Seas of Havoc

Μπήκα στο Seas of Havoc με διάθεση για λίγη πειρατική σκανταλιά, αλλά τελικά βρέθηκα σε ένα παιχνίδι που μοιάζει να μην έχει αποφασίσει ούτε το ίδιο πόσο μεγάλο θέλει να είναι. Η διάρκειά του φλερτάρει ανάμεσα σε filler και «κανονική» παρτίδα, ενώ το θέμα και οι μηχανισμοί του μου θύμισαν αμέσως ότι το Dead Reckoning της AEG έχει ήδη καλύψει αυτόν τον χώρο πολύ πιο εντυπωσιακά.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι συνδυάζει deck-building με worker placement: χτίζεις και αξιοποιείς το δικό σου σύνολο από κάρτες, ενώ παράλληλα τοποθετείς τους διαθέσιμους πόρους σου για να προωθήσεις το πειρατικό σου πλάνο. Η ιδέα είναι σαφής και, στα χαρτιά τουλάχιστον, έχει εκείνη τη γνώριμη υπόσχεση ότι κάθε γύρος θα σε κάνει λίγο πιο αποτελεσματικό.

Στην πράξη, όμως, η αλληλεπίδραση περνά σε μεγάλο βαθμό από τους καπετάνιους και τις αρχικές τους δυνάμεις, και εκεί το Seas of Havoc άρχισε να μπάζει νερά. Από τον δεύτερο γύρο ένας καπετάνιος φάνηκε εντελώς εκτός φάσης, και αυτή η ανισορροπία δεν διορθώθηκε ποτέ στην υπόλοιπη παρτίδα. Το τελικό σκορ, φυσικά, ήρθε απλώς να επιβεβαιώσει αυτό που ήδη βλέπαμε στο τραπέζι.

Δεν θα ισχυριστώ ότι δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον εδώ· ίσως μια παρέα που ψάχνει κάτι πιο light να βρει πράγματα να της αρέσουν. Εγώ, όμως, το βρήκα άνευρο ακόμη και πέρα από το θέμα του balance. Αν θέλω πειρατικό deck-building με ουσία, θα κοιτάξω αλλού — και σίγουρα δεν θα έμπαινα στον κόπο να προσθέσω το Seas of Havoc στη συλλογή μου.