The King's Dilemma

Το The King’s Dilemma είναι από εκείνα τα παιχνίδια που με κάνουν να περνάω φοβερά στο τραπέζι, ακόμη κι όταν δεν πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερα καλό παιχνίδι. Στην παρέα μας έγινε κανονικό κόλλημα: το παίζουμε με πέντε, έχουμε γράψει πολλές παρτίδες και οι συζητήσεις που βγάζει είναι τόσο αδίστακτες που, αν υπήρχε ηχογράφηση, μάλλον θα χρειαζόμασταν διαχείριση κρίσης. Η ιστορία και το legacy στοιχείο είναι το μεγάλο του χαρτί· θέλω πραγματικά να δω τι θα συμβεί στο βασίλειο και πού οδηγούν όλες αυτές οι αποφάσεις.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι μας βάζει να αντιμετωπίζουμε τα διλήμματα του βασιλιά και να ψηφίζουμε για την κατεύθυνση που θα πάρει το βασίλειο. Εκεί γεννιέται όλος ο χαβαλές: συμμαχίες, πίεση, διαπραγμάτευση και ασταμάτητο trash talking γύρω από το ποιος δήθεν ενδιαφέρεται για το κοινό καλό και ποιος απλώς κοιτάζει τη δική του πλευρά. Το legacy σύστημα δίνει βάρος στις επιλογές και κρατάει ζωντανή την περιέργεια από συνεδρία σε συνεδρία.

Στην πράξη, όμως, η ροή των παρτίδων δεν με πείθει πάντα. Το end-game scoring βασίζεται σε ένα είδος ψευτο-deduction, όπου δεν νιώθω ότι ελέγχω ακριβώς τι συμβαίνει, ενώ σε αρκετές παρτίδες τα πράγματα έχουν στηθεί έτσι ώστε να τελειώνουν έπειτα από μόλις μία ή δύο ψηφοφορίες. Αυτό κόβει τα ongoing events και τον μεγάλο τζερτζελέ που περιμένω από ένα τραπέζι πέντε ατόμων. Στις μισές παρτίδες σχεδόν δεν νιώθω ότι παίζω, ούτε ότι έχω πραγματικό έλεγχο για την πορεία του βασιλείου.

Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να του αρνηθώ ότι ως εμπειρία θα μείνει αξέχαστο. Το storyline παραμένει καλό και ενδιαφέρον, αν και πλέον φαίνεται καθαρά πως έχει και αρκετό filler. Υπάρχουν παρτίδες που περνάμε υπέροχα, και άλλες που μοιάζουν με κορεάτικο MMORPG: πολύς χρόνος, λίγη ουσία και η αίσθηση ότι απλώς περιμένεις να προχωρήσει κάτι.

Αν είχε πιο στιβαρό κλείσιμο και scoring που να ανταμείβει κάτι περισσότερο από αβέβαιες εικασίες, θα μπορούσε να είναι από τα πραγματικά σπουδαία παιχνίδια για μένα. Τώρα είναι μια πολύ καλή, συχνά ξεκαρδιστική legacy διαδρομή, όχι όμως κάτι που μπορώ να πάρω ιδιαίτερα στα σοβαρά ως design. Θα το τελειώσουμε, αλλά δεν έχω καμία πρεμούρα ούτε να το ξαναπαίξω ούτε να συνεχίσω αυτόματα με το Queen’s Dilemma. Ίσως εκεί να έχουν κοιτάξει πιο προσεκτικά το κλείσιμο της παρτίδας — και, ειλικρινά, ίσως τέσσερις παίκτες να το έκαναν πιο μαζεμένο.

Updated session

Μετά από περίπου 12-13 παρτίδες, η αρχική μου γοητεία έχει κουραστεί αισθητά. Το τραπέζι εξακολουθεί να βγάζει γέλιο, ένταση και καφρίλα, και η ιστορία εξακολουθεί να με τραβάει προς το τέλος. Όμως οι γρήγορες λήξεις, το filler και η αίσθηση περιορισμένου ελέγχου πάνω στους μηχανισμούς έχουν κάνει την εμπειρία πιο meh απ’ όσο φαινόταν στις πρώτες συνεδρίες.