The King's Dilemma

Το The King's Dilemma έγινε γρήγορα η εμμονή της παρέας μας, και καταλαβαίνω απολύτως γιατί: η ιστορία του σε τραβάει, το legacy αποτύπωμα κάνει κάθε απόφαση να μοιάζει μόνιμη και γύρω από το τραπέζι λέγονται πράγματα που καλό είναι να μείνουν γύρω από το τραπέζι. Κάθε φάκελος και κάθε συνέπεια υπόσχονται ότι το βασίλειο θυμάται. Αυτό είναι το δυνατό του χαρτί.

Σε κάθε παρτίδα φέρνεις τα συμφέροντα του Οίκου σου απέναντι σε ένα βασιλικό δίλημμα, διαπραγματεύεσαι, κάνεις συμμαχίες και ψηφίζεις για την κατεύθυνση που θα πάρει το βασίλειο. Η αλληλεπίδραση είναι όλο το ζουμί: πιέζεις, τάζεις, απειλείς και αλλάζεις γνώμη όταν σε βολεύει. Θα προδώσεις τους φίλους σου, και θα περάσεις καλά κάνοντάς το.

Οι αποφάσεις ανοίγουν ή επηρεάζουν μελλοντικά γεγονότα, άρα το παιχνίδι μπορεί να χτίσει μια πραγματική αίσθηση συνέχειας. Μόνο που ο τρόπος με τον οποίο κλείνει μια παρτίδα συχνά το σαμποτάρει: μερικές τελειώνουν σε μία ή δύο ψηφοφορίες, κόβοντας τα ongoing events πριν προλάβουν να φέρουν τον μεγάλο τζερτζελέ. Και το τελικό scoring, αυτό το μισό deduction χωρίς σαφή έλεγχο πάνω σε όσα συμβαίνουν, αφήνει την αίσθηση ότι κρίνεσαι για ένα βασίλειο που συχνά απλώς κοιτούσες να περνάει.

Όταν πετυχαίνει, το παιχνίδι προσφέρει χαβαλέ, trash talking και μια ιστορία που θέλεις ειλικρινά να δεις πού θα καταλήξει. Όταν δεν πετυχαίνει, θυμίζει κορεάτικο MMORPG: πολύς δρόμος, πολύ filler και η υποψία ότι δεν έχεις πραγματικά κάτι να κάνεις στη διαδρομή. Το legacy στοιχείο είναι εξαιρετικό· τα mechanics, πολύ λιγότερο.

Updated session

Μετά από περίπου 12–13 παρτίδες, η αρχική γοητεία έχει αρχίσει να κουράζει αντί να δυναμώνει. Η ιστορία παραμένει ενδιαφέρουσα και το τραπέζι εξακολουθεί να ζει από τις κόντρες του, αλλά πάρα πολλές παρτίδες μοιάζουν σαν να μη συμμετέχεις ουσιαστικά, ενώ με πέντε παίκτες η κατάσταση ίσως απλώνει περισσότερο απ’ όσο αντέχει. Θα το τελειώσω για να δω την κατάληξη, αλλά δεν με έπεισε να πάρω στα σοβαρά το επόμενο Dilemma.