Shipwrights of the North Sea: Redux

Έφτασα στο Shipwrights of the North Sea: Redux ως μεγάλος οπαδός των μεταγενέστερων σειρών της Garphill και με τον completionist μέσα μου να ζητά επιτέλους να κλείσει αυτή η τρύπα. Κακή σειρά γνωριμίας δεν ήταν· αν αυτό ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Phillips, θα είχα κρατήσει αποστάσεις ασφαλείας για πάντα.

Ο πυρήνας του είναι η ναυπήγηση πλοίων: συγκεντρώνεις ό,τι χρειάζεται και το μετατρέπεις σε πρόοδο προς την κατασκευή σου. Η ροή είναι εύκολη να την παρακολουθήσεις, αλλά τόσο ισχνή ώστε η διαδικασία μοιάζει περισσότερο με αγγαρεία που επαναλαμβάνεται παρά με σχέδιο που εξελίσσεται.

Οι γύροι καταλήγουν σε διαδοχικές επιλογές για να σπρώξεις τη δική σου κατασκευή μπροστά, με τους άλλους παίκτες να υπάρχουν κυρίως ως μέτρο σύγκρισης και όχι ως ουσιαστική πίεση. Η αλληλεπίδραση δεν αποκτά δόντια, οι επιλογές δεν ανοίγουν αρκετά, και το παιχνίδι μένει ακίνητο στο ασφαλές του λιμανάκι.

Καταλαβαίνω ότι μπορεί να βρει θέση σε συλλογές ανθρώπων που θεωρούν το Wingspan σύνθετο και βαθύ. Δίπλα σε Architects ή Wayfarers, όμως, το Shipwrights δεν είναι πρόγονος που αξίζει να τιμήσεις· είναι προάστιο του Φλοτσενμπουργκ. Μακριά.