Κριτικές

Κεμπέκ λοιπόν, ένα παιχνίδι που είχε βγει για πρώτη φορά το 2007 και δείχνει λίγο την ηλικία του, αλλά σε γενικές γραμμές έχει ενδιαφέρον και -όταν πιάσει κανείς το νόημα- αρχίζει και γίνεται τίμια κομπλεξικό. Στην βάση του είναι worker placement/area control, αλλά όχι με την συμβατική έννοια, στ…

Επιστροφή στα αγαπημένα μας μπλοκ και ζάρια που μας κάνουν να κλάψουμε, αυτή την φορά με το επικ Βατερλώ. Όπως συμβαίνει σε οποιονδήποτε έχει τα C&C του χύμα όπως εγώ, πιο πολύ μας πήρε να στήσουμε παρά να παίξουμε, χωρίς όμως να σημαίνει ότι η εμπειρία ήταν κακή. Πολύ τίμιο ξύλο, ωραία και επική…

Μέχρι στιγμής, τα lunch time games της GMT δεν με έχουν αγγίξει ιδιαίτερα. Τόσο το Fort Sumpter όσο και το Red Flag Over Paris ήταν επιεικώς μέτρια και βαρετά. Η τσεχοσλοβακία είναι ανεβασμένη ένα κλικ, θυμίζει λίγο το αρκετά καλύτερο Crisis:1914 που έχει παρεμφερείς μηχανισμούς, αλλά και πάλι δε…

Δεν παίζεις που δεν παίζεις, δεν πας για ψάρεμα; Ένα παιχνίδι που ξέφυγε από το τμήμα προμηθειών του ναού, αλλά βρέθηκε στην συλλογή του ετέρου συλλέκτη χαρτονιού της παρέας, ο οποίος παρέα με το viral πλέον χεράκι εξήγησης κανόνων προχώρησε να μας σερβίρει μενού θαλασσινών. Κατά βάση, ο Θησαυρός…

Με το πέρασμα του χρόνου τα πάντα λυγίζουν, ακόμα και οι σοβαρές αντιρρήσεις που είχα σε σχέση με τα co-op «σκουπίδια». Κάθε χρονιά που περνάει όλο και περισσότεροι συνεργατικοί dungeon crawlers βλέπουν τραπέζι και η αλήθεια είναι ότι από cringe 9000 η φάση έχει πάει περισσότερο προς «καλά περάσα…

Όπως άρχισε να απλώνεται η σκιά του Σάουρον στην Μέση Γη, έτσι και αυτό το αθώο παιχνιδάκι με τα ευχάριστα γραφικά, τα ζωάκια και την υπογραφή του Knizia ήρθε να ταράξει τα νερά και από αθώα χόμπιτ να μετατρέψει το τραπέζι σε συμπόσιο Ουρουκ Χαι. Η πρώτη επαφή με το τεμάχιο μου θύμισε κάτι αθώα π…

Το πλήρες SpaceCorp με Ventures είναι σφιχτό, ζωηρό και πολύ καλύτερο με τρεις, όπου τα μπλοκαρίσματα και οι κοντινές διαφορές στο σκορ κάνουν κάθε κίνηση να μετράει. Μπορεί να κλαψουρίσεις λίγο πριν συνειδητοποιήσεις πόσο επικίνδυνη είναι η εταιρεία σου στο τέλος· αυτό είναι μέρος της εμπειρίας.

Το EPOS: A Gentes Game παίρνει το αγαπημένο Gentes, το γυαλίζει ελαφρά και του δίνει μια καμπάνια με σενάρια που υπόσχονται να το ανοίξουν προς νέες κατευθύνσεις. Το μόνο αγκάθι είναι πως το κουτί ζητάει οργάνωση με επαγγελματική συνέπεια.

Το Red Dust Rebellion είναι ένα εξαιρετικά βαρύ COIN, ίσως το πιο απαιτητικό που έχω παίξει στη σειρά. Η ασυμμετρία του θα μπορούσε να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη, αλλά αντιθέτως παράγει μια σπάνια, εντυπωσιακή ισορροπία.

Το Imperial Borders παίρνει τη γλώσσα του ναπολεόντειου πολέμου και τη βάζει σε ένα πιο καθαρό, συμμετρικό πολεμικό παιχνίδι. Δεν ολοκληρώσαμε παρτίδα, όμως η προετοιμασία και η συζήτηση γύρω από τις πιθανές αρχές άφησαν πολύ ισχυρή εντύπωση.

Το Bunny Kingdom Town είναι ένα γρήγορο, αυστηρά διπλό city builder με πόρους, μικρές μηχανές και αρκετή τύχη στους στόχους. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά εξηγείται αμέσως και κάνει τη δουλειά του ευχάριστα.

