Κριτικές

Στην πρώτη μου επαφή με το El Grande, τον παππού του area control, βρήκα ένα παλιό παιχνίδι που εξακολουθεί να κυλάει εξαιρετικά και να δίνει τίμιες συγκινήσεις. Η ηλικία του φαίνεται σε λίγα σημεία, αλλά το θετικό πρόσημο μένει καθαρό.

Το La Stanza ήταν instant blind buy για μένα λόγω των σχεδιαστών του, αλλά κατέληξε σε μια απογοητευτική, υπερβολικά τυχαία εμπειρία. Μικρό και γρήγορο, ναι· καλό παιχνίδι, όχι.

Το Snowdonia: Deluxe Master Set είναι ένα γρήγορο, παλιοσχολίτικο euro με απίστευτη ποικιλία σεναρίων και replayability. Η deluxe έκδοση το κάνει να μοιάζει με εξαιρετική αγορά για όποιον θέλει να επιστρέφει συχνά σε αυτό.

Ένα απλό, άνετο παιχνίδι στο ύφος του Villagers, με εξαιρετική παραγωγή και χαλαρή ροή. Δεν κάνει κάτι συνταρακτικό, αλλά είναι σταθερά ευχάριστο ως filler.

Ένα east-west Cube Rails που θέλει να δείξει πιο βαρύ και σοβαρό, αλλά για μένα καταλήγει απλώς στεγνό και στρυφνό. Θα προτιμούσα χωρίς δεύτερη σκέψη το Baltimore & Ohio.

Το Wingspan είναι ένα ανάλαφρο, γρήγορο παιχνίδι που χωράει εύκολα στο τραπέζι, χωρίς όμως να μου δίνει αρκετό λόγο να το πάρω πολύ στα σοβαρά. Τα ευρωπαϊκά πουλιά φέρνουν έξυπνες ιδέες, αλλά και περισσότερη αταξία απ’ όση θέλω.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα βαριάντα του Broker, που στέκεται μια χαρά και ως παιχνίδι manipulation με περιορισμένη πληροφορία. Και το QE-like ξεσκαρτάρισμα στο τέλος του δίνει ένα φινάλε που ανεβάζει την ένταση.

Ένα ιδιόμορφο, θεματικό worker placement για όσους έχουν αδυναμία στις εφημερίδες και στις παρέες που θα εκτιμήσουν το δημοσιογραφικό του θέμα. Παρά τις γωνίες του, περνάει πολύ ευχάριστα και μάλλον έχει αδικηθεί από τη φήμη του.

Το Key Market (Second Edition) είναι ένα σφιχτό eco-euro που δικαιολογεί σε μεγάλο βαθμό τον παλιό του ντόρο. Κρατάει περίπου δύο γεμάτες ώρες, αλλά τις γεμίζει με αγορές που πονάνε και αποφάσεις που μετράνε.

Το Aeronautica Imperialis: Wings of Vengeance μοιάζει αρχικά με ακόμα ένα χαοτικό dicefest της GW, αλλά κάτω από τους κουβάδες ζαριών κρύβει μια απαιτητική αερομαχία θέσεων και timing. Θέλει προσοχή στις λίστες, γιατί η ανισορροπία ορισμένων αεροσκαφών μπορεί να χαλάσει όλη την ένταση.

Περίμενα με ανυπομονησία ένα light civ-area control από την GMT. Αντί γι’ αυτό, η πρώτη μου επαφή ήταν τόσο απογοητευτική που δεν βρίσκω λόγο να του αφιερώσω δεύτερη ματιά.

Το Trajan καθόταν καιρό στο ράφι μου, μέχρι που μια αναγνωριστική παρτίδα μου θύμισε πόσο άδικο είναι να αφήνεις ένα τόσο εντυπωσιακό παιχνίδι να μαζεύει σκόνη. Με μάγεψε και ήδη βλέπω αρκετές επιστροφές μέσα στη νέα σεζόν.

