Rolling Heights

Με την AEG έχω μια αδυναμία και γενικά εκτιμώ ότι ο D’Clair δοκιμάζει καινούργια πράγματα χωρίς φόβο. Αλλά τα πειράματα δεν πετυχαίνουν επειδή απλώς τόλμησαν να υπάρξουν. Το Rolling Heights είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου η τόλμη κατέληξε μνημειώδης αποτυχία. Και είναι κρίμα, γιατί η ιδέα ενός Suburbia-τύπου παιχνιδιού με bag building θα μπορούσε να είναι απολύτως τίμια.

Στον πυρήνα του, προσπαθείς να αναπτύξεις τη γειτονιά σου, τοποθετώντας πράγματα όπως σπίτια και πάρκα ώστε να ταιριάζουν μεταξύ τους. Η φιλοδοξία να χτίσεις, ας πούμε, ένα πάρκο δίπλα στα σπίτια σου είναι αρκετά ξεκάθαρη ως στόχος. Το πρόβλημα είναι ότι το παιχνίδι αποφάσισε να βάλει ανάμεσα σε εμένα και σε αυτή τη στοιχειώδη αστική πολεοδομία ένα σωρό meeples που πρέπει να ρολάρω.

Αυτά τα meeples είναι ο μηχανισμός που κάνει το παιχνίδι να παίζεται, αλλά και ο μηχανισμός που κάνει την υπομονή μου να παραιτείται. Μετά την πέμπτη φορά που τα ρολάρεις, η διαδικασία δεν έχει ούτε χάρη ούτε ένταση: απλώς τσακίζει νεύρα. Η μεταξύ μας σύγκριση στο τραπέζι κατέληξε επίσης σε μια απολύτως καθαρή εικόνα της καταστροφής μου, αφού βρέθηκα με double score από τους άλλους.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η εικονογράφηση παίρνει το παιχνίδι, το στήνει στα πέντε μέτρα και το εκτελεί. Οι χρωματικές επιλογές και τα μεγέθη είναι τιμωρία, ειδικά για το δικό μου μιξ μυωπίας και πρεσβυωπίας. Έφυγα ξενερωμένος, ταπεινωμένος και με τρομερή ημικρανία από την προσπάθεια να διακρίνω τι χτίζω. Από μένα είναι ένα ηχηρό ΟΧΙ.