Imperial 2030

Είχαμε παίξει και την προηγούμενη Παρασκευή, οπότε μπήκα στο Imperial 2030 με το προηγούμενο πατόζωμά μου ακόμη φρέσκο: ελεεινό QQjitsu, backstabbing και η μία και μοναδική αλήθεια του σενσέι Laurence να ηχεί στο κεφάλι μου. Αυτή τη φορά ήρθα αποφασισμένος να μη χαρίσω τίποτα — και ευτυχώς, γιατί οίκτος δεν υπήρχε πουθενά στο τραπέζι.

Η παρτίδα κύλησε αμφίρροπα μέχρι τους τελευταίους γύρους. Δεν έχω να σας πουλήσω ψυχρή ανάλυση συστημάτων: αυτό που έμεινε σε μένα είναι η ένταση μιας αναμέτρησης όπου τίποτα δεν είχε κριθεί νωρίς και κάθε κίνηση κουβαλούσε το βάρος της ως το τέλος.

Η αλληλεπίδραση, πάντως, ήταν όλη η ουσία. Το προηγούμενο μάθημα σε QQjitsu και πισώπλατα χτυπήματα είχε ήδη βάλει τον τόνο, ενώ στο φινάλε το ζευγάρι Βραζιλία–Ρωσία έδωσε τη λύση και η δικαιοσύνη, επιτέλους, θριάμβευσε. Ήταν από εκείνες τις παρτίδες που σε αφήνουν να θέλεις αμέσως άλλη μία — ίσως και να το παίξω Μουντιάλ.

Κάπου εκεί σταμάτησαν οι αθλοπαιδιές, παρότι η παρέα σήκωνε κι άλλο παιχνίδι, και άρχισε το παραδοσιακό πολιτικό ξεκατίνιασμα. Αφού δεν μας πίεζε κανείς να γυρίσουμε σπίτια, το τρολάρισμα κράτησε ως τις τέσσερις το πρωί. Την επόμενη ημέρα, με καφετιέρα σε overdrive, μπακάρντι και ένα πρωινό πλουτς, στήσαμε κάτι για εξάδα· το Sidereal Confluence έμεινε σπίτι, αλλά ευτυχώς υπήρχε Plan B. Μετά από τέτοια βραδιά, το Imperial 2030 είχε ήδη κάνει τη δουλειά του.