Κριτικές

Περίμενα από το Ancient Civilizations of the Inner Sea ένα ελαφρύ civ/area-control της GMT. Αντί γι’ αυτό, βρήκα ένα παιχνίδι που δεν δικαιολογεί ούτε το χαρτί του.

Το Trajan ήταν για καιρό ένα κουτί που περίμενε υπομονετικά στο ράφι και τελικά αποδείχθηκε πολύ καλύτερο απ’ ό,τι του είχα πιστώσει. Ένα πυκνό, εντυπωσιακά δεμένο παιχνίδι που κάνει το πειραγμένο ροντέλ του να μοιάζει με μικρή παράσταση πάνω στο τραπέζι.

Το Barrage είναι ένα επιθετικό worker placement με πραγματική πίεση στον χάρτη και αρκετό χώρο για σαδισμό. Η δεύτερη επαφή, όμως, ανέδειξε ασύμμετρα combos και κλιμάκωση θέσεων που κάνουν την εμπειρία πολύ λιγότερο ευχάριστη απ’ όσο υπόσχονται τα υλικά του.

Το East Indiaman είναι ένα σφιχτό, γρήγορο και κάπως παράξενο παιχνίδι που ζητά υπομονή πριν αρχίσει να δείχνει τα καλά του. Το εγχειρίδιο δεν βοηθά, ενώ στους πέντε το τραπέζι ασφυκτιά.

Το Impulse είναι ένα χαοτικό, απαιτητικό παιχνίδι καρτών που ανταμείβει όσους χαίρονται να χάνουν λίγο το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Δεν ανοίγει σε όλους την πόρτα, αλλά για το σωστό τραπέζι έχει πολύ πράγμα.

Το Chicago 1875: City of the Big Shoulders είναι ένα πυκνό οικονομικό παιχνίδι που, με το πλήρες σύνολο εταιρειών και σωστή εφαρμογή των κανόνων, αποδείχθηκε πολύ πιο ισορροπημένο απ’ όσο έδειξε η πρώτη παρτίδα. Δεν συγχωρεί λάθη, αλλά για το κοινό των 18XX αυτό είναι χαρακτηριστικό, όχι ελάττωμα.

Το Towers of Am'harb παίρνει το Towers of Hanoi, το βάζει κάτω από ένα σκοτεινό θέμα με cultists και altars, και το κάνει να σφίγγει εκεί που πρέπει. Ένα τίμιο, μικρό abstract παιχνίδι ελέγχου χώρου.

Το Shadow Rivals δανείζεται ανοιχτά το σκελετό του Smash Up, αλλά του βάζει περισσότερη στρατηγική και μέτρημα. Η θεματολογία και το υπερβολικά kawaii art είναι άλλη, πολύ πιο παράξενη, ιστορία.

Το Black Angel θέλει υπομονή στο ξεκίνημα και, κυρίως, ακριβώς τρεις παίκτες. Τότε αναδεικνύεται ως σκληρό, εγκεφαλικό engine builder με ρίσκο και πόντους που δεν χαρίζονται.

Ακόμη και μια άνιση τρίτη παρτίδα έδειξε γιατί το Colonial Twilight αξίζει χωρίς επιφύλαξη μια θέση στο τραπέζι. Η ένταση του δεν εξαφανίζεται επειδή ο ένας παίκτης μαθαίνει ακόμη το είδος.

Μετά από αρκετές παρτίδες, το βασικό Labyrinth παραμένει για μένα η καλύτερη εκδοχή. Το The Awakening αλλάζει ουσιαστικά το παιχνίδι, αλλά τα awakening tokens μπορούν να το γείρουν υπερβολικά από ένα καλό τράβηγμα καρτών.

Το Greed Incorporated δεν φτάνει τα ψηλά της Splotter, όμως ως οικονομικό παιχνίδι διαπραγμάτευσης και δημοπρασιών στέκεται αξιοπρεπέστατα. Η ένταση βρίσκεται ανάμεσα στους παίκτες· το φινάλε, λιγότερο.

