For Glory

Δεν είχα ιδιαίτερες αξιώσεις από το For Glory, αλλά με κέρδισε ακριβώς επειδή δεν κάνει τον δύσκολο. Παίρνω τον στάβλο των μονομάχων μου, κυνηγάω δόξα και, όταν ο Κρουπελάριος ανοίγει κρανία, είναι σχεδόν υποχρεωτικό να φωνάξω «are you not entertained?». Νομίζω πως με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Στον πυρήνα του είναι ένα τίμιο deck-builder: κάθε παίκτης χτίζει τον στάβλο του και προσπαθεί να κερδίσει δόξα. Το ωραίο twist έρχεται όταν γεμίσουν οι αρένες, γιατί τότε το παιχνίδι αφήνει για λίγο το χτίσιμο της τράπουλας και περνάει σε ένα μικρό παιχνίδι μονομαχίας.

Οι μονομάχοι σφάζονται με ένα σύστημα που μου θύμισε το Conquest LCG, και αυτό είναι κομπλιμέντο: εκείνο το σύστημα ήταν καλό ακριβώς για τέτοιου είδους αναμετρήσεις. Οι κανόνες είναι εύκολοι να τους μάθει κανείς, ενώ η αλληλεπίδραση δεν μένει θεωρητική· οι αρένες γεμίζουν και μετά κάποιος πρέπει να φάει ξύλο.

Στο βασικό κουτί παίζεται μόνο για δύο, και αυτή η εκδοχή είναι λίγο πιο thinky. Με την επέκταση, το multiplayer γίνεται free-for-all, γίνεται της κακομοίρας και έρχονται μαζί του το σωστό κλάμα και η σωστή φασαρία. Πολύ καλό για το είδος του· αν δεν είχε κυκλοφορήσει το Ascension Tactics, θα ήταν ο αγαπημένος μου deck-builder με καράτε.