Κριτικές

Το Copycat είναι ένα παραγνωρισμένο deck/engine builder που δεν του λείπει τίποτα: ευχάριστο, γρήγορο και με μια ωραία αίσθηση μηχανής που παίρνει μπρος.

Το 1870: Railroading Across the Trans Mississippi έφερε το κλασικό σιδηροδρομικό του μακελειό στο τραπέζι: κόντρα στο χρηματιστήριο, κόντρα στον χάρτη, και κόντρα σε όποιον νόμιζε ότι θα περάσει ήσυχα.

Το M.U.L.E. The Board Game είναι ένα τίμιο light-economic που κρατά την τύχη στη θέση της και αφήνει χώρο για κανονικές αποφάσεις. Οι πειρατές, βέβαια, μπορούν να κάνουν τη βραδιά πολύ προσωπική.

Το Tramways ξεκίνησε ως μια οδυνηρά ξινή εμπειρία, αλλά οι επαναληπτικές παρτίδες αποκάλυψαν ένα σκληρό παιχνίδι προτεραιότητας και σωστού draft. Δεν συγχωρεί λάθη· γι’ αυτό ακριβώς κερδίζει την εκτίμησή μου.

Το Urban Sprawl δεν είναι για όσους πανικοβάλλονται με το AP, όμως σε ένα τραπέζι που δέχεται τον ρυθμό του μπορεί να δώσει μια γεμάτη, απολαυστική παρτίδα.

Το Among Nobles δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά με τρεις παίκτες έδωσε μια σφιχτή, απολαυστική ώρα που κρίθηκε στο νήμα.

Το Hegemonic είναι ένα βαρύ, σκληρό παιχνίδι για έξι που ανταμείβει τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, αλλά μπορεί να εξαντλήσει το τραπέζι με ανάλυση και αντεκδικήσεις. Σε καλή παρέα και με καθαρό μυαλό, η ασφυκτική του ένταση αξίζει τον χρόνο.

Το Indonesia είναι ένα αδυσώπητο, σχεδόν καθαρό οικονομικό παιχνίδι μυαλού, όπου η σύγκρουση έρχεται γρήγορα και χωρίς να χρειάζεται η τύχη να της ανοίξει δρόμο. Στις πέντε θέσεις παραμένει σπουδαίο, αλλά οι εποχές τρέχουν τόσο ώστε η εμπειρία χάνει λίγη από τη χορταστική της διάρκεια.

Το The Gallerist είναι, για μένα, το πιο δεμένο παιχνίδι του Vital. Και, ευτυχώς για όποιον το κοιτάζει με καχυποψία, δεν χρειάζεται να καταλάβει ένα ολόκληρο απόγευμα.

Το Saloon Tycoon είναι ένα ελαφρύ, γρήγορο χτίσιμο saloon που κρύβει περισσότερο βάθος απ’ όσο υπόσχεται αρχικά. Δεν χρειάζεται να το πάρεις πολύ στα σοβαρά για να σε πάρει εκείνο στα σοβαρά.

Το Ponzi Scheme είναι ένα όμορφο, σούπερ απλό και διαβολεμένο παιχνίδι επενδύσεων που βγάζει μίσος στο τραπέζι. Στις επόμενες παρτίδες, όμως, η αρχική του αγριάδα έδωσε λίγο χώρο σε μια πιο ψύχραιμη εκτίμηση.

Ένα ρώσικο worker placement που δανείζεται από Kingsburg και Lords of Waterdeep χωρίς να τα ξεπερνά, αλλά βρίσκει τον δικό του χώρο στο τραπέζι. Οι κανόνες το δυσκολεύουν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται· η παρέα, όμως, το σώζει με χαρά.

Το Star Wars: Rebellion έδωσε άλλη μία επική αναμέτρηση, με την Αυτοκρατορία να πιέζει και την Επανάσταση να επιβιώνει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Είναι μεγάλο, αργό και απολύτως άξιο του χώρου που ζητά.

Το New Angeles δεν συγχωρεί την πρώτη γνωριμία, ούτε το εγχειρίδιό του βοηθά ιδιαίτερα. Η πρώτη μας παρτίδα κατέρρευσε νωρίς, αφήνοντας όμως αρκετό υλικό για να θέλω οπωσδήποτε άλλη μία.

Το Carson City: Big Box επέστρεψε στο τραπέζι με άλογα και επιθετικούς χαρακτήρες, κι αμέσως θύμισε γιατί είχε αφήσει τόσο καλή πρώτη εντύπωση. Ήταν μια παρτίδα που δεν χάρισε χώρο σε κανέναν.

Το Kansas Pacific είναι ένα σύντομο, απλό Cube Rail που σε αφήνει πρόθυμο για άλλη μία παρτίδα. Κρίμα που ο χάρτης και η χρωματική του παλέτα κάνουν τόσο δύσκολο να χαρείς τη διαδρομή.

Το Mystic Vale αλλάζει το deckbuilding με διαφανείς κάρτες που χτίζουν η μία πάνω στην άλλη. Η ιδέα είναι όντως φρέσκια· το βασικό παιχνίδι, λιγότερο.

Ένα τίμιο retheme του That's My Fish!, με τον Varys να αδειάζει το Westeros από πρόσωπα και τους παίκτες να κόβουν ο ένας τον δρόμο του άλλου. Στους τρεις έχει χώρο να τσιμπήσει· στους τέσσερις τελειώνει πριν προλάβεις να κρατήσεις κακία.

Το The Manhattan Project: Energy Empire δεν προσποιείται το βαρύ παιχνίδι, αλλά κρατά την παρέα απασχολημένη και την παρτίδα σε κίνηση. Σε περίπου 1 ώρα και 10 λεπτά, άφησε την αίσθηση ότι τα λεφτά έπιασαν τόπο.

Το Wealth of Nations: War Clouds παραμένει ένα αδυσώπητο οικονομικό παιχνίδι, όπου η ανάπτυξη δεν είναι ποτέ προσωπική υπόθεση και κάθε κέρδος δίνει σε κάποιον λόγο να σε μισήσει. Με έμπειρη παρέα γίνεται ακόμη σκληρότερο — και, παρά τα δάκρυα, ακόμη καλύτερο.

Με όλες τις έξτρα προσθήκες στο τραπέζι, το Nations έγινε μια κοφτή και αμείλικτη κούρσα πολιτισμών. Οι Βίκινγκς έφεραν την πίεση από τον πρώτο γύρο, αλλά η παρτίδα κρίθηκε στον πόντο και χωρίς στιγμή αναμονής.

Το Terraforming Mars αντέχει ακόμη και όταν το προσεγγίζεις από μια λιγότερο προφανή γωνία: μια μηχανή εκπτώσεων και καρτών μπορεί να κερδίσει απέναντι σε μια πολύ πιο ορατή παρουσία στον χάρτη.

Το Cry Havoc υπόσχεται ασύμμετρες φατρίες και θεαματικές συγκρούσεις, αλλά σε αυτή την τριμελή αναμέτρηση οι Humans έκαναν το balance να μοιάζει με ευγενική υπόδειξη.

Το Great Western Trail σερβίρει ποντοσαλάτα με σωστό ρυθμό και έναν αγώνα δρόμου που κρατάει το τραπέζι ξύπνιο. Δεν είναι πόλεμος περιοχών· είναι το «πρόλαβε πριν το πάρει ο άλλος».