Κριτικές

Το Pulsar 2849 είναι ένα χαριτωμένο παιχνίδι τοποθέτησης ζαριών, με μια πραγματικά φρέσκια ιδέα στην επιλογή τους κάθε γύρο. Παρ’ όλα αυτά, η τυχαιότητα, η σχεδόν μοναχική αίσθηση και η απαιτητική προετοιμασία για το scoring το κρατούν χαμηλότερα στις προτιμήσεις μου.

Το Dice Forge είναι ένα γρήγορο, όμορφα οργανωμένο παιχνίδι με μεγάλη επαναληψιμότητα, ιδανικό για οικογενειακές παρτίδες ή διακοπές. Το εντυπωσιακό κόλπο με τα προσαρμόσιμα ζάρια, όμως, μου φάνηκε πιο ενοχλητικό απ’ όσο αξίζει.

Το Edge of Darkness παίρνει το card crafting του Mystic Vale και το βάζει σε ένα πολύ πιο μεταβλητό, σεναριακό πλαίσιο. Δεν είναι αυτόματο buy λόγω κόστους και προετοιμασίας, αλλά η ποικιλία των setups του είναι η πραγματική του δύναμη.

Ένα μικρό indie Kickstarter που βάζει άνεργους υπερήρωες να κονταροχτυπιούνται για δουλειά σε εστιατόριο, με ωραία παραγωγή και ανάλαφρο χιούμορ. Γρήγορο, τίμιο area control που μου έμεινε ευχάριστα και στις επόμενες παρτίδες.

Το Railroad Revolution ήταν η ντροπή του ραφιού μου: έμεινε ζελατίνα πάνω από χρόνο από μια εντελώς λάθος εντύπωση. Δύο παρτίδες σε τρεις μέρες αρκούσαν για να καταλάβω ότι πρόκειται για ένα απλό, σύντομο και πολύ ευχάριστο παιχνίδι βελτιστοποίησης.

Το The Godfather: Corleone's Empire είναι η ευχάριστη αίρεση: CMON, μινιατούρες και Lang, αλλά τελικά ένα γρήγορο, θεματικό και απολαυστικά συγκρουσιακό area-control. Δεν είναι επανάσταση, όμως στη σωστή παρέα έχει πολύ περισσότερο ψωμί απ’ όσο περιμένεις.

Το Xenon Profiteer είναι ένα χαριτωμένο, μικρό καρτοπαίχνιδο με στοιχεία mini engine builder, που ξέρει να μην τραβάει παραπάνω απ’ όσο πρέπει. Δεν είναι κάτι που θα θυμάμαι για καιρό, αλλά για 30-40 ευχάριστα λεπτά κάνει τη δουλειά του.

Το Photodump είναι ένας απλός, γρήγορος dice-based engine builder που αρχικά μου άφησε απλώς καλή εντύπωση. Μαζί με το Shy Pluto mini campaign, όμως, έγινε ένα πακέτο που θα πρότεινα πολύ πιο θερμά.

Το Scorpius Freighter είναι το σωστό επόμενο βήμα όταν τα gateway games αρχίζουν να φαίνονται λίγα. Έχει σκέψη, επιλογές και σχεδόν καθόλου τύχη, χωρίς να σε πνίγει στους κανόνες.

Το War Chest ήταν το outsider χιτ που ήρθε από το πουθενά και μου θύμισε πόσο ωραίο είναι ένα παιχνίδι που μαθαίνεται αμέσως αλλά δεν εξαντλείται καθόλου γρήγορα. Παραμένει μια ανεπιφύλακτη πρόταση για κάθε συλλογή, με μια σημαντική διόρθωση για το καλύτερο player count.

Το Gandhi είναι ένα από τα πιο παράξενα και προχωρημένα COIN της σειράς: στριφνό, με απαιτητικούς κανόνες και ισορροπίες που θέλουν χρόνο. Δεν είναι για εισαγωγή στο είδος, αλλά δίνει στους ήδη μυημένους έναν ουσιαστικό λόγο να το βάλουν στη συλλογή τους.

