Κριτικές

Το Gentes δεν με απογοήτευσε καθόλου, παρότι η πρώτη μου παρτίδα κατέληξε σε μια μάλλον ανησυχητική συντριβή στο σκορ. Θέλω όμως οπωσδήποτε μια δεύτερη ευκαιρία, αυτή τη φορά χωρίς 34 ώρες όρθιος στην πλάτη μου.

Το DRCongo γίνεται αισθητά καλύτερο όταν το παίξεις σωστά — και τότε αποκαλύπτεται ως ένα σκληρό, αμείλικτο παιχνίδι. Δεν συγχωρεί λάθη, ούτε όταν τα χρήματα μοιάζουν να περισσεύουν.

Το Mini Rails με τρεις έδειξε απλώς κάποιες ενδιαφέρουσες δυναμικές. Με πέντε όμως γίνεται ένα απολαυστικά κακόβουλο μισάωρο, από εκείνα που δοκιμάζουν τις οικογενειακές σχέσεις.

Το Import / Export παίρνει τον γνώριμο lead/follow πυρήνα των Glory to Rome και Eminent Domain και τον μεταφέρει σε μια οικονομική θεματική, με αλλαγές που δείχνουν να το βοηθούν ιδιαίτερα σε γεμάτο τραπέζι.

Το Mistborn: House War είναι ένα negotiation game με άφθονο θεματικό χρώμα και πολύ καλή παρουσία στο τραπέζι, που όμως δεν θα κερδίσει όσους δεν αντέχουν το αναπόφευκτο χάος του είδους. Στους πέντε, πάντως, βρήκαμε την κατάλληλη αφορμή να το δοκιμάσουμε.

Το Whistle Stop είναι ένα ωραίο, σφιχτό pick-up-and