Reykholt

Το Reykholt είναι ένα σχετικά πρόσφατο παιχνίδι του Uwe που δεν πήρε τυχαία χλιαρές έως κακές κριτικές. Για μένα λειτουργεί κυρίως ως προειδοποίηση για το πόσο εύκολα θα μπορούσε να στραβώσει το Hallertau χωρίς τις κάρτες του: εδώ μένει ένα ξερό worker placement με μια καλλιέργεια από πάνω, σαν να ξέφυγε από το συρτάρι κάποιο αποτυχημένο πρωτότυπο.

Σε κάθε γύρο βάζω τους τρεις εργάτες μου για να πάρω και να σπείρω χωράφια, να θερίσω και, τελικά, να πουλήσω τα λαχανικά μου σε τουρίστες. Ο στόχος είναι να καλύψω μια κλίμακα ζήτησης που ανεβαίνει συνεχώς, άρα υπάρχει μια απλή πίεση να οργανώσω την παραγωγή μου πριν οι απαιτήσεις με ξεπεράσουν.

Η ποικιλία από παρτίδα σε παρτίδα υποτίθεται ότι έρχεται από ένα σετ ειδικών καρτών. Μόνο που οι κάρτες αυτές, από την εμπειρία μου, είναι είτε αδιάφορες είτε σπασμένες, οπότε η μοναδική πραγματική διαφοροποίηση του παιχνιδιού καταφέρνει να είναι και το πιο ύποπτο σημείο του. Η αλληλεπίδραση μένει κυρίως στο ποιος θα προλάβει τις διαθέσιμες ενέργειες του worker placement, χωρίς κάτι που να δίνει ιδιαίτερη ένταση σε αυτή τη διαδικασία.

Για μία παρτίδα το αντέχω, κυρίως επειδή κρατάει λίγο. Ίσως να καθίσω και για δεύτερη, μόνο για να δω το story mode — ναι, όλοι αντιγράφουν τον Pfister, apparently. Αλλά η αίσθησή μου παραμένει ότι ο μάστορας πούλησε ένα από τα αποτυχημένα πρωτότυπα όσο ανέπτυσσε το Hallertau. Τουλάχιστον έχει το παράξενο αστείο ότι σχεδόν όλοι καταλήγουν ισόπαλοι· μια ευγενική, σχεδόν τελετουργική επιβεβαίωση ότι κανείς δεν κέρδισε και τόσο.