Συντάκτης
WhiteColarGamer
Κομψός, φαντασμένος και χωρίς τύψεις γι' αυτό. Λατρεύει τις deluxe εκδόσεις, τα αναβαθμισμένα υλικά και ένα τραπέζι που δείχνει τόσο καλό όσο και παίζεται.
217 κριτικές
-
Dinosaur IslandΤο Dinosaur Island είναι απλό, χαριτωμένο και ευχάριστα τραχανοειδές: ένα καλό gateway προς τα medium production-based euros, χωρίς ακόμη να μου αφήνει το κάψιμο που θα ήθελα.
-
AgraΤο Agra είναι για μένα ένα αδιαπραγμάτευτο δεκάρι και, ήδη από τη δεύτερη παρτίδα μου, εκθρόνισε το The Gallerist ως το αγαπημένο μου βαρύ euro. Ο Keller ξεπερνά εδώ κατά πολύ τα ήδη συμπαθή La Granja και Solarius Mission.
-
HamburgumΤο Hamburgum μπήκε στη συλλογή μου σχεδόν τυχαία, ως το μοναδικό αγγλικό αντίτυπο που βρήκα στη Ρώμη. Ευτυχώς, αποδείχθηκε ένα πολύ δεμένο rondel-based euro που ακόμη αξίζει να επιστρέφει στο τραπέζι.
-
Grand PrixΣχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την πρώτη μου παρτίδα, το Grand Prix εξακολουθεί να μου αφήνει την ίδια εντύπωση: με πολύ κόσμο στο τραπέζι περνάω ωραία. Μου έχει ήδη μπει η ιδέα να το φέρω στο μαγαζί για ένα μικρό πρωταθληματάκι.
-
Days of Ire: Budapest 1956Το Days of Ire: Budapest 1956 μου άρεσε ήδη ως παιχνίδι για δύο, όμως στο τρίτο άτομο βρήκα τη σύνθεση που το αναδεικνύει περισσότερο. Μια βραδιά που ξεκίνησε με μια μικρή απουσία κατέληξε να έχει πολύ καλύτερη ροή απ’ ό,τι περιμέναμε.
-
Peak OilΤο Peak Oil είναι ένα ανάλαφρο, γρήγορο οικονομικό παιχνίδι με αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες και ευχάριστη παρουσία στο τραπέζι. Χάνει όμως την έντασή του όταν από νωρίς φαίνεται ποιος οδεύει προς τη νίκη.
-
Mare Nostrum: EmpiresΜε τόσο καλό όνομα στο BGG, φίλους που το παίζουν τακτικά και θέμα που μας ψήνει, το Mare Nostrum: Empires μου επιφύλασσε μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της χρονιάς. Ίσως θέλει τη σωστή παρέα και τον σωστό τρόπο παιξίματος· εγώ πάντως θέλω ακόμη μία ευκαιρία πριν το καταδικάσω οριστικά.
-
GentesΤο Gentes δεν με απογοήτευσε καθόλου, παρότι η πρώτη μου παρτίδα κατέληξε σε μια μάλλον ανησυχητική συντριβή στο σκορ. Θέλω όμως οπωσδήποτε μια δεύτερη ευκαιρία, αυτή τη φορά χωρίς 34 ώρες όρθιος στην πλάτη μου.
-
Heart of CrownΤο Heart of Crown δεν προσπαθεί να ανακαλύψει ξανά το deckbuilding· είναι ένα τίμιο, manga-ντυμένο Dominion clone με λίγη παραπάνω πολυπλοκότητα. Δεν είναι απαραίτητο για όποιον έχει ήδη γεμάτο ράφι, αλλά οι φίλοι του είδους μπορούν να περάσουν καλά μαζί του.
-
Hull Breach: In Defiance of DictatorsΈνα πολυπόθητο παιχνίδι που, παρά το δύσκολο πρώτο μάθημα, με αντάμειψε αμέσως με ενδιαφέρουσες ιδέες και την αίσθηση ότι το Kickstarter πακέτο άξιζε κάθε ευρώ. Δεν είναι τέλειο, αλλά για μένα πλησιάζει επικίνδυνα την τελειότητα.
-
Global MogulΤο Global Mogul είναι ένα ελαφρύ area-control με λίγη οικονομία και παραγωγή, πιο παρεξηγημένο απ’ όσο του αξίζει. Δεν θα γίνει μόνιμος κάτοικος του τραπεζιού μου, αλλά ως σύντομο συνοδευτικό έχει τη θέση του.
