Κριτικές

Το The Old King's Crown είναι ένα σκληρό αλλά τίμιο ασύμμετρο παιχνίδι καρτών που χρειάζεται παρέα πρόθυμη να μάθει τις παραξενιές του. Μετά τις πρώτες αναγνωριστικές παρτίδες, βρήκα μέσα του πολλά από όσα θα ήθελα να μου δώσει το Arcs.

Το Angel's Share είναι ένα στεγνό, καθαρό οικονομικό παιχνίδι με θέμα το σκωτσέζικο single malt, που με κέρδισε από τις πρώτες παρτίδες. Για μένα είναι από εκείνα τα σπάνια παιχνίδια που πραγματικά θέλουν πέντε παίκτες στο τραπέζι.

Το Azul: Queen’s Garden ήταν η αποκάλυψή μου για το 2026: ένα παιχνίδι που καθόταν κλειστό στο ράφι και κατέληξε να με κολλήσει άσχημα. Παρότι δεν είμαι μεγάλος φίλος των abstract, εδώ βρήκα ακριβώς το σωστό μείγμα σκέψης, ρίσκου και ρυθμού.

Το Nippon: Zaibatsu με ξαναέφερε σε ένα παιχνίδι που κάποτε έβλεπε πολύ τραπέζι και που η νέα του έκδοση το έχει φρεσκάρει ουσιαστικά. Για όσους αγαπούν τα οικονομικά euro, παραμένει εύκολη σύσταση.

Το Stupor Mundi είναι ένα euro γεμάτο κάρτες, κυβάκια και λοιπά τζιτζιμπράγκαλα, που για μένα καταλήγει υπερβολικά ξερό και οδυνηρά αξέχαστο. Δεν πέρασα άσχημα, αλλά είναι εύκολα στα «δεν».

Το Sanctuary κρατά τη γεύση του Ark Nova, αλλά τη σερβίρει σε πολύ πιο βατή και streamlined μορφή. Πολύ ευχάριστο στο τραπέζι, έστω κι αν εγώ θα διαλέγω συνήθως τον μεγαλύτερο αδερφό του.

Ένα ελαφρύ παιχνίδι hidden squad placement με μαγικούς ιππότες, αποστολές και ζάρια, που μου θύμισε το Argent: the Consortium σε πολύ πιο απλή μορφή. Έχει ενδιαφέρουσα βάση, αλλά η αλληλεπίδρασή του δεν είναι όσο δουλεμένη θα ήθελα.

Το Forestry είναι ένα σφιχτό euro διαχείρισης πόρων που, κόντρα στις επιφυλάξεις μου για το «best with 2», απέδωσε εξαιρετικά στα τέσσερα. Οι διαφορετικές διαδρομές προς τη νίκη και το ασφυκτικό φινάλε του το κάνουν πολύ πιο ενδιαφέρον απ’ όσο περίμενα.

Το Ayar: Children of the Sun είναι ένα euro που τολμά να σφίξει αντί να ανοίξει όσο προχωρά η παρτίδα. Με πρωτότυπο πλέγμα tableau building και ουσιαστική έμμεση αλληλεπίδραση, ζητάει παραπάνω από μία δοκιμή για να φανερώσει τι κάνει.

Το Galaxy Trucker μου έδωσε περισσότερο την αίσθηση ενός παιχνιδιού που θέλει τη σωστή παρέα και τη σωστή στιγμή, παρά ενός διαστημικού ταξιδιού που θα ξαναζητήσω εύκολα. Ο επίδοξος διάδοχος δεν τσίμπησε, κι εγώ κράτησα μόνο μια τελευταία ελπίδα για τετράδα και χαβαλέ.

Το Stone Age είναι από εκείνα τα παλιά, καθαρά worker placement που εξακολουθούν να κάνουν αμέσως κατανοητό γιατί το είδος έγινε τόσο αγαπητό. Δεν το θεωρώ ισάξιο με τα σύγχρονα παιχνίδια, αλλά παραμένει μια πολύ καλή, προσιτή επιλογή με κανονικό ανταγωνισμό.

Το Skybridge δεν είναι η ξεχασμένη επανάσταση που αδίκησε το BGG, αλλά είναι ένα παράξενο, αξιοπρεπές resource-management παιχνίδι που μας άφησε με καλή διάθεση. Δεν καίει εγκέφαλο ούτε κάνει επίδειξη πρωτοτυπίας· απλώς περνάς καλά μαζί του.