Το Barrage με κέρδισε αρχικά ως ένα βαρύ, καψιματικό worker placement γεμάτο κακία στον χάρτη. Στη δεύτερη επαφή, όμως, τα ασύμμετρα combos και οι άκαμπτες θέσεις το έκαναν να μοιάζει περισσότερο με ακριβό μαρτύριο παρά με απόλαυση.

Το East Indiaman με κράτησε πάνω από έναν χρόνο στο ράφι, κυρίως επειδή το εγχειρίδιό του δεν κάνει την πρώτη επαφή εύκολη. Με λίγη επιμονή, όμως, βγήκε ένα σφιχτό και γρήγορο παιχνίδι που αξίζει άλλη μία δοκιμή, αυτή τη φορά με τέσσερις.

Το Impulse μου φάνηκε παιχνιδάρα: έξυπνο, χαοτικό και απολαυστικά πανικόβλητο. Δεν είναι για όλους ούτε το μαθαίνεις σε μία ανάσα, αλλά εγώ πέρασα εξαιρετικά.

Το Chicago 1875: City of the Big Shoulders είναι ένα μικρό οικονομικό τέρας που στην πρώτη επαφή έδειξε ύποπτα άνισο, αλλά στη δεύτερη παρτίδα αποκάλυψε πολύ καλύτερη ισορροπία. Είναι ανελέητο με τα λάθη και, για μένα, απαραίτητη αγορά για φίλους των οικονομικών παιχνιδιών.

Δεν ήξερα πολλά για το Towers of Am'harb, αλλά το όνομα Moideas αρκεί για να το βάλω στο τραπέζι χωρίς πολλές δεύτερες σκέψεις. Και, ευτυχώς, συνεχίζει την πολύ καλή παράδοση της εταιρείας.

Το Shadow Rivals με τράβηξε πρώτα ως άλλη μία Moideas αγορά της στιγμής και μετά άρχισα να το ανακαλύπτω στο τραπέζι. Κάτω από το εντελώς αλλόκοτο περιτύλιγμά του, βρήκα μια πιο στρατηγική εκδοχή του Smash Up που μου άρεσε αρκετά.

Το Black Angel με κέρδισε τελικά, αλλά χρειάστηκε η υπομονή άλλου ανθρώπου απέναντι στο manual και, κυρίως, η σωστή σύνθεση παικτών. Στους τρεις φάνηκε ένα τίμιο, απαιτητικό engine builder· στους τέσσερις δεν μου είχε αφήσει την ίδια εικόνα.

Στην τρίτη μου παρτίδα το Colonial Twilight παρέμεινε τόσο αγχωτικό όσο θυμόμουν, ακόμη κι αν η εμπειρία του αντιπάλου έκανε το παιχνίδι κάπως μονόπλευρο. Για σοβαρό δίπαρτο GMT, το προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μετά από πάνω από δέκα παρτίδες, και τρεις με το card pool του 2010+, εγώ προτιμώ καθαρά το βασικό Labyrinth. Το Awakening αλλάζει αρκετά το παιχνίδι, αλλά τα tokens του μπορούν να το γείρουν υπερβολικά εύκολα.

Ένα αξιοπρεπές negotiation/auction game με οικονομικό θέμα, που δεν φτάνει τα καλύτερα της Splotter αλλά ούτε απογοητεύει. Οι μηχανισμοί του έχουν τον πρώτο λόγο, ενώ το φινάλε δεν είναι το πιο συναρπαστικό κομμάτι του.

Το QE είναι ένα πανεύκολο οικονομικό party game που δεν προσποιείται ότι είναι βαθύ. Βγάζει γέλιο και ένταση στην παρέα, και για μένα αξίζει μια θέση σε κάθε συλλογή.

Το Doors and Corners μοιάζει αρχικά με expansion-μαϊμού, αλλά οι πέντε μικρές προσθήκες του διορθώνουν το βασικό παιχνίδι εκεί που πονούσε και το ανεβάζουν εντυπωσιακά.