The Battle of Armageddon: Deluxe Edition

Πυρηνικά με το κιλό; check. Αντίχριστος; check. Ξύλο μέχρι τελικής πτώσεως; check. Αμεριτρασίλα τόσο συμπυκνωμένη που αφήνει ξινή επίγευση; διπλό check. Πήρα το The Battle of Armageddon: Deluxe Edition σε μια προφανή στιγμή δαιμονισμένης κρίσης και, ομολογώ, ως αντικείμενο για εκκεντρική συλλογή είναι διαμάντι. Για κανονική συλλογή, ε, ας πούμε ότι υπάρχουν ασφαλέστερες επιλογές.

Πρόκειται για ένα παρανοϊκό alt-history σενάριο όπου ανοίγουν οι σφραγίδες, ηχούν οι τρομπέτες της Αποκάλυψης και τα λίγα έθνη που δεν έχουν ακόμη ισοπεδωθεί τρέχουν να αρπάξουν τους ιερούς τόπους, επειδή εκεί πρόκειται να εμφανιστεί ο Μεσσίας. Το Ισραήλ, ως «Λαός του Θεού», πολεμά τους Άραβες, από ανατολάς καταφθάνει ένα κόκκινο κύμα από 76 infantry counters που αρνείται πεισματικά να πεθάνει, ενώ εμφανίζεται και ο Magog —γιος του Νώε, γιατί προφανώς γιατί όχι— με ΑΚ-47 και Mig. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι, πιστοί ακόλουθοι του Αντιχρίστου, μπαίνουν κι αυτοί στο πανηγύρι με τους στόλους τους.

Στο τραπέζι αυτό μεταφράζεται σε ένα ασύμμετρο free-for-all έξι πλευρών. Οι παρατάξεις συγκρούονται για τον έλεγχο των κρίσιμων περιοχών και το παιχνίδι σερβίρει κάρτες που μπορούν να κάνουν την κατάσταση να ξεφύγει εντελώς. Υπάρχει αρκετό ξύλο, και το πιο ειλικρινά διασκεδαστικό κομμάτι είναι να βλέπεις τον χάρτη να αδειάζει από counters επειδή εμφανίστηκε ένα event με καθαρή yolo ενέργεια.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η χαοτική αλληλεπίδραση δεν μοιάζει πάντα με ελεγχόμενο χάος· συχνά μοιάζει απλώς με κάποιον να πέταξε ισορροπία στον κάδο. Ένας παίκτης μπορεί να φάει τρία ή τέσσερα πυρηνικά ήδη από τον πρώτο γύρο και να είναι πρακτικά εκτός παιχνιδιού. Άλλος μπορεί να έχει 40 reinforcement points σε έναν γύρο, ενώ κάποιος άλλος παίρνει 2. Σε παιχνίδι τριών ή τεσσάρων ωρών, αυτό δεν είναι σκληρό αλλά συναρπαστικό· είναι σκληρό και βαρετό για εκείνον που κάθεται να κοιτάζει τους υπόλοιπους.

Δεν θα το πω κακή εμπειρία. Η θεματολογία είναι, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα, και η υπερβολή του έχει μια σχεδόν αξιοθαύμαστη θρασύτητα. Αλλά είναι ένα missed opportunity: ένα παιχνίδι με τρελή ιδέα και καλό ξύλο, που ξέχασε τη μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια ότι οι παίκτες πρέπει να περνούν καλά και να νιώθουν πως ό,τι κάνουν έχει νόημα.