδι που μόλις έχτισε. Δώδεκα υλικά σε κακοβαμμένα κυβάκια πρέπει να ταιριάξουν με κακοτυπωμένες κάρτες, ώσπου πέντε ενήλικες να περνούν δέκα λεπτά προσπαθώντας να αναγνωρίσουν τι χρειάζεται για μεντεσέδες. Δεν το ολοκληρώσαμε· όχι επειδή το Factory 42 είναι κακό, αλλά επειδή η φυσική του υλοποίηση είναι αδικαιολόγητα βασανιστική. Κάτω από αυτή την απαράδεκτη εργονομία υπάρχει ένα πολύ καλό παιχνίδι που θέλω να ξαναδοκιμάσω, αφού φτιάξω ένα play aid με γράμματα αντί για τα άχρηστα σύμβολα.