Tiletum

Δώσαμε άλλη μία ευκαιρία στην καρμπονάρα του Tascini, αλλά η συνταγή βγήκε ξανά βαριά. Δεν θα το πω σκουπίδι — ας μη φτάσουμε κι εκεί — όμως, προσωπικά, το θεωρώ μακράν το χειρότερο από τα παιχνίδια που έχουν κυκλοφορήσει την τελευταία πενταετία. Είναι ένα παιχνίδι που απλώς δεν μου έδωσε ένταση ή ενέργεια· σαν να έχει όλα τα υλικά στη θέση τους, αλλά να ξέχασε γιατί τα έβαλε στην κατσαρόλα.

Πριν καν αρχίσει η παρτίδα, ζητά εκείνη την υποχρεωτική μελέτη του χάρτη που με βγάζει από το κλίμα. Αντί να ανακαλύπτω το παιχνίδι παίζοντας, αισθάνομαι ότι πρέπει πρώτα να διαβάσω τον χώρο εργασίας μου και να χαρτογραφήσω τις πιθανές κινήσεις. Για κάποιους αυτό είναι μέρος της απόλαυσης· για μένα είναι προθέρμανση που τραβάει περισσότερο απ’ όσο αξίζει.

Στην πορεία, οι γύροι δεν έχουν την ίδια διάρκεια για όλους, κάτι που φέρνει λίγο παραπάνω downtime απ’ όσο θα ήθελα. Υπάρχουν επίσης ισορροπίες που δεν μου κάθισαν καλά, ενώ η τυχαιότητα των ζαριών δεν λειτουργεί πάντα υπέρ της εμπειρίας. Σε παιχνίδια όπως το Tekhenu, τα ζάρια μπορούν να προσθέσουν χαρακτήρα και γεύση· εδώ, υπό συνθήκες, η ίδια ιδέα καταλήγει να σε ξενερώνει αντί να σε αναγκάζει να προσαρμοστείς δημιουργικά.

Θα μπορούσα να το ξαναπαίξω, αλλά δεν θα το πρότεινα ψηλά όταν ανοίγει η συζήτηση για το επόμενο παιχνίδι. Και το πιο ανησυχητικό είναι πως ίσως είμαι κι ο πιο θετικός της παρέας απέναντί του. Το Tiletum δεν είναι καταστροφή· απλώς, για μένα, είναι ένα πιάτο υπερβολικά λιπαρό για να θέλω δεύτερη μερίδα.