Το QE είναι ένα σούπερ απλό οικονομικό party game που δεν ψάχνει βάθος, αλλά ξέρει ακριβώς πώς να περάσει καλά με τη σωστή παρέα. Είναι από εκείνα που δικαιολογούν εύκολα μια θέση στη συλλογή.

Το Doors and Corners μοιάζει στην αρχή με μικρό, ακριβό κουτί αέρα. Στο τραπέζι όμως αποδεικνύεται η επέκταση που το The Expanse χρειαζόταν εξαρχής.

Το Pulsar 2849 έχει έναν πραγματικά φρέσκο τρόπο να μοιράζει τα ζάρια του, αλλά γύρω από αυτόν χτίζει ένα αρκετά μοναχικό και απαιτητικό παιχνίδι σχεδιασμού.

Το Dice Forge είναι ένα γρήγορο, ευπρόσδεκτο παιχνίδι με ζάρια, που όμως κάνει λίγο παραπάνω θόρυβο απ’ όσο χρειάζεται γύρω από το κεντρικό του κόλπο. Η ποικιλία των στησιμάτων και το εξαιρετικό insert το κάνουν ιδανικό για οικογενειακό τραπέζι ή βαλίτσα διακοπών.

Το Edge of Darkness παίρνει το card crafting του Mystic Vale και το βάζει μέσα σε ένα πολύ πιο μεταβλητό, σεναριακό πλαίσιο. Το αποτέλεσμα αξίζει την προσοχή, αλλά ζητά χώρο στο ράφι, χρόνο στο τραπέζι και δοκιμή πριν από αγορά.

Το Born to Serve είναι ένα μικρό, γρήγορο παιχνίδι area control με άνεργους υπερήρωες, χιούμορ και παραγωγή που κάνει το κουτί του να μοιάζει πιο σημαντικό απ’ όσο είναι. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά ξέρει ακριβώς πόση ώρα θέλει να μείνει στο τραπέζι.

Το Railroad Revolution έμεινε κλειστό στο ράφι από μια άδικη σύγχυση και, όταν επιτέλους άνοιξε, αποδείχθηκε ένα απλό, γρήγορο παιχνίδι βελτιστοποίησης που θέλει να ξαναβγαίνει στο τραπέζι. Δεν είναι Nippon ή Madeira, αλλά δεν χρειάζεται να είναι.

Το The Godfather: Corleone's Empire είναι ένα απρόσμενα σφιχτό παιχνίδι περιοχών: γρήγορο, θεματικό και αρκετά κακόβουλο για να κρατά το τραπέζι ξύπνιο. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά ξέρει ακριβώς πότε να τον περάσει από πάνω σου.

Το Xenon Profiteer είναι ένα χαριτωμένο, σύντομο καρτοπαίχνιδο με μικρό engine-building πυρήνα. Δεν αφήνει μεγάλο αποτύπωμα, αλλά γεμίζει ευχάριστα ένα μισάωρο χωρίς να ζητά πολλά.

Το Photodump είναι ένας λιτός, γρήγορος dice engine builder που βρίσκει την καλύτερή του εκδοχή δίπλα στο Shy Pluto. Δεν ζητά πυρηνική φυσική, αλλά ανταμείβει όποιον του δώσει χώρο να ξεδιπλώσει τη δεκάπαρτη μικρή ιστορία του.

Το Scorpius Freighter ανεβάζει αισθητά το βάρος για την AEG, χωρίς να κάνει την είσοδο απαγορευτική. Ένα καθαρό ενδιάμεσο βήμα από τα gateway προς κάτι με περισσότερη σκέψη.

Το War Chest είναι το απρόσμενο abstract πολεμικό χιτ: εύκολο στο ξεκίνημα, δύσκολο στην κατάκτηση και εξαιρετικό ως γρήγορο παιχνίδι σύγκρουσης. Η μεταγενέστερη δοκιμή ξεκαθαρίζει όμως ότι η καλύτερη εκδοχή του είναι το κλασικό παιχνίδι για δύο.