Unfair

Το εξήγησα απλά και έφυγα τρέχοντας, γιατί είχα αργήσει, αλλά είχα ήδη παίξει δύο παρτίδες την προηγούμενη και το Unfair μου είχε αφήσει πολύ θετικές εντυπώσεις. Είναι από εκείνα τα απλά παιχνιδάκια που τα πιάνεις εύκολα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και άκακα.

Στον πυρήνα του δουλεύεις με τα «engines» που φέρνει κάθε τράπουλα. Στις πρώτες παρτίδες το ενδιαφέρον είναι ακριβώς να δεις πώς λειτουργεί το καθένα και πώς στήνεις τη δική σου πλευρά, χωρίς να χρειάζεται να το προσεγγίσεις σαν κάτι βαρύ ή εξαντλητικό.

Εκεί όμως μπαίνει και το take that. Ο TheM1ke έχει δίκιο: υπάρχει αρκετό, και μπορεί να πέσει ξύλο κανονικό. Σε έναν γύρο μπορεί να γυρίσει όλο το τραπέζι πάνω σου και να σε μπουμπουνίσει, οπότε μάλλον το προτιμώ με δύο ή τρεις παίκτες παρά με περισσότερους.

Παρά τα χτυπήματα, το Unfair παραμένει ευχάριστο και παίζεται πολύ χαλαρά, ειδικά όσο ακόμη ανακαλύπτεις τις τράπουλες. Μετά την εξήγηση, εγώ συνέχισα με τον Ιωάννη Πρόδρομο και τον Ελβετό στον Ορίτζιναλ Ναό για μια σεμνή παρτίδα του τελευταίου πονήματος του Wallace.