Planet B

Μου άρεσε πολύ το Planet B ως μια βρώμικα διασκεδαστική ιστορία μεγαλοεργολάβων σε μια φουτουριστική πόλη. Έχει πράγματα να κάνεις, έχει κτήρια να στήσεις, έχει VIPιά και δόξα να κυνηγήσεις, και κυρίως έχει εκείνη την ευχάριστη αίσθηση ότι το τραπέζι δεν παίζει σιωπηλά τον προσωπικό του πασιέντζα.

Σε κάθε γύρο διαλέγουμε ένα σετ ενεργειών, με τις επιλογές αυτές να καθορίζουν προς τα πού θα σπρώξουμε το σχέδιό μας. Συνήθως η πορεία είναι να χτίσουμε κτήρια και κατόπιν να στείλουμε εργάτες να δουλέψουν σε αυτά, στήνοντας σταδιακά λίγο engine building μαζί με την επιδίωξη για δόξα και VIPιά.

Η αλληλεπίδραση δεν είναι απλώς διακοσμητική: οι αποφάσεις στο τραπέζι και το στοιχείο των εκλογών δίνουν αφορμές για κουβέντα και trash talking. Οι κανόνες εξηγούνται εύκολα και η ροή παίζεται ευχάριστα, αν και η φάση των εκλογών θα ήθελα να είναι πιο δουλεμένη· έτσι όπως είναι, μοιάζει με σημείο που θα μπορούσε να δένει καλύτερα με τα υπόλοιπα.

Το αγκάθι —ή το γούστο, αναλόγως παίκτη— είναι το scoring, που είναι αλόγιστα ameritrashy και αφήνει χώρο σε τυχαίες στιγμές τύπου «τράβηξες το καλό κτήριο; BLTG». Κάποιος θα πει πως κι αυτό ανήκει στη μεγαλύτερη στρατηγική· εγώ λέω ότι, αν σας νοιάζει περισσότερο το ζουμερό gameplay και η κουβέντα στο τραπέζι παρά το ποιος κέρδισε όταν μετρηθούν τα κουκιά, αξίζει να το αναζητήσετε. Αν όμως είστε serious gamer και θέλετε αυστηρά δίκαιη τελική μέτρηση, μάλλον κρατήστε απόσταση: υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να χαλαστείτε.