Stone Age

Όταν ο διάδοχος ζήτησε κάτι πιο «σοβαρό», του έβγαλα το Stone Age: τον παππού των μοντέρνων worker placement. Και, ναι, habemus ludum. Είναι από τα παιχνίδια που δεν χρειάζονται φανφάρες για να σε βάλουν στο κλίμα· κάθεσαι, το κοιτάς και καταλαβαίνεις ότι εδώ υπάρχει ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι με αρχή, μέση και τέλος.

Ο πυρήνας του είναι worker placement: οι παίκτες τοποθετούν τους εργάτες τους στις διαθέσιμες επιλογές του ταμπλό και προσπαθούν να αξιοποιήσουν καλύτερα τις ενέργειές τους. Η βασική ιδέα είναι απλή και καθαρή, άρα ακόμη και ένα 9χρονο μπορεί να την πιάσει χωρίς να χαθεί σε περιττές εξηγήσεις.

Η αλληλεπίδραση έρχεται από τον ανταγωνισμό για αυτές τις επιλογές και από το ποιος θα οργανώσει αποτελεσματικότερα τους εργάτες του. Δεν είναι απλώς ένα ήσυχο μάθημα εισαγωγής στο είδος: μπορείς να παίξεις κανονικά ανταγωνιστικά και, αν όλα πάνε όπως πρέπει, να κεράσεις και λίγο πόνο στο τέλος.

Προφανώς, φαίνεται η ηλικία του. Στα δικά μου μάτια, που δεν πάσχω από ρετρολαγνία, δεν στέκεται δίπλα στα πιο μοντέρνα τεμάχια του είδους. Αλλά αυτό δεν ακυρώνει το προφανές: είναι ένα πολύ ωραίο παιχνίδι, ιδανικό για να δείξεις σε κάποιον γιατί τα worker placement έγιναν επιτυχία. Good stuff — και το reprint της ελληνικής έκδοσης έχει, αν θυμάμαι σωστά, και ψιλοτίμια τιμή.