Fancy Feathers

Τον τελευταίο καιρό ψάχνω έξυπνα pocket παιχνίδια που να στέκονται καλά στα δύο άτομα. Έχω ήδη κουραστεί να χάνω στο Radlands από τον γιο μου, ενώ η μαμά δεν μας κάνει συχνά την τιμή να καθίσει για Fishing — που, για μένα, παραμένει ο βασιλιάς των trick-taking. Μέσα σε αυτή την αναζήτηση έπεσα στο Fancy Feathers: ένα μικρό παιχνίδι με πτηνά και μια αρκετά kinky ιδέα στο κέντρο του.

Ο πυρήνας του είναι ένα πολύ περίεργο drafting. Οι επιλογές σου δεν είναι απλώς «παίρνω το καλό χαρτί και συνεχίζω», αλλά έχουν μια ιδιόρρυθμη ροή που σε αναγκάζει να κοιτάς τι κυκλοφορεί και τι μπορεί να καταλήξει στους άλλους. Είναι το σημείο όπου το παιχνίδι ζωντανεύει πραγματικά και εκεί βρίσκεται σχεδόν όλη η αλληλεπίδρασή του.

Το πρόβλημα είναι ότι κάθε παρτίδα χρησιμοποιεί μόνο έξι από τα δώδεκα διαθέσιμα πουλιά. Αυτό το mix φαίνεται να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό αν το drafting θα βγάλει ουσιαστικές, ενοχλητικές αποφάσεις ή αν η παρτίδα θα καταλήξει μπαλότσα. Με τρεις ή τέσσερις παίκτες — κάτι που απαιτεί δεύτερο κουτάκι — φαντάζομαι ότι η διαδικασία θα γίνεται πολύ πιο killer, επειδή θα υπάρχει περισσότερη πίεση και μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο τι αφήνεις πίσω σου.

Στα δύο, όμως, δεν μου έμεινε αρκετό πέρα από αυτή τη μία έξυπνη ιδέα. Το Fancy Feathers είναι παράξενο με τον καλό τρόπο, αλλά δεν είναι σταθερά ενδιαφέρον: όταν το σωστό σύνολο πουλιών δεν κάνει τη δουλειά του, μένω να κοιτάζω το draft και να σκέφτομαι «ωραία, και τώρα;». Γενικά, μεχ.