Το Cold War: CIA vs KGB δεν είναι η οριστική απάντηση για παιχνίδι γύρω από τον Ψυχρό Πόλεμο. Σε ένα παιδί όμως που ψάχνει να καταλάβει μια σύγκρουση χωρίς «μεγάλες μάχες», δίνει ένα πολύ χρήσιμο πρώτο κράτημα.

Το Shards of Creation είναι ένα παιχνίδι μπάζας που έπιασε αμέσως με τους μικρούς παίκτες και, καλύτερα ακόμη, τους κράτησε αρκετά ώστε να αναζητήσουν τις πιο απαιτητικές πλευρές του. Απλό στην είσοδο, με χώρο να μεγαλώσει μαζί με την παρέα.

Το Propolis είναι ένα φρέσκο, ελαφρύ city builder με όμορφη διαχείριση πόρων και διάρκεια που χωράει σε ένα βράδυ καθημερινής. Δεν ανακαλύπτει ξανά τον τροχό, αλλά τον κάνει να κυλήσει πολύ ευχάριστα.

Ένα στριφνό worker-placement euro με engine building, λίγη area majority και περισσότερη τριβή από τον μέσο εκπρόσωπο του είδους. Αξιοπρεπές, αλλά ο μηχανισμός σειράς γύρων το κρατά μακριά από το εξαιρετικό.

Το Knee Deep in Hexes είναι ένα τίμιο, καθαρόαιμο duel χωρίς τύχη, με τη νευρική οικονομία ενός κλασικού resource-rush RTS. Απλό στους κανόνες, αλλά αρκετά αιχμηρό ώστε οι επαναληπτικές παρτίδες να βγάζουν δόντια.

Το Horizon Forbidden West: Seeds of Rebellion είναι ένα προσεγμένο co-op boss battler που βρίσκει τον παλμό του στις μάχες του, αλλά χάνει την ανάσα του στα ενδιάμεσα κεφάλαια της καμπάνιας. Μετά από εννέα sessions και περίπου το 80% της βασικής πλοκής, η παρέα μας μάλλον δεν θα φτάσει ως το τέλος.

Το Abalone είναι ένα τίμιο ταξίδι πίσω σε παλιές παρέες και πρόχειρα τραπέζια αναμονής, που ακόμη ξέρει να καλεί κάποιον σε μονομαχία. Χωρίς τη νοσταλγία, όμως, φαίνεται πια λίγο ξεπερασμένο.

Το Toy Battle είναι ένα πανέξυπνο παιχνίδι δύο παικτών που εξηγείται εύκολα, αλλά κρατάει τη μάχη ζωντανή χάρη στους διαφορετικούς χάρτες του. Το λατρεύουν και οι μικρότεροι παίκτες, και δικαίως.

Το Dune: War for Arrakis είναι μια εντυπωσιακή, ασύμμετρη στρατηγική αναμέτρηση που παίρνει τη συγγένειά του με το War of the Ring και τη φέρνει στον κόσμο του Dune χωρίς να φορτώνεται το ίδιο βάρος. Με το Spacing Guild γίνεται αισθητά πληρέστερο.

Το The First Tsar: Ivan the Terrible είναι ένα ελαφρύ euro διάρκειας μίας έως μιάμισης ώρας, που παίρνει γνώριμες ιδέες και τις σερβίρει με περισσότερη άνεση από το Rurik. Χορταστικό χωρίς να γίνεται βαρύ, αφήνει την παρέα ευχαριστημένη, έστω κι αν δεν γίνεται αμέσως το πρώτο όνομα στη λίστα.

Το World Order συνδυάζει πολυεργαλειακές κάρτες, area control και παραγωγή σε ένα ασύμμετρο παιχνίδι υπερδυνάμεων με αξιοσημείωτα καθαρό πυρήνα. Είναι απαιτητικό σε αποφάσεις και, για μένα, σαφώς ανώτερο από το Hegemony.

Με τους advanced κανόνες, τις ασύμμετρες εξωγήινες φυλές και τις δυνάμεις τους, το Arcs είναι αισθητά καλύτερο από τη γυμνή, συμμετρική πρώτη επαφή. Εξακολουθεί όμως να ζητά από την παρέα να κάνει τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει λίγο περισσότερο το ίδιο.

Ένα προσιτό wargame για να μπεις στις Αρδένες χωρίς να χρειάζεσαι επιτελείο. Κρατά αρκετή ιστορική γεύση, αφήνει χώρο για σχέδιο και ζητά αμέσως ρεβάνς.