Keyside

Μετά το αρκετά περίεργο και μέτριο Keyper, είχα σχεδόν αποφασίσει ότι η σειρά Key είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της για μένα. Κι όμως, ο κύριος Breeze επιστρέφει με το Keyside και μου σερβίρει ίσως το καλύτερο παιχνίδι της σειράς: ιδιαίτερο, χορταστικό και από εκείνα που σε κάνουν να πεις ένα ειλικρινές «wow».

Το παιχνίδι δανείζεται στοιχεία από όλη τη σειρά Key, χωρίς να μοιάζει απλώς με συλλογή αναφορών. Στον πυρήνα του βρίσκεται ένα βρόμικο, τροποποιημένο rondel, το οποίο σταδιακά καταλήγει να θυμίζει mandala και καθορίζει το πώς θα τρέξουν οι ενέργειες. Δεν είναι μηχανισμός που εξηγείται πρόχειρα σε μια πρόταση — και μάλλον αξίζει να τον δείτε να λειτουργεί έστω μία φορά στο τραπέζι.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι ενέργειες δεν εκτελούνται σε κενό: η παρέα επηρεάζει διαρκώς το τοπίο. Υπάρχουν κοψίματα, καπελώματα και κόντρες, με αρκετό χώρο για το γνωστό κιουκιουζήτσου, δηλαδή την απολύτως οπλοποιημένη μίρλα. Αν σας αρέσουν τα βαριά euro όπου οι άλλοι παίκτες δεν είναι απλώς διακοσμητικά γύρω από το τραπέζι, εδώ θα βρείτε πολλή τροφή για σκέψη και ακόμη περισσότερους λόγους να γκρινιάξετε δημιουργικά.

Για τη δική μας παρέα, αυτό ήταν ακριβώς το ζητούμενο. Το Keyside έχει πολύ ψωμί, μεγάλη επαναληψιμότητα και τη σωστή ποσότητα τριβής για να μένει ζωντανό από παρτίδα σε παρτίδα. Παιχνιδάρα και από τα πολύ καλά που έπαιξα φέτος — ανεπιφύλακτα προτεινόμενο.