Κριτικές

Το Paladins of the West Kingdom μου φάνηκε αρχικά ως η πιο βαριά, αλλά όχι απαραίτητα πιο συναρπαστική, προσθήκη της τριλογίας. Η τελευταία παρτίδα όμως το ανέβασε αισθητά στα μάτια μου.

Ένα ιδιαίτερα θεματικό μεσαίο euro, με μια σκοτεινά διασκεδαστική ιδέα που όμως στο τραπέζι βγαίνει κάπως πιο ξερή απ’ όσο υπόσχεται. Αξίζει τουλάχιστον μία δοκιμή για το χαβαλέ του θέματος — ιδανικά με τους Igor Rules.

Το Aeon's End είναι ένα συνεργατικό deckbuilder που μου κύλησε εξαιρετικά και, παρά την απουσία άμεσης κόντρας, με κέρδισε περισσότερο από το Thunderstone. Σόλο ή με δύο παίκτες δείχνει να είναι στο στοιχείο του.

Το Clinic: Deluxe Edition μοιάζει αρχικά με κανονισμό-λαβύρινθο, αλλά στο τραπέζι ξεμπερδεύει γρήγορα σε ένα σφιχτό, αμείλικτο οικονομικό παιχνίδι. Δεν με απογείωσε, όμως το γλυκό του κάψιμο και οι πολλές βαριάντες το κάνουν παιχνίδι που θα ξανάπαιζα ευχαρίστως.

Το Dominations: Road to Civilization μοιάζει αρχικά ανάλαφρο, αλλά σύντομα ζητάει αρκετή σκέψη. Είναι χαοτικό και όχι απολύτως κομψό, όμως το engine building του με κέρδισε και θέλω σίγουρα να το ξαναπαίξω.

Το Card City XL χωράει σε 20-30 λεπτά, αλλά ούτε για αστείο δεν είναι «φιλεράκι» μετά το πρώτο πεντάλεπτο. Ένα απλό στο στήσιμο παιχνίδι που γρήγορα γεμίζει το τραπέζι —και το κεφάλι— με δύσκολες αποφάσεις.

Το Dark Venture θέλει να χωρέσει ένα μεγάλο fantasy RPG adventure σε ένα κουτί γεμάτο κάρτες, αλλά καταλήγει να ζητάει περισσότερο bookkeeping απ’ όση περιπέτεια προσφέρει. Το σκληρό PvP του έχει ψωμί, όμως το χαοτικό scoring και η διαχείριση το κρατούν μακριά από εύκολη πρόταση.

Ένα παραγνωρισμένο hidden-bidding διαμαντάκι της Spielworxx, πολύ πιο στρωτό και προσιτό απ’ όσο υπονοεί το complexity του BGG. Με τη νέα Queen Edition στον ορίζοντα, είναι η κατάλληλη στιγμή να του δώσετε την προσοχή που του αξίζει.

Το La Granja χρειάστηκε τον σωστό χρόνο και, κυρίως, τη σωστή παρέα για να μου δείξει γιατί έχει τέτοια φήμη. Από μια χλιαρή πρώτη επαφή κατέληξα σε μια σπάνια και πολύ ευχάριστη αναθεώρηση προς τα πάνω.

Το Living Planet είναι εκείνο το σπάνιο καλό Kickstarter που είχα καταφέρει να αγνοήσω εντελώς. Ένα προσεγμένο παιχνίδι με λίγη υπερβολή στην παραγωγή, αλλά και μετοχές που καταλήγουν με αξιοπρέπεια στον τάφο τους.

Το Eclipse επέστρεψε από το βάθος του ραφιού και, όταν το setup και η εξερεύνηση συνεργάζονται, θυμίζει αμέσως γιατί θεωρείται τόσο δυνατό. Η σκιά του παραμένει η σκληρή τύχη που μπορεί να αφήσει κάποιον πίσω πολύ νωρίς.

Το Navegador είναι ένα στεγνό, έξυπνο γερμανικό euro με περισσότερους από έναν δρόμους προς τη νίκη. Δεν με κέρδισε όσο το Hamburgum, αλλά η εντύπωση μάλλον εξαρτάται και από το ποιο από τα δύο θα γνωρίσει κανείς πρώτο.

