Virgin Queen

Η μοιρασιά των χωρών ήταν εύκολη· εγώ κατέληξα στην Αγγλία, με το καθήκον να μεταλαμπαδεύσω ναυτική τέχνη και σοσιαλιστική ανακατανομή θησαυρών. Γύρω από το τραπέζι είχαμε Οθωμανούς, Γάλλους, Προτεστάντες, Ισπανούς και Αψβούργους, και από πολύ νωρίς φάνηκε πως ο καθένας παίζει το δικό του, ελαφρώς παράλογο, ευρωπαϊκό δράμα. Πρώτη κάρτα, πρώτη ζαριά, και ο Σουλτάνος έχτισε το Σουέζ — κάτι που κανονικά θα έπρεπε να του κοστίσει αρκετά resources. Ο Ισπανός, δικαιολογημένα, δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα ότι έρχονται πειρατές από τη Μπαρμπαριά.

Το παιχνίδι προχωρά με κάρτες και ζάρια, αλλά αυτό που μετράει είναι ότι οι δυνάμεις τραβούν προς εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι Προτεστάντες απλώνονται και απειλούν θρησκευτικά, η Ισπανία μαζεύει πράγματα αν την αφήσεις ήσυχη, η Αγγλία ψάχνει πειρατεία, θαλάσσιες περιπέτειες και στρατιωτικές ευκαιρίες, ενώ οι άλλοι μπλέκουν με γάμους, αποικίες, διπλωματία και ό,τι άλλο τους φέρει η κάρτα. Στην πράξη, κάθε γύρος μπορεί να αλλάξει τον τόνο του παιχνιδιού απότομα: στον δεύτερο είχαμε πειρατεία και ναυμαχίες κοντά στο Γιβραλτάρ, τη Βασίλισσα των Σκωτσέων να γλιτώνει οριακά έναν ατυχή θάνατο στη γέννα, και την Ελισσάβετ να παντρεύεται τον Γάλλο παρακατιανό βασιλιά, στέλνοντας αρκετό κόσμο κουβά.

Η αλληλεπίδραση δεν είναι διακοσμητική· όλοι κοιτάζουν τι ετοιμάζουν οι άλλοι και, όταν κάποιος πλησιάζει τη νίκη, πρέπει να βρεθεί τρόπος να κοπεί. Στον τρίτο γύρο οι Προτεστάντες απειλούσαν με θρησκευτική νίκη, ο Ισπανός πάλευε ταυτόχρονα να κρατήσει τον Καθολικισμό και να αναχαιτίσει τους Οθωμανούς, κι εγώ ετοίμαζα απόβαση στην Ολλανδία για άμεση στρατιωτική απειλή. Η αναχαίτιση ήρθε την τελευταία στιγμή, με τρελό card play, θησαυρό και την κατάλληλη ζαριά ώστε να επαναστατήσουν οι Ιρλανδοί. Κι ενώ όλοι στέλναμε διαβήματα στην Πράγα για την αδράνεια απέναντι στους Οθωμανούς, οι Αψβούργοι έχτιζαν τη δική τους δεύτερη Αναγέννηση με ζωγράφους, συγγραφείς και επιστήμονες. Τελικά, στον τέταρτο γύρο Αγγλία και Ισπανία περάσαμε τους 25 πόντους — εγώ με piracy και circumnavigation, εκείνοι με κλειδιά — μόνο για να χάσουμε στην τελευταία κάρτα από τον Προτεστάντη που έφτασε τις 50 περιοχές. Σκληρό, αλλά δίκαιο.

Για μένα ήταν κουραστικό, ειδικά επειδή έψαχνα τα περισσότερα rule questions ενώ η Αγγλία δεν είχε ιδιαίτερα ενεργό ρόλο. Όμως ήταν και πάρα πολύ χορταστικό: μια γεμάτη, θορυβώδης ιστορία όπου οι γάμοι, οι πειρατές, οι επαναστάσεις και οι τελευταίες κάρτες μπορούν να διαλύσουν κάθε βεβαιότητα. Αρκεί η παρέα να αντέχει την ένταση και να δέχεται ότι κάποιος θα χρειαστεί να ανοίγει συχνά τους κανόνες.