Starship Captains

Μετά τα βαριά και ανθυγιεινά, είπα να πάω σε κάτι ελαφρύ και αρπαχτό. Το Starship Captains μοιάζει αρχικά με αξιοπρεπές light-gateway worker placement, αλλά τελικά είναι από εκείνα τα παιχνίδια που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς μια τόσο τίμια ιδέα κατέληξε τόσο μεχ.

Ο βασικός του γάντζος είναι η σειρά του πληρώματος, η crew queue: μια ιδέα που όντως έχει τα φόντα να δώσει ενδιαφέρον στις αποφάσεις σου. Αντί να είναι απλώς άλλη μία άσκηση «βάζω εργάτη, παίρνω πράγμα», υπάρχει τουλάχιστον η υπόσχεση ότι η διαχείριση του πληρώματος θα κάνει τις επιλογές να έχουν λίγο βάρος.

Στην πράξη, όμως, το gameplay ξεδιπλώνεται χωρίς ένταση και χωρίς την ανταμοιβή που περιμένεις από αυτό το σύστημα. Οι μηχανισμοί είναι εκεί, οι παίκτες περνούν από τις επιλογές τους, αλλά το παιχνίδι δεν αποκτά ποτέ τον ρυθμό ή τη σπίθα που θα έκανε αυτή την αλληλεπίδραση να μετράει. Σαν να θέλει να επιπλεύσει στα απόνερα του Αρνάκ, μόνο που απέχει έτη φωτός από το να φτάσει εκεί — μια άλλη επική φλότσα σε hyperspeed, απλώς χωρίς την ταχύτητα.

Αν δεν έχετε Alien Frontiers, Scoville ή κάποιο άλλο ωραίο gateway game, εντάξει: μπορεί να απασχολήσει δημιουργικά μικρά παιδιά. Για μένα, όμως, ήταν μια ενδιαφέρουσα crew queue που εγκλωβίστηκε σε ένα παιχνίδι πολύ πιο άτονο από όσο της άξιζε.