Το Cross Bronx Expressway είναι ένα πολύ ιδιαίτερο, αυστηρά τριπλό COIN, που μεταφέρει τη σύγκρουση από το πεδίο μάχης στις ιδεολογίες και στην ιστορική πορεία του Bronx. Σφιχτό, απαιτητικό και κάπως απόμακρο στην αρχή, ανταμείβει την επιμονή με σοβαρό παιχνίδι και metagame.

Το Keyside με έκανε να πάρω πίσω την απαισιοδοξία που μου άφησε το αρκετά παράξενο και μέτριο Keyper. Είναι ίσως το καλύτερο παιχνίδι της σειράς Key και, για τη δική μου παρέα, μια από τις πολύ δυνατές φετινές εμπειρίες.

Το Recall είναι ένα πιο ανάλαφρο, αεράτο eurociv με dudes on the map, που κρατά το ενδιαφέρον ψηλά χωρίς να ζητά το ίδιο κρανιοκάψιμο με το Civolution. Σε τρεις παίκτες έδωσε χαμό, κόντρα και αγωνία μέχρι το τέλος.

Το Arcane Portal κρατά το Sword & Sorcery στην κορυφή μου ως GM-less dungeon crawler: αγωνιώδες, γεμάτο δράση και πρόθυμο να σε σκοτώσει. Θέλει όμως έμπειρο χέρι στο τραπέζι, γιατί η εξήγηση δεν είναι η πιο φιλική του κόσμου.

Το Molly House είναι ένα τολμηρό, ιδιόρρυθμο παιχνίδι με αρκετά να πει, αρκεί η παρέα να είναι διατεθειμένη να το μελετήσει σοβαρά. Εγώ εκτίμησα τη φιλοδοξία του, αλλά δεν βρήκα ότι η δυσκολία του μεταφράζεται αυτόματα και σε διασκέδαση.

Το Puerto Rico 1897: Special Edition με βρήκε καθυστερημένα, και τελικά με κέρδισε περισσότερο ως υπερπαραγωγή στο τραπέζι παρά ως το παιχνίδι που θα ζητάω μανιωδώς ξανά και ξανά.

Το Quorum είναι ένα χορταστικό φιλεράκι μισής ώρας με δόντια: έξυπνο drafting και combos, χωρίς να γίνεται χαοτικό. Δεν φτάνει για μένα τα πιο γεμάτα μικρά κουτιά της Devir, αλλά σίγουρα δεν περνά απαρατήρητο.

Στην τρίτη μου επαφή, το Shackleton Base: A Journey to the Moon μου έδειξε επιτέλους το καλύτερό του πρόσωπο: ένα γεμάτο, χορταστικό heavy euro με αρκετή σύγκρουση. Το κρίσιμο είναι ποιες τρεις εταιρίες θα μπουν στην παρτίδα, γιατί αυτές μπορούν να αλλάξουν αισθητά την εμπειρία.

Το Castle Combo είναι ένα νεανικό παιχνιδάκι που, παραδόξως, στάθηκε μια χαρά και στη γερουσία. Το προτείνω χωρίς επιφύλαξη για παιδιά 8–10 ετών που δεν ψάχνουν κάτι βαρύ ή «ανθυγιεινό».

Ένα τίμιο δίωρο με παραγωγή, set collection και κάρτες που πρέπει να τις ζυγίζεις πριν τις ξοδέψεις. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά το reverse draft του δίνει την απαραίτητη τριβή.

Το Echoes of Time είναι ένα παράξενο action-programming παιχνίδι με ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά και αρκετή επιθετική αλληλεπίδραση για να σου χαλάσει τα σχέδια. Δεν με άφησε αδιάφορο, όμως υπάρχουν καλύτερες επιλογές στο ίδιο ύφος.

Το Lightning Train με μπέρδεψε στο manual και δεν με κέρδισε οπτικά, αλλά στο τραπέζι αποδείχθηκε ένα εξαιρετικά πιεστικό και παιχνιδιάρικο pick up and deliver. Η Lone Wolf δεν ήταν καθόλου one-trick pony μετά το Dune Imperium.