Shipwrights of the North Sea: Redux

Είμαι μεγάλος οπαδός των μεταγενέστερων σειρών της Garphill, αλλά τη σειρά North Sea την είχα αφήσει εντελώς απέξω. Με το Redux του Shipwrights είπα να καλύψω το κενό, κυρίως για να ηρεμήσει λίγο ο completionist μέσα μου. Κακή ιδέα ως πρώτη εντύπωση, καλή τύχη που δεν ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Phillips: αν ξεκινούσα από εδώ, θα του είχα ρίξει δια βίου άκυρο.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι δεν μου έδωσε την αίσθηση μιας διαδικασίας με αρκετό βάθος ώστε να δικαιολογεί τη θέση του δίπλα στα μεταγενέστερα σχέδια της Garphill. Η ροή του παιχνιδιού, όπως την ένιωσα στο τραπέζι, δεν χτίζει την ένταση ή τις ενδιαφέρουσες αποφάσεις που περίμενα από έναν τίτλο αυτής της οικογένειας. Κάθε γύρος μοιάζει περισσότερο με διεκπεραίωση παρά με κάτι που σε τραβά να σκεφτείς το επόμενο βήμα.

Και στην αλληλεπίδραση δεν βρήκα κάτι που να ανατρέπει αυτή την εντύπωση. Δεν έχω να σταθώ σε κάποια ιδιαίτερη σύγκρουση, μπλοκάρισμα ή δυναμική μεταξύ παικτών που να του δίνει χαρακτήρα· το πρόβλημα για μένα είναι ακριβώς ότι η συνολική εμπειρία μένει επίπεδη. Όταν έχω ήδη παίξει Architects, Wayfarers και τα υπόλοιπα, εδώ νιώθω ότι κοιτάζω μια πολύ πιο άτονη, πρόχειρη εκδοχή των φιλοδοξιών που η Garphill αργότερα έμαθε να υπηρετεί πολύ καλύτερα.

Καταλαβαίνω ότι μπορεί να έχει θέση σε συλλογές παικτών που θεωρούν το Wingspan σύνθετο και βαθύ. Για μένα, όμως, δίπλα σε παιχνίδια όπως το Architects και το Wayfarers, το Shipwrights είναι προάστιο του Φλοτσενμπουργκ. Μακριά.