Το Transatlantic δεν είναι απλώς μια «στεγνή κόπια» του Concordia: στις τέσσερις παρτίδες μου έχει αποδειχθεί ευχάριστο, διαδραστικό και στρατηγικά βαθύ.

Το Captains of Industry παραμένει το αγαπημένο μου παιχνίδι BLTG για πέντε παίκτες: ένα τίμιο οικονομικό παιχνίδι που, όταν γεμίσει το τραπέζι, δεν χαρίζεται σε κανέναν.

Το Escape Plan είναι επικός Λακέρδας, τελεία. Μετά από δύο συνεχόμενες παρτίδες, το λέω χωρίς δεύτερη σκέψη: πάρτε το με κλειστά μάτια.

Το τέρας ξαναβγήκε στο τραπέζι, αυτή τη φορά με εφτά παίκτες και τον western map, και παρότι δεν το ολοκληρώσαμε, περάσαμε εξαιρετικά. Ήταν από εκείνες τις παρτίδες όπου το τραπέζι αφηγείται μόνο του μια ολόκληρη ιστορία ανόδου και καταστροφής.

Το 1883 είναι ένα σκληρό ιταλικό τραινάκι που αφήνει τα random events να ανακατεύουν την τράπουλα σχεδόν κάθε γύρο. Εξουθενωτικό, ασταθές, αλλά και μια εμπειρία για όσους ψάχνουν κάτι έξω από τα συνηθισμένα.

Το Glorantha: The Gods War είναι για μένα ένα πιο παικτικό και πιο στρατηγικό Cthulhu Wars, με προσθήκες που δίνουν περισσότερο χαμό στο τραπέζι. Κρίμα μόνο που το ίδιο το θέαμα των μινιατούρων με απώθησε έντονα.

Το Underwater Cities είναι, πολύ απλά, παιχνιδάρα. Στα τρία άτομα βγάζει τα δόντια του περισσότερο, ενώ στα τέσσερα παραμένει απολύτως καλό.

Στο Cthulhu Wars παίξαμε έναν αλλόκοτο χάρτη με νέες φυλές και καταλήξαμε σε ένα απολύτως τίμιο μακελειό. Η παρτίδα όμως ανέδειξε και το πόσο χρόνο θέλει για να ξεχωρίσεις τις συνέργειες από τις στραβές ισορροπίες.

Το Patchistory θέλει ακόμη μία κανονική παρτίδα πριν του βγάλω οριστική ετυμηγορία. Ως τώρα, όμως, δείχνει να αξίζει μια θέση στα καλά civilization games για τέσσερις παίκτες.

Το Yinzi μοιάζει με την επιστροφή της εταιρίας σε φόρμα: ένα τίμιο, καψιματικό Heavy Euro που δεν είναι τέλειο, αλλά παραμένει απολαυστικό.

Γρήγορο και θεματικό deckbuilding-duel, με καθαρό στόχο και αρκετά ωραία κόλπα μέσα στις κάρτες. Το SiegeStorm: SiegeMode το προτείνω άνετα σε όσους θέλουν να πλακώσουν έναν φίλο τους χωρίς να δεσμευτούν για ολόκληρο βράδυ.

Το Black Rose Wars ήταν από τα Kickstarter που περίμενα περισσότερο φέτος, κυρίως επειδή αγαπώ το Mage Wars. Η πρώτη επαφή δικαιώνει την προσμονή του ως παραγωγή και ως καφρικό παιχνίδι σύγκρουσης, αλλά όχι ως διάδοχος της ίδιας εμπειρίας.

Το Forged in Steel είναι ένα low-luck city builder που, αντί να σε αφήνει ήσυχο να χτίσεις, μετατρέπει την πόλη σου σε πεδίο οργανωμένου σαμποτάζ. Απολαυστικά κακότροπο για τη σωστή παρέα, απολύτως ακατάλληλο για όποιον θέλει να κρατήσει φίλους.