Reykholt

Το Reykholt μοιάζει να εξηγεί, εκ των υστέρων, πόσο απαραίτητες ήταν οι κάρτες στο Hallertau. Εδώ υπάρχει ο σκελετός: καθαρό worker placement και καλλιέργεια. Είναι ένα καθαρό σχέδιο, με τον τρόπο που είναι καθαρό κι ένα άδειο δωμάτιο.

Σε κάθε γύρο βάζεις τρεις εργάτες για να πάρεις χωράφια και σπόρους, να τα σπείρεις και αργότερα να θερίσεις. Η ακολουθία είναι απλή και γρήγορη: παράγεις λαχανικά, τα πουλάς σε τουρίστες και προσπαθείς να καλύψεις μια κλίμακα ζήτησης που ανεβαίνει συνεχώς.

Η διαφοροποίηση από παρτίδα σε παρτίδα έρχεται από ένα σετ ειδικών καρτών. Κάποιες είναι αδιάφορες, άλλες σπασμένες, άρα το παιχνίδι αφήνει την ποικιλία του να εξαρτάται από πράγματα που είτε δεν κουνάνε τη βελόνα είτε την πετάνε από το καντράν. Υπάρχει και ένα story mode για δεύτερη δοκιμή, μια μικρή υπόκλιση στη μόδα που έκανε ο Pfister δημοφιλή.

Για μία σύντομη παρτίδα το Reykholt αντέχεται, και η συχνότητα των ισοπαλιών έχει μια παράξενη γοητεία. Αλλά μοιάζει περισσότερο με ένα αποτυχημένο πρωτότυπο που ο Uwe έβγαλε από το συρτάρι όσο δούλευε το Hallertau, παρά με παιχνίδι που χρειαζόταν να εκδοθεί.