Impulse

Δεν έχω παίξει την πρώτη έκδοση, οπότε δεν έχω μέτρο σύγκρισης. Αυτό που έπαιξα όμως μου φάνηκε παιχνιδάρα — ίσως επειδή έχω ήδη αδυναμία στο απόλυτο χάος που λέγεται Innovation. Το Impulse έχει αυτή την ωραία, ελαφρώς τρομακτική αίσθηση ότι τα πράγματα μπορούν να ξεφύγουν ανά πάσα στιγμή: χάος, πανικός και, ναι, μια μικρή υψοφοβία.

Ο βασικός του άξονας είναι η πολύ έξυπνη χρήση των καρτών για τα πάντα. Οι κάρτες δεν είναι απλώς ένα ακόμα κομμάτι του παιχνιδιού· είναι ο τρόπος με τον οποίο κινείται όλο το σύστημα, κάτι που δίνει στους μηχανισμούς του μια ιδιαίτερη συνοχή, ακόμη κι όταν γύρω από το τραπέζι επικρατεί αναστάτωση.

Δεν είναι παιχνίδι που το πιάνεις με την πρώτη, και αυτό φαίνεται καθώς προσπαθείς να καταλάβεις πώς λειτουργούν όλα μαζί και τι μπορούν να προκαλέσουν οι επιλογές των παικτών. Παρ’ όλα αυτά, με πολλούς παίκτες κύλησε σε οκ ρυθμούς, και η αλληλεπίδραση μέσα στο χάος ήταν ακριβώς το είδος της αναστάτωσης που με κρατάει σε εγρήγορση.

Για μένα το πρόσημο είναι ξεκάθαρα πολύ θετικό, έστω κι αν δέχομαι απολύτως ότι δεν είναι παιχνίδι για όλους. Είναι μεγάλο, απολαυστικό και ήταν πολύ ταιριαστό κλείσιμο: ένα παιχνίδι που σε μπερδεύει λίγο, σε ταρακουνάει αρκετά και τελικά σε αφήνει να χαμογελάς.