Point Salad

Το Point Salad ήταν από τα χιτάκια της περσινής Gen Con και καταλαβαίνω απολύτως γιατί. Δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολο να το βρει κανείς στην Ελλάδα, αφού αναμένεται ελληνική έκδοση και η Κάισσα δεν έφερνε το αγγλικό, αλλά είναι από εκείνα τα μικρά παιχνίδια που θέλω να έχω πρόχειρα στο τραπέζι. Γρήγορο, έξυπνο και, ναι, ιδανικό συνοδευτικό για αυξημένη κατανάλωση χωριάτικης.

Όλα ξεκινούν από μια τράπουλα καρτών δύο όψεων. Στη μία όψη υπάρχει ένα από έξι λαχανικά, ενώ στην άλλη υπάρχει ένας όρος σκοραρίσματος. Στον γύρο μου διαλέγω με draft είτε δύο λαχανικά είτε μία κάρτα scoring condition, και όταν εξαντληθούν οι κάρτες μετράμε τη βιποσαλάτα μας.

Η επιλογή αυτή είναι απλή να εξηγηθεί, αλλά δεν είναι εντελώς αθώα. Μέχρι τρεις παίκτες υπάρχει χώρος για κοψίματα και counter-drafting: δεν κοιτάζω μόνο τι ταιριάζει στους δικούς μου στόχους, αλλά και τι θα ήταν πολύ βολικό να πάρει ο διπλανός μου. Η αλληλεπίδραση είναι ήπια, όμως είναι εκεί, μέσα από τις επιλογές που αφήνεις και αυτές που αρπάζεις.

Για μένα, αυτό είναι δεκαπέντε λεπτά καθαρής χαράς. Είναι αρκετά γρήγορο ώστε να μη ζητάει δέσμευση, αλλά αρκετά σβέλτο στις αποφάσεις του ώστε να μη μοιάζει με απλή συλλογή καρτών. Και ακόμη κι αν δεν έπιανε, θα ήταν μάλλον προτιμότερο από Uno· ευτυχώς, πιάνει πολύ περισσότερο από αυτό.

Updated session

Οι επόμενες παρτίδες επιβεβαίωσαν τα θετικά μου vibes αντί να τα μετριάσουν. Με τέσσερις παίκτες το παιχνίδι κυλάει εξίσου όμορφα και οι ισορροπίες του σκοραρίσματος μετακινούνται ελαφρά, κάτι που του προσθέτει replayability. Άρα διορθώνω την αρχική μου επιφύλαξη: και στα τέσσερα παίζει μια χαρά.