Master of the Galaxy

Το Master of the Galaxy είναι από εκείνα τα παιχνίδια που στα χαρτιά ακούγονται ενδιαφέροντα, αλλά αξίζουν παρουσίαση με εκφωνητή αγώνα μποξ: «Και τώρα, στο ρινγκ, το μάνιουαλ!» Δεν είναι κακογραμμένο, ούτε μοιάζει πρόχειρο ως δουλειά· έχει τη ροή που περιμένεις από ένα επαγγελματικό εγχειρίδιο. Κι όμως, κάτι στη μετάφραση —ίσως από ιταλικά, βουλγάρικα ή whatever— στραβώνει συνεχώς την επικοινωνία. Μικρά πράγματα, όπως η απουσία πληθυντικού σε σημεία, καταφέρνουν να σε μπερδεύουν αντί να σε βοηθούν.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι πατάει σε μια αρκετά φρέσκια ιδέα reverse bag building. Όταν αδειάσει το σακουλάκι με τα κυβάκια, δεν το ξαναγεμίζεις απλώς σαν να μη συνέβη τίποτα: πρέπει να φροντίζεις εσύ να επιστρέφεις κυβάκια πίσω σε αυτό. Αυτό δίνει μια διαφορετική ένταση στη διαχείρισή σου και δείχνει ότι οι σχεδιαστές είχαν κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό τους.

Επίσης, δεν σε αφήνει να παίζεις multiplayer solitaire στην άκρη σου. Για να κερδίσει κάποιος, πρέπει να πέσει ξύλο, άρα η σύγκρουση με τους άλλους είναι μέρος της υπόθεσης και όχι μια προαιρετική ενόχληση. Η πρόθεση είναι σωστή και η αλληλεπίδραση έχει λόγο ύπαρξης, αλλά οι ασάφειες του μάνιουαλ κάνουν όλη αυτή τη διαδικασία πολύ πιο fiddly απ’ όσο χρειάζεται.

Να ζητήσω εδώ και μια ταπεινή συγγνώμη από τον Δρ. Ρόκο, που με πήρε τηλέφωνο ενώ πάλευα με το καταραμένο μάνιουαλ για να λύσουμε μια διαφωνία και πρέπει να απαντούσα σαν μαστουρωμένος. Για να συνέλθουμε, καταναλώσαμε σεβαστή ποσότητα από μπέργκερ και παρελκόμενα —oh yeah— και μετά πήγαμε στο κυρίως πιάτο: Pfeister και τα μυαλά στα κάγκελα.

Κρίμα, γιατί το παιχνίδι όντως δείχνει να έχει ενδιαφέρον. Αλλά ανάμεσα στις ασάφειες του εγχειριδίου και σε κάτι αχρείαστες χαζομάρες των developers, όπως το μέγεθος του score tracker, η εμπειρία γίνεται κουραστικά fiddly. Θέλει μια revised έκδοση για να προχωρήσει πραγματικά. Όπως είναι τώρα, για μένα είναι ένα χαμηλό 6άρι και μάλλον ανάξιο λόγου.