Tiletum

Δώσαμε στο Tiletum άλλη μία ευκαιρία, αλλά η συνταγή παρέμεινε βαριά. Δεν είναι σκουπίδι· απλώς, για μένα, είναι μακράν το χειρότερο κομμάτι από τις κυκλοφορίες των Tascini της τελευταίας πενταετίας. Έχει ιδέες και φιλοδοξία. Έχει επίσης εκείνη την άνευρη αίσθηση ενός σχεδίου που θεωρεί πως περισσότερη διαδικασία σημαίνει περισσότερη ουσία.

Η παρτίδα ξεκινά ζητώντας σου να διαβάσεις τον χάρτη πριν καν αρχίσει πραγματικά το παιχνίδι, να εντοπίσεις τι αξίζει πού και να σχεδιάσεις αναλόγως. Αυτό δεν είναι από μόνο του έγκλημα, αλλά εδώ μοιάζει με υποχρεωτική προεργασία αντί για ενδιαφέρουσα ανακάλυψη.

Τα ζάρια φέρνουν τη μεταβλητότητα από γύρο σε γύρο, ενώ οι γύροι των παικτών δεν έχουν σταθερό, συγκρίσιμο μήκος· κάποιος κάνει το μικρό του κομμάτι και κάποιος άλλος απλώνεται, κι εσύ περιμένεις. Η αλληλεπίδραση έτσι γίνεται κυρίως η εμπειρία του να παρακολουθείς τις αποφάσεις των άλλων και να μετράς το downtime. Στο Tekhenu, η τυχαιότητα στα ζάρια δίνει γεύση· εδώ, υπό συνθήκες, απλώς σε ξενερώνει.

Οι ισορροπίες δεν με έπεισαν και το σύνολο δεν βρήκε ποτέ παλμό. Μπορεί να το ξανάπαιζα, αλλά δεν θα βρισκόταν ψηλά στη λίστα μου — και μάλλον είμαι ήδη ο πιο θετικός άνθρωπος της παρέας απέναντί του. Το Tiletum δεν είναι κακό παιχνίδι· είναι απλώς μια βαριά συνταγή που δεν δικαιολογεί το λίπος της.