Master of the Galaxy

Το Master of the Galaxy είναι από εκείνα τα παιχνίδια που αξίζουν παρουσίαση με εκφωνητή αγώνα μποξ: στη μία γωνία μια ενδιαφέρουσα ιδέα, στην άλλη το εγχειρίδιο, έτοιμο να σε πλακώσει. Δεν είναι πρόχειρα γραμμένο και η δομή του δείχνει επαγγελματική, όμως η μετάφραση μοιάζει να έχει αφήσει μικρές αλλά επίμονες ασάφειες. Ακόμη και λεπτομέρειες, όπως η απουσία πληθυντικού σε σημεία όπου χρειάζεται, αρκούν για να σε κάνουν να ξαναδιαβάζεις αντί να παίζεις. Βαθμός εγχειριδίου: «θα περάσει», με το ζόρι.

Στον πυρήνα του υπάρχει το reverse bag building. Δεν αδειάζεις απλώς το σακουλάκι με τα κυβίδια και το ξαναγεμίζεις μηχανικά· πρέπει να φροντίζεις εσύ να επιστρέφουν κυβίδια σε αυτό. Αυτή η αναστροφή δίνει στις επιλογές σου βάρος, γιατί δεν αρκεί να τραβήξεις ό,τι σε βολεύει τώρα: πρέπει να σκεφτείς τι θα έχεις διαθέσιμο αργότερα.

Και, ευτυχώς, δεν σε αφήνει να κρυφτείς στη γωνιά σου παίζοντας multiplayer solitaire. Για να κερδίσεις, πρέπει να πέσει ξύλο. Οι παίκτες αναγκάζονται να συγκρουστούν, και αυτό είναι ακριβώς το σωστό ένστικτο για ένα παιχνίδι που θέλει να μιλά για γαλαξιακή κυριαρχία. Όμως οι αμφισημίες των κανόνων κάνουν αυτές τις συγκρούσεις να σταματούν για διαιτησία, ενώ επιλογές όπως το μέγεθος του score tracker προσθέτουν άσκοπο fiddliness. Και τότε το σακουλάκι δεν είναι το πρόβλημα.

Είναι κρίμα, γιατί κάτω από την ταλαιπωρία φαίνεται ένα παιχνίδι με πραγματικό ενδιαφέρον και με ιδέες που έχουν δουλευτεί. Αλλά χρειάζεται revised έκδοση που να καθαρίσει το εγχειρίδιο και να ισιώσει τις αδέξιες λεπτομέρειες της παραγωγής. Όπως είναι τώρα, είναι ένα χαμηλό εξάρι και μάλλον ανάξιο λόγου.