Rats of Wistar

Μπήκα στο Rats of Wistar περιμένοντας ένα χαριτωμένο ταξίδι με ποντικάκια που ψάχνουν τυράκι μέσα σε ένα σπίτι. Αυτό που βρήκα ήταν ένα πρόσφατο, βαρύ euro της Cranio, γεμάτο τραχανά, icons και moving parts. Μου έφερε έντονα στο μυαλό το Woodcraft: ένα παιχνίδι με πολλή δουλειά πάνω στο τραπέζι και μια λογική που, προσωπικά, δεν με είχε κερδίσει ούτε εκεί.

Στον πυρήνα του είναι worker placement, αλλά αρκετά φουσκωμένο. Υπάρχουν πολλές ενέργειες, πολλές κάρτες και άπειρα μικρά πράγματα που μπορούν να συμβούν, οπότε η παρακολούθηση του τι γίνεται και του τι αξίζει να κάνεις θέλει διαρκή προσοχή. Οι πρώτες παρτίδες ειδικά μου φάνηκαν μπελαλίδικες, όχι επειδή το παιχνίδι είναι απαραίτητα κακό, αλλά επειδή ζητά να κρατάς στο κεφάλι σου υπερβολικά πολλά.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως μέσα από τον ρυθμό και την κατάληψη των ενεργειών, όμως εκεί γεννιέται και το μεγαλύτερο πρόβλημά μου: το downtime. Μπορεί να έχεις κάνει μία-δύο feeder actions για να μαζέψεις υλικά και μετά να περιμένεις γύρω στα δεκαπέντε λεπτά μέχρι να ξανάρθει η σειρά σου, ενώ κάποιος άλλος ξεδιπλώνει ένα πενταπλό action combo. Οι επαναληπτικές παρτίδες λογικά στρώνουν τον χρόνο και ανεβάζουν κάπως τη στρατηγική πρόκληση, αλλά η πολλή κάρτα και η ραντομίλα παραμένουν μέρος της εμπειρίας.

Στα συν του, έχει πραγματικά άπειρα μονοπάτια προς τη νίκη, και αυτό του δίνει βάθος για όσους θέλουν να το εξερευνήσουν. Εγώ, όμως, δεν ξετρελάθηκα. Για τον ίδιο κόπο, προτιμώ να σερβίρω καμιά λακέρδα.