Front Line No Komrades

Έκλεισα αυτή τη μικρή κομμουνιστική παρένθεση της χρονιάς, μετά το περσινό Cogs & Comissars, με το Front Line No Komrades: άλλο ένα από εκείνα τα παιχνιδάκια που μαζεύω για το θέμα, τα συντρόφια στα βουνά και όλο το σχετικό χαριτωμένα μιλιταριστικό σκηνικό. Στο τραπέζι έχει την ελαφριά, παρεΐστικη αύρα που ψάχνεις σε κάτι τέτοιο, ακόμη κι αν το περιτύλιγμά του τελικά υπόσχεται περισσότερα γέλια απ’ όσα παραδίδει.

Στον πυρήνα του είναι μια πειραγμένη εκδοχή του Guillotine, με μερικές ωραίες ιδέες να κρύβονται μέσα στον βασικό του μηχανισμό. Οι παίκτες κινούνται μέσα σε αυτό το γνώριμο, ελαφρύ πλαίσιο παιχνιδιού παρέας, και η αλληλεπίδραση προκύπτει από το ίδιο το πείραγμα της φόρμουλας, όχι από κάποιο ιδιαίτερα βαθύ ή περίπλοκο σύστημα.

Δεν θα σας φορτώσω λεπτομέρειες γύρου που το ίδιο το παιχνίδι δεν κατάφερε να μου κάνει αξιομνημόνευτες: ο μηχανισμός είναι ψιλό οκ, αλλά μοιάζει underdeveloped και η ροή τραβάει λίγο παραπάνω απ’ όσο πρέπει. Αυτό είναι το πρόβλημά του στην πράξη· η παρέα έχει χρόνο να περάσει καλά, αλλά όχι επειδή το σύστημα κλιμακώνεται σε κάτι ιδιαίτερα κοφτερό ή αστείο.

Παρόλα αυτά, γελάσαμε. Και, μέσα από όλμους και ναρκοπέδια, επιβεβαιώθηκε ξανά ο πρωταθλητής του περασμένου καλοκαιριού, που πήρε πάλι τις δάφνες όπως και πέρσι. Ως βραδιά και ως θεματικό αντικείμενο είχε τη χάρη του· ως αγορά, όμως, δεν το προτείνω. Μόνο αν σας το χαρίσουν.

Καλό μαύρισμα, σύντροφοι!