Shackleton Base: A Journey to the Moon

Δυο περίπου χρόνια μετά την εκδρομή της Άρτας, γύρισα στο suckalot base, αυτή τη φορά με την κανονική παρέα. Το είχα παίξει ήδη δύο φορές και, παρότι οι μηχανισμοί μου φαίνονταν λογικοί, δεν είχα κρατήσει ιδιαίτερα καλές αναμνήσεις. Βέβαια, αυτό μου συμβαίνει συχνά όταν μου εξηγούν ένα παιχνίδι αντί να το έχω διαβάσει πρώτα μόνος μου. Εδώ όμως υπάρχει και κάτι ακόμη: όπως και στο πιο πρόσφατο SETI, η αρχική επιλογή των εταιριών έχει πολύ μεγάλο βάρος στο πώς θα καθίσει η παρτίδα.

Στο στήσιμο μπαίνει ένα σετ τριών εταιριών, και αυτές δεν είναι απλώς διακοσμητικό πλαίσιο γύρω από τους βασικούς κανόνες. Επηρεάζουν ουσιαστικά τι είδους παρτίδα θα προκύψει και, τελικά, πόσο ευχάριστη θα είναι η διαδρομή. Η ροή των μηχανισμών έχει λογική και δεν μου φάνηκε μπερδεμένη· απλώς χρειάζεται να καταλάβεις τι ακριβώς φέρνει στο τραπέζι αυτό το συγκεκριμένο σετ, αντί να θεωρήσεις ότι κάθε παρτίδα θα έχει το ίδιο πρόσωπο.

Καθώς η παρτίδα προχωρά, υπάρχει αρκετό καράτε μεταξύ των παικτών ώστε να μην παίζεις αποστειρωμένα δίπλα στους άλλους. Υπάρχει σύγκρουση και πίεση, αλλά στην καλύτερη εμπειρία μου δεν ένιωσα ότι κάποιος με γλεντούσε απλώς επειδή έτυχε να βρεθώ στη λάθος πλευρά μιας άδικης συγκυρίας. Η αλληλεπίδραση είναι εκεί και μετράει, χωρίς να αφήνει την αίσθηση ότι η παρτίδα αποφασίστηκε από ένα τυχαίο χτύπημα.

Η τρίτη επαφή ήταν πολύ καλύτερη και με έκανε να αναθεωρήσω προς τα πάνω το παλιό μου 7άρι. Δεν είναι παιχνίδι που θα κρίνω ανεξάρτητα από τις εταιρίες που έπεσαν στο τραπέζι, γιατί αυτές όντως χρωματίζουν έντονα την εμπειρία. Με ένα καλό σετ, όμως, το Shackleton Base είναι ένα γεμάτο heavy euro που θέλω σίγουρα να ξαναδώ σύντομα στο τραπέζι.