-
CopycatΤο Copycat είναι από εκείνα τα παιχνίδια που μοιάζουν να χάθηκαν άδικα στο ράφι. Για όποιον αγαπά τα deck και engine builders, παραμένει μια πολύ ευχάριστη και συχνά φτηνή ανακάλυψη.
-
1870: Railroading Across the Trans Mississippi from 1870Αφού το φρέσκο παιχνίδι με την Κίνα ήταν ταγμένο αλλού, η παρέα στράφηκε στην απλή, κλασική γοητεία του 1870. Και τι βραδιά τρενάκια θα ήταν χωρίς μίσος, κραυγές και φινάλε στο νήμα;
-
Urban SprawlΤο Urban Sprawl μπορεί να κουβαλά τη φήμη για AP, αλλά στο τραπέζι μας έδωσε άλλη μία χορταστική, απολαυστική παρτίδα δυόμισι ωρών που κρίθηκε στις λεπτομέρειες.
-
IndonesiaΤο Indonesia μου έδωσε δύο μεγάλες, αιματηρές βραδιές: ένα καθαρό, σχεδόν υποδειγματικό οικονομικό παιχνίδι, που όμως με τον καιρό με κουράζει όλο και περισσότερο ως αντικείμενο και ως εμπειρία στο τραπέζι.
-
The GalleristΕπιστροφή με τον The Gallerist, που για μένα παραμένει το πιο δεμένο παιχνίδι του Vital. Και όχι, δεν χρειάζεται να του χαρίσεις ένα τετράωρο από τη ζωή σου.
-
Saloon TycoonΤο Saloon Tycoon είναι ένα ευχάριστο, ελαφρύ παιχνίδι της ώρας που λειτουργεί ιδανικά ως ορεκτικό. Κάτω από το πιασάρικο τρισδιάστατο τραπέζι του κρύβει περισσότερη στρατηγική και επαναληψιμότητα απ’ όση περίμενα.
-
Ponzi SchemeΤο reprint της TMG ήταν από εκείνα που περιμέναμε με ανυπομονησία, αφού πέρσι το χάσαμε στο παρά πέντε. Το Ponzi Scheme παραμένει ένα όμορφο, απλό στην όψη και διαβολικό στην πράξη παιχνίδι, έστω κι αν τελικά μου αρέσει λίγο περισσότερο να το εξηγώ παρά να το παίζω.
-
Star Wars: RebellionΜε τον hida και τον kets στην Αυτοκρατορία κι εμένα στον άμοιρο Επαναστάτη, το Star Wars: Rebellion έδωσε άλλη μία επική, οριακή παρτίδα. Μόνη σοβαρή επιφύλαξη: ο χρόνος που ζητάει.
-
Kansas PacificΤο Kansas Pacific είναι ένα απλό Cube Rail για περίπου μία ώρα: ούτε ιδιαίτερα καλό ούτε κακό, αλλά αρκετά ευχάριστο ώστε να θες άλλη μία παρτίδα. Δυστυχώς, ο χάρτης και η χρωματική του επιλογή του κόβουν πολύ από τη χαρά.
-
The Manhattan Project: Energy EmpireΤο The Manhattan Project: Energy Empire μου άφησε πολύ καλή πρώτη εντύπωση: γρήγορο, ενδιαφέρον και χωρίς εκείνες τις νεκρές στιγμές που σε βγάζουν από την παρέα. Σε περίπου 1 ώρα και 10 λεπτά, ένιωσα πως τα λεφτά του έπιασαν τόπο.
-
Terraforming MarsΤο Terraforming Mars παραμένει από τα αγαπημένα μου: ακόμη και όταν αφήνω σχεδόν τον χάρτη στην άκρη, βρίσκει τρόπο να με ανταμείψει. Και το Big Box με τα πλαστικά του το κάνει να δείχνει όσο επιβλητικό του αξίζει, έστω με τσιμπημένο κόστος.
-
Tesla vs. Edison: Powering Up!Το Tesla vs. Edison: Powering Up! παραμένει για μένα ένα από τα πιο αδικημένα euro-economic παιχνίδια των τελευταίων χρόνων. Με την επέκταση στο τραπέζι, μου θύμισε πόσο στιβαρό και όμορφα παραγμένο είναι — και πόσο πρόθυμο να σε τιμωρήσει όταν διαβάσεις λάθος την αγορά.
-
ScovilleΤο Scoville μας άφησε με τη σύζυγό μου να κυριαρχεί απόλυτα στο τραπέζι. Ευτυχώς, το Wongamania: Banana Economy πρόσφερε την κατάλληλη εκτόνωση με ασθένειες, διαζύγια και Debtzilla.