Το Brexit: The Real Deal έχει ένα κουτί που υπόσχεται ένα αστείο, αλλά το αστείο εξαντλείται πριν καν ανοίξει. Το υπόλοιπο είναι, χωρίς περιστροφές, μέγιστη μπούρδα.

Το Radiant: Offline Battle Arena είναι ένα PvP καρτοπαίχνιδο με MOBA αίσθηση, που φαίνεται να ανταμείβει τη σοβαρή ενασχόληση δύο παικτών. Δεν είναι όμως παιχνίδι για παρέες που αλλάζουν αντίπαλο σε κάθε συνάντηση.

Το Era of Tribes είναι ένα δύσπεπτο ημι-civ που μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Δεν το θεωρώ κακό παιχνίδι, αλλά ζητά να το προσεγγίσεις με τον σωστό τρόπο, αλλιώς γίνεται αμείλικτο.

Με το Dawn of Technology, το Trickerion: Dahlgaard's Academy χάνει μεγάλο μέρος από τη ραντομίλα και την άνιση αίσθηση των variable player powers που με είχαν ξενερώσει αρχικά. Παραμένει ένα τεράστιο παιχνίδι που δεν έχω καμία όρεξη να εξηγώ από την αρχή, αλλά με έμπειρη παρέα είναι από τα πιο χορταστικά ευρώ της χρονιάς.

Το Jagged Alliance: The Board Game είναι μια τίμια, αρκετά streamlined συνεργατική μεταφορά του computer game, που κρατάει το κλίμα του χωρίς να πνίγεται στην πολυπλοκότητα. Οι οδηγίες και το AI θέλουν υπομονή, αλλά η απελευθέρωση του Αρούλκο εξακολουθεί να αξίζει το εβδομαδιαίο μας ραντεβού.

Το Everdell είναι ακριβώς ο πρόσχαρος engine builder που θέλω όταν θέλω σκέψη χωρίς να βαραίνει η βραδιά. Με ή χωρίς expansions, μου έδωσε σταθερά μια χαρούμενη και χορταστική εμπειρία στη σωστή διάρκεια.

Ένα bingo engine builder με σχεδόν μηδενικό downtime και μια αρχική δόση drafting, που όμως για μένα καταλήγει πιο άνισο και μονότονο απ’ όσο αξίζει.

Ένα χαριτωμένο παιχνίδι τοποθέτησης ζαριών με ασύμμετρες δυνάμεις και ένα μικρό κουτί που κρύβει ύποπτα πολύ υλικό. Ευχάριστο για μια παρτίδα, χωρίς όμως να μου γεννήσει ιδιαίτερη λαχτάρα για άμεση επανάληψη.

Το Key Flow μου έδωσε τον κόσμο του Keyflower σε μια πολύ πιο ανάλαφρη, μαζεμένη βραδιά. Δεν αντικαθιστά απαραίτητα το μεγάλο αδελφάκι του, αλλά μου θυμίζει ακριβώς γιατί θέλω να επιστρέψω σε αυτά τα ποτάμια και τα δρομάκια.

Στην πέμπτη μου παρτίδα, το Aristeia! μου έχει ήδη δείξει ότι κρύβει πολύ ψωμί και βάθος. Προσφέρει μια ολοκληρωμένη εμπειρία skirmish από το κουτί, χωρίς να ζητά να ζεις και εκτός τραπεζιού για το metagame.

Σε τετραπλό Teotihuacan με τα modules 1 και 3 της επέκτασης, βρήκα περισσότερη διάρκεια και περισσότερες θεότητες απ’ όσες χρειαζόμουν. Δεν είναι καταστροφή, αλλά ούτε και η ανανέωση που θα με έκανε να το αγαπήσω.

Το Hansa Teutonica έχει σφιχτοδεμένους μηχανισμούς και ελάχιστο downtime, αλλά η πρώτη μου επαφή μαζί του άφησε περισσότερο την αίσθηση μιας γραμμής παραγωγής παρά μιας ανοιχτής παρτίδας. Και όταν οι πρωτοπόροι μπορούν να αλληλοεξυπηρετούνται, η ισορροπία μοιάζει να παίρνει ρεπό.