Marvel Zombies: A Zombicide Game

Μπήκα στο Marvel Zombies: A Zombicide Game με τη διάθεση ανθρώπου που προσπαθεί απλώς να δικαιολογήσει τα λεφτά που πέταξε. Δύο παρτίδες αργότερα, μία με τα ζόμπι και μία με το X-Men Resistance, αναγκάστηκα να παραδεχτώ τη μαύρη αλήθεια: το διασκέδασα. Είναι κανονικό guilty pleasure, και δεν θα το παίξω δύσκολος γι’ αυτό.

Στον πυρήνα του παραμένει ένα παιχνίδι όπου η τύχη των ζαριών μπορεί να σε απογειώσει ή να σε αφήσει να κοιτάς το τραπέζι με απόγνωση. Αυτή η ραντομάδα δεν είναι πάντα η πιο εκλεπτυσμένη εμπειρία, αλλά γίνεται μέρος του θεάματος: όταν τα ζάρια εγκαταλείπουν κάποιον, αρχίζει η καζούρα και η παρέα περνάει καλύτερα.

Οι δύο πλευρές που δοκιμάσαμε δίνουν διαφορετική γεύση, με το X-Men Resistance να ξεχωρίζει χάρη στις combo δυνάμεις του. Και, όσο ανεβαίνει η δυσκολία, το παιχνίδι ζητάει ένα τίμιο κάψιμο για να τα βγάλεις πέρα· δεν το ένιωσα τόσο αναγκέφαλο όσο το βασικό Zombicide 2nd Edition.

Δεν θα το παρουσιάσω ως το πιο σοφό ή λεπτοδουλεμένο παιχνίδι του κόσμου. Θα πω όμως το προφανές, γιατί εδώ είναι αλήθεια: με την κατάλληλη παρέα, ή με τον γιο μου και τους φίλους του, είναι ένα πολύ αξιόλογο κομμάτι του είδους. Και το Marvel flavor είναι ακριβώς εκείνο το κάτι παραπάνω που το κάνει να αξίζει την έξοδο από το ράφι.