Mega Civilization

Ναι, το Mega Civilization ξαναστρώθηκε στο τραπέζι — το τέρας, με όλη τη σημασία της λέξης. Εφτά παίκτες, western map, ένα επιβλητικό θέαμα απλωμένο μπροστά μας, και η αίσθηση ότι δεν παίζεις απλώς μια παρτίδα αλλά παρακολουθείς πολιτισμούς να ξεπηδούν, να φουσκώνουν και να απειλούνται με κατάρρευση. Δεν φτάσαμε ως το τέλος, αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε καθόλου από το να περάσουμε σούπερ.

Η παρτίδα είχε ήδη πάρει πολύ καθαρή μορφή: Ρωμαίος και Έλληνας είχαν ξεφύγει, και η ψαλίδα με τους υπόλοιπους άνοιγε συνεχώς. Η ένταση δεν ήταν πια μόνο στο ποιος προηγείται, αλλά στο ποιος από τους δύο θα έτρωγε πρώτος ένα Piracy ή ένα Civil War στους επόμενους γύρους. Σε ένα τόσο μεγάλο παιχνίδι, αυτή η αναμονή της καταστροφής είναι σχεδόν μέρος του θεάματος.

Το trade draw ήταν επίσης καθοριστικό, και αυτή τη φορά μου χαμογέλασε με τρόπο σχεδόν ύποπτο. Αντί για την κλασική μου γκαντεμιά, τραβούσα ακριβώς ό,τι ήθελα: φουλ του μίσους και καρρέ της καταστροφής, αλλά στα σωστά χέρια και τη σωστή στιγμή. Το αποτέλεσμα ήταν η Ρώμη να πλησιάζει την πυρηνική εποχή, ενώ άλλοι πολιτισμοί δεν είχαν ακόμη ανακαλύψει τη γεωμετρία.

Δεν ολοκληρώσαμε την παρτίδα, όμως το Mega Civilization κατάφερε ξανά αυτό που κάνει καλύτερα: να γεμίσει το τραπέζι με κλίμακα, αγωνία και ιστορίες που μένουν μετά το μάζεμα. Ακόμη και κομμένο στη μέση, ήταν μια υπέροχη βραδιά — και μια πολύ σπάνια βραδιά όπου το trade draw ήταν με το μέρος μου.