Κριτικές

Κλείσαμε τη βραδιά με Druids χωρίς το Journeyman, και μου άφησε πολύ καλύτερη αίσθηση. Δείχνει να πατάει πιο φυσικά πάνω στο αρχικό Caverna, έστω κι αν ορισμένα tiles ακόμα μου σηκώνουν κόκκινη σημαία.

Ένα χαλαρό family euro με πολύ συμπαθητικό fantasy σκηνικό: ευγενείς μεταμορφωμένοι σε goblin μαγαζάτορες ξεζουμίζουν αφελείς ήρωες με το πιο ευγενικό χαμόγελο. Προσεγμένο και ευχάριστο, αλλά λίγο υπερβολικά μετρημένο για το θέμα του.

Το Architects of the West Kingdom μου φάνηκε μεγάλη παιχνιδάρα και καταλαβαίνω απόλυτα τον ντόρο γύρω του, ακόμη κι αν το τελικό σκοράρισμα με άφησε να κοιτάζω το ταμπλό σαν να μου είχε κάνει Hadouken. Η επόμενη συνεδρία, όμως, ήταν με Caverna και το σπάνιο expansion του — ένα ενδιαφέρον αλλά καθόλου απαραίτητο πρόσθετο.

Ένα light παιχνίδι κρίσης που, όταν τα ζάρια αποφασίσουν να γίνουν πρωταγωνιστές, μετατρέπει τις λεγεώνες σε φυστίκια και ανεβάζει την αδρεναλίνη στο κόκκινο. Και τότε η βραδιά ξέρει ακριβώς πώς πρέπει να τελειώσει.

Ένα ενδιαφέρον μπαζοπαίχνιδιο με τραίνα, που όμως θέλει λίγη υπομονή μέχρι να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς κυνηγάς. Η θεματολογία του είναι και ο βασικός λόγος που θα του έδινα χώρο στο τραπέζι.

Το Northern Pacific είναι ένα μικρό, αστραπιαίο παιχνίδι με σχεδόν μηδενικό κανόνισμα και πολύ περισσότερο βάθος απ’ όσο προδίδει η διάρκεια του. Για μένα ήταν το καλύτερο νέο παιχνίδι του τριημέρου, έστω κι αν δεν είμαι βέβαιος ότι θα αντέξει αμέτρητες επαναλήψεις.

Ένα απρόσμενα διασκεδαστικό, προκλητικό μικρό παιχνίδι που κερδίζει πρώτα με την εικονογράφηση και μετά με τον χαβαλέ του. Δεν είναι κάτι σπουδαίο, αλλά με τη σωστή παρέα βγάζει άφθονο γέλιο για δύο-τρεις παρτίδες.

Το Conan έγινε η σωστή, θορυβώδης τελετουργία εκδρομής: τίμιο ζάρι, σατανικός overlord και μια παρέα που πέρασε υπερβολικά καλά.

Το Cryptocurrency ήταν το τελευταίο λουκουμάκι της εκδρομής: τίμιο ακριβώς γι’ αυτό που είναι, χωρίς να ζητά να γίνει κάτι μεγαλύτερο. Με τέσσερις το προτιμώ καθαρά· στους τρεις το RNG βαραίνει περισσότερο, αλλά και πάλι περνάς μια χαρά.

Το Dungeon Derby με πέρασε από το «πάλι κουβά πήγαμε» στο να γελάω με σκηνικά της παρτίδας δύο μέρες μετά. Δεν είναι για να το πάρεις στα σοβαρά· είναι για να το βάλεις στο τραπέζι με τη σωστή, θορυβώδη παρέα.

Το Popular Front παραμένει ένα επικό παιχνίδι έξι παικτών: σκληρό, βάναυσο και ιδανικό για παρέες που μπορούν να μετατρέψουν τον Ισπανικό Εμφύλιο σε ιστορικό καβγά και πολιτική κουβέντα στο τραπέζι.

Έβγαλα το Millennium Blades σε μια σπάνια μάζωξη παλιών ανταγωνιστικών παικτών Magic και η νοσταλγική τρολιά έπιασε για τους περισσότερους. Δεν κέρδισε όμως ομόφωνα το τραπέζι: ένας παίκτης δεν μπήκε ποτέ στο κλίμα του.

Το Terraforming Mars με τον χάρτη Hellas έκλεισε ιδανικά ένα Σαββατόβραδο για τρεις. Και, για μένα, παραμένει σαφώς καλύτερο ως επιτραπέζια εμπειρία παρά ως παιχνίδι στο Steam.

Το Raccoon Tycoon είναι ένα απλό και φιλικό παιχνίδι αγοράς που σώζεται —και ανεβαίνει αισθητά— από τους πλειστηριασμούς και το έξυπνο set collection του. Ένα πολύ καλό light/gateway παιχνίδι, ακόμη και για non-gamers.

Το Franchise είναι ένα λιτό και ευχάριστα κακόβουλο παιχνίδι area influence, με μηδενικό downtime και αρκετή κόντρα όταν γεμίσει το τραπέζι. Η δεύτερη παρτίδα επιβεβαίωσε ότι αντέχει πολύ καλύτερα στον χρόνο απ’ όσο φοβόμουν αρχικά.

Από το Sidereal Confluence στο Trade on the Tigris λόγω last-minute πιστολίτου και πεντάδας: καθόλου κακή ανταλλαγή. Μου άρεσε ξανά, αλλά θέλω ακόμη ένα τραπέζι με έξι για να αποφασίσω αν οι «καλές» στρατηγικές είναι όντως υπερβολικά καλές.

Το Tulip Bubble παραμένει ένα δοκιμασμένο αγαπημένο της παρέας μου: με τη σωστή σύνθεση στο τραπέζι μπορεί να γίνει πραγματικό έπος. Αυτή η βραδιά, όμως, έδειξε και πόσο άγρια μπορεί να το παρασύρουν οι κάρτες της αγοράς.

Το Talon είναι γρήγορο και ευχάριστο στη μάχη, αλλά ένα μεμονωμένο skirmish δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Η πραγματική του αξία φαίνεται να κρύβεται σε ένα σύντομο campaign, αρκεί να βρεθεί η διάθεση να στηθεί.

Το Mage Wars Arena ξαναβγήκε στο τραπέζι σαν μια παλιά, σύνθετη αγάπη που δεν ξεχάστηκε ποτέ πραγματικά. Και το Battlegrounds: Domination αποδείχθηκε πολύ καλύτερος λόγος για να το ξαναπαίξω απ’ όσο περίμενα.

Το Inca Empire είναι ένα παλιό παιχνίδι που βρήκε πρόσφατα θέση στη συλλογή μου: λιτό route builder, γρήγορο και αρκετά σφιχτό. Η ουσία του βρίσκεται στις sun cards, που κρατούν τις ενέργειες των παικτών σε διαρκή εγρήγορση.

Το Cavum είναι ένα κρυμμένο διαμάντι δικτύων και εκρήξεων: σφιχτό, έξυπνο και εξαιρετικά κακόβουλο με τον σωστό τρόπο. Η παρέα μου μπορεί να φοβάται τα κενά εξάγωνα, αλλά αυτή η παρτίδα ήταν από τις πιο απολαυστικές της χρονιάς.

Στο AuZtralia, για άλλη μία φορά, βρεθήκαμε εμείς στο μενού. Και αυτή τη φορά, η αποκάλυψη ήρθε στο παρά πέντε.

Το Ground Floor: Second Edition είναι ένα τίμιο, βαρύ euro που μου έδειξε την καλύτερή του πλευρά σε πεντάδα. Κοστίζει, αλλά οι δύο παρτίδες μου δεν επιβεβαίωσαν τις επιφυλάξεις που είχα ακούσει για την πρώτη έκδοση.

Ένα ανάλαφρο beer & pretzels παιχνίδι για γέλια, πειράγματα και αρκετό Take That!. Μην περιμένετε όμως το scoring να σας πείσει ότι υπάρχει κάποιο σοβαρό σχέδιο πίσω από όλα αυτά.