Mega Civilization

Το Mega Civilization ξαναβγήκε στο τραπέζι με επτά παίκτες και τον western map απλωμένο μπροστά μας. Είναι μεγάλο, θορυβώδες και πολύ ευχάριστο ακριβώς επειδή ζητά από όλους να κοιτούν διαρκώς τι κάνουν οι υπόλοιποι· δεν υπάρχει χώρος για ήσυχες αυτοκρατορίες εδώ.

Ο πυρήνας της παρτίδας ήταν το trade draw. Τραβάς κάρτες, κυνηγάς ό,τι χρειάζεσαι και μετά μπαίνεις στην αγορά με το χαμόγελο κάποιου που ίσως μόλις παρέδωσε μια ωραία καταστροφή στον γείτονά του. Το εμπόριο δεν είναι διακοσμητικό: αποφασίζει ποιος προχωρά και ποιος θα μείνει να εξηγεί γιατί η αυτοκρατορία του δεν έχει ακόμη ανακαλύψει τη γεωμετρία.

Αυτή τη φορά η Ρώμη και η Ελλάδα ξέφυγαν νωρίς, και η ψαλίδα άνοιγε αντί να κλείνει. Δεν φτάσαμε ως το τέλος, γιατί ο νικητής έμοιαζε πλέον να κρίνεται κυρίως από το ποιος θα έτρωγε πρώτος Piracy ή Civil War στους επόμενους γύρους. Εγώ, παραδόξως, δεν τράβηξα το συνηθισμένο φουλ του μίσους και καρέ της καταστροφής· τραβούσα σχεδόν ό,τι ήθελα, με τη Ρώμη να πλησιάζει την πυρηνική εποχή.

Δεν ήταν ισορροπημένο φινάλε, ούτε καν υπήρξε φινάλε, αλλά ήταν μια παρτίδα όπου το τραπέζι έβραζε μέχρι το τελευταίο λεπτό. Στο Mega Civilization, όταν το εμπόριο σε αγαπά και οι συμφορές κοιτούν αλλού, η Ρώμη μπορεί να τρέξει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνουν οι φίλοι σου να μάθουν γεωμετρία.