Rats of Wistar

Το Rats of Wistar έρχεται με τη γλυκιά του θεματική εικόνα — τρωκτικά σε ένα σπίτι, στο κυνήγι του τυριού — και μετά απλώνει στο τραπέζι έναν μικρό μηχανισμό εργοστασίου. Icons παντού, κάρτες παντού, επιλογές που γεννούν άλλες επιλογές. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δείχνουν χαριτωμένα μέχρι να αρχίσεις να ψάχνεις ποιο από τα δεκαπέντε πράγματα που συμβαίνουν αφορά εσένα.

Στον πυρήνα του είναι worker placement με πολύ υλικό να μαζεύεις, κάρτες να αξιοποιείς και ενέργειες να αλυσοδένεις. Μπορείς να κάνεις τις πιο απλές, τροφοδοτικές κινήσεις για να πάρεις πόρους, ή να στήσεις ένα μεγαλύτερο combo που ξεδιπλώνει αρκετές ενέργειες μαζί. Οι διαδρομές προς τη νίκη είναι πραγματικά άπειρες, και στις επαναληπτικές παρτίδες αρχίζεις να βλέπεις καθαρότερα πώς να τις κυνηγήσεις.

Το πρόβλημα είναι ο ρυθμός ανάμεσα στους παίκτες. Εσύ κάνεις μία-δύο feeder actions και μετά περιμένεις, ενώ ο άλλος ξετυλίγει πέντε κινήσεις στη σειρά και το τραπέζι παρακολουθεί το προσωπικό του πρόγραμμα παραγωγής. Η αλληλεπίδραση εδώ είναι κυρίως αυτή η κατάληψη χώρου και ο χρόνος που κλέβει το combo του άλλου· όχι κακία, αλλά αρκετό downtime για να αρχίσεις να μετράς τα εικονίδια.

Δεν είναι κακό παιχνίδι, και η εξοικείωση λογικά το κάνει γρηγορότερο και πιο στρατηγικά κοφτερό. Όμως η λογική του μου θύμισε το Woodcraft, που με είχε κουράσει για συγγενικούς λόγους: πολύ κάρτα, αρκετή τυχαιότητα και πάρα πολλά κινούμενα μέρη. Για τον ίδιο κόπο, προτιμώ να σερβίρω καμιά λακέρδα.