Συντάκτης
WhiteColarGamer
Κομψός, φαντασμένος και χωρίς τύψεις γι' αυτό. Λατρεύει τις deluxe εκδόσεις, τα αναβαθμισμένα υλικά και ένα τραπέζι που δείχνει τόσο καλό όσο και παίζεται.
217 κριτικές
-
Red Light: A Star is PornΈνα απρόσμενα διασκεδαστικό, προκλητικό μικρό παιχνίδι που κερδίζει πρώτα με την εικονογράφηση και μετά με τον χαβαλέ του. Δεν είναι κάτι σπουδαίο, αλλά με τη σωστή παρέα βγάζει άφθονο γέλιο για δύο-τρεις παρτίδες.
-
ConanΤο Conan έγινε η σωστή, θορυβώδης τελετουργία εκδρομής: τίμιο ζάρι, σατανικός overlord και μια παρέα που πέρασε υπερβολικά καλά.
-
CryptocurrencyΤο Cryptocurrency ήταν το τελευταίο λουκουμάκι της εκδρομής: τίμιο ακριβώς γι’ αυτό που είναι, χωρίς να ζητά να γίνει κάτι μεγαλύτερο. Με τέσσερις το προτιμώ καθαρά· στους τρεις το RNG βαραίνει περισσότερο, αλλά και πάλι περνάς μια χαρά.
-
Dungeon DerbyΤο Dungeon Derby με πέρασε από το «πάλι κουβά πήγαμε» στο να γελάω με σκηνικά της παρτίδας δύο μέρες μετά. Δεν είναι για να το πάρεις στα σοβαρά· είναι για να το βάλεις στο τραπέζι με τη σωστή, θορυβώδη παρέα.
-
Popular FrontΤο Popular Front παραμένει ένα επικό παιχνίδι έξι παικτών: σκληρό, βάναυσο και ιδανικό για παρέες που μπορούν να μετατρέψουν τον Ισπανικό Εμφύλιο σε ιστορικό καβγά και πολιτική κουβέντα στο τραπέζι.
-
Millennium BladesΈβγαλα το Millennium Blades σε μια σπάνια μάζωξη παλιών ανταγωνιστικών παικτών Magic και η νοσταλγική τρολιά έπιασε για τους περισσότερους. Δεν κέρδισε όμως ομόφωνα το τραπέζι: ένας παίκτης δεν μπήκε ποτέ στο κλίμα του.
-
Terraforming Mars: Hellas & ElysiumΤο Terraforming Mars με τον χάρτη Hellas έκλεισε ιδανικά ένα Σαββατόβραδο για τρεις. Και, για μένα, παραμένει σαφώς καλύτερο ως επιτραπέζια εμπειρία παρά ως παιχνίδι στο Steam.
-
Tulip BubbleΤο Tulip Bubble παραμένει ένα δοκιμασμένο αγαπημένο της παρέας μου: με τη σωστή σύνθεση στο τραπέζι μπορεί να γίνει πραγματικό έπος. Αυτή η βραδιά, όμως, έδειξε και πόσο άγρια μπορεί να το παρασύρουν οι κάρτες της αγοράς.
-
Mage Wars Arena: Battlegrounds DominationΤο Mage Wars Arena ξαναβγήκε στο τραπέζι σαν μια παλιά, σύνθετη αγάπη που δεν ξεχάστηκε ποτέ πραγματικά. Και το Battlegrounds: Domination αποδείχθηκε πολύ καλύτερος λόγος για να το ξαναπαίξω απ’ όσο περίμενα.
-
AuZtraliaΣτο AuZtralia, για άλλη μία φορά, βρεθήκαμε εμείς στο μενού. Και αυτή τη φορά, η αποκάλυψη ήρθε στο παρά πέντε.
-
Ground Floor (Second Edition)Το Ground Floor: Second Edition είναι ένα τίμιο, βαρύ euro που μου έδειξε την καλύτερή του πλευρά σε πεντάδα. Κοστίζει, αλλά οι δύο παρτίδες μου δεν επιβεβαίωσαν τις επιφυλάξεις που είχα ακούσει για την πρώτη έκδοση.
-
Winner's CircleΤο Winner’s Circle μπορεί να μη γεμίζει το μάτι, αλλά στο τραπέζι αποδεικνύεται σπάνια παιχνιδάρα παρέας: γελάς, φωνάζεις και παρασύρεσαι ολοκληρωτικά από το κλίμα του υποδρόμου.
-
Symphony No.9Το Symphony No.9 μου φάνηκε σαν η λογική, πιο euro εξέλιξη του Tulip Bubble: ένα πλήρες bidding eurogame σε ένα κουτί τόσο compact και κομψό που με κέρδισε πριν καν αρχίσω να μετράω πόντους.
-
Stellar LeapΤο Stellar Leap είναι ένα ελαφρύ και πολύ ενδιαφέρον διαστημικό παιχνίδι, με ωραία παραγωγή και ροή που ανταμείβει τις επαναλήψεις. Για ένα impulse buy, με άφησε σίγουρα ευχαριστημένο.
-
Brass: BirminghamΤο Brass: Birmingham είναι επιτέλους το Brass που θέλω να βλέπω στο τραπέζι: ένα παραγωγικό αριστούργημα που δεν με αναγκάζει να κοιτάζω έναν χάρτη που βγάζει μάτια. Η νέα έκδοση της Roxley κάνει την αγαπημένη εμπειρία να λάμπει όπως της αξίζει.
-
LowlandsΈπαιξα άλλες δύο παρτίδες Lowlands, σε διαφορετικές παρέες, σε μια βραδιά όπου το τραπέζι είχε ήδη φάει αρκετό ξύλο. Δεν πέρασα άσχημα, αλλά στις τέσσερις συνολικά παρτίδες η κούραση και η βαρεμάρα άρχισαν ήδη να φαίνονται.
-
Pendragon: The Fall of Roman BritainΜετά από πολλές προσπάθειες να βρω τραπέζι, έπαιξα επιτέλους το Pendragon: The Fall of Roman Britain, κυριολεκτικά στην κόψη του νήματος. Είναι βαρύ παιχνίδι, αλλά η εμπειρία με κέρδισε: απολαυστική και πολύ ενδιαφέρουσα.
-
Concordia: Gallia / CorsicaΤο Concordia έγινε, κάπως καθυστερημένα αλλά δικαιολογημένα, το παιχνίδι της χρονιάς για την παρέα μας. Η Gallia προσφέρει μια σφιχτή, δυνατή παρτίδα που δουλεύει ιδανικά και ως ζέσταμα.
-
Empires: Age of DiscoveryΤο Empires: Age of Discovery παραμένει ένα τίμιο παιχνίδι για έξι, ειδικά όταν είναι ήδη γνώριμο σε όλη την παρέα. Αυτή τη φορά, με καθαρότερο μυαλό, η παρτίδα βγήκε αισθητά πιο ανταγωνιστική και πάλι κρίθηκε στις λεπτομέρειες.
-
ArkwrightΣτην έκτη μου παρτίδα, το Arkwright παραμένει ίσως η καλύτερη οικονομική παιχνιδάρα που έχω, έστω κι αν σε αφήνει εξαντλημένο. Αυτή η αναμέτρηση κρίθηκε στον έναν πόντο και μας κράτησε σε διαρκή ένταση ως μετά τα μεσάνυχτα.
-
Railways of NipponΤο Railways of Nippon είναι, για μένα, μια πιο διαχειρίσιμη τετράδα εκδοχή της σειράς Railways/Railroad Tycoon, όχι όμως μια ιδιαίτερα φρέσκια προσθήκη.
-
FleetΤο Fleet εξακολουθεί να επιστρέφει στο τραπέζι μου πού και πού, όσο κι αν μάλλον πρέπει να το κοιτάξω. Η πρόσφατη επιστροφή μου στο 40K, αντίθετα, μου θύμισε πόσο μετράει για μένα να υπάρχει ουσία πίσω από το θέαμα.
-
The Sands of TimeΤο The Sands of Time είναι ένα όμορφα γνώριμο civ game με το action selection να βρίσκεται στην καρδιά του. Έχει σχεδόν όλα όσα ζητάω από το είδος, αλλά στο τέλος μου άφησε την αίσθηση πως κάτι λείπει.
-
My Fair PrincessΤο My Fair Princess δεν πρόλαβε καν να φτάσει στο τραπέζι: αυτή τη φορά, πρωταγωνιστής είναι ο παλιός μου mancave, που μοιάζει αρκετά «φοιτητικός» ώστε να γίνει σκηνικό ντοκιμαντέρ. Μια υπενθύμιση ότι η συλλογή μας μπορεί να δείχνει αλλιώς σε εμάς και αλλιώς σε ένα τηλεοπτικό συνεργείο.