Hegemonic

Όταν το πήρα, είχα ενθουσιαστεί περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Σήμερα δεν μπορώ να πω ότι το Hegemonic είναι πια από τα αγαπημένα μου, αλλά εξακολουθώ να το θεωρώ ένα από τα καλά βαριά παιχνίδια που μπορούν να σηκώσουν έξι παίκτες και να τους δώσουν κάτι ουσιαστικό. Αρκεί, βέβαια, να ξέρουν σε τι μπαίνουν.

Είναι αρκετά cut-throat, με πολύ στρίμωγμα και στρατηγική. Θέλει να χτίζεις μακροπρόθεσμα σχέδια, αλλά και να είσαι έτοιμος να τα αλλάξεις επί τόπου, όταν η κατάσταση στο τραπέζι το απαιτήσει. Η αλληλεπίδραση δεν είναι διακοσμητική: οι κινήσεις των άλλων μπορούν να σε αναγκάσουν να αναθεωρήσεις, ενώ οι τακτικές retaliation είναι πάντα εκεί και κάνουν το κλίμα πιο αιχμηρό.

Το πρόβλημα έρχεται όταν κάθε γύρος μετατρέπεται σε προσωπική συνεδρία ανάλυσης. Το παιχνίδι είναι επιρρεπές σε APίλα και, όταν αρχίσει το ψάξιμο την ώρα που έρχεται η σειρά σου, η φάση καίγεται. Για μένα αυτό δείχνει ότι κάτι έχει πάει λάθος στην προετοιμασία: πρέπει να έχεις σκεφτεί μπροστά, όχι να ανακαλύπτεις το πλάνο σου τη στιγμή που πρέπει να το εκτελέσεις.

Παρόλο το πεντάωρο και τη σχετική γκρίνια, η δική μου παρτίδα καταγράφηκε τελικά ως θετική εμπειρία. Είχε ζόρι, είχε πίεση, και στο τέλος η διαφορά ήταν μικρή, με τη νίκη να παίζεται στην κάρτα. Αυτές είναι οι στιγμές που δικαιολογούν την ταλαιπωρία — όχι ότι την εξαφανίζουν.

Θέλει καθαρό μυαλό, άνεση χρόνου και σίγουρα όχι Παρασκευή βράδυ μετά από εξαντλητικό εργασιακό πενθήμερο, με τηλέφωνα, e-mail, παιδιά και γάτες να διεκδικούν προσοχή. Οι κανόνες χρειάζονται σοβαρό διάβασμα και αρκετά παραδείγματα, αλλιώς οι παρεξηγήσεις παραμονεύουν. Αν ξαναπαίξουμε, θα χρησιμοποιήσουμε σίγουρα το ακυκλοφόρητο expansion, που διορθώνει αρκετά από τα κακώς κείμενα. Το Hegemonic έχει πόνο να δώσει σε όποιον ασχοληθεί μαζί του — απλώς θέλει την κατάλληλη παρέα, τη σωστή στιγμή και πολλή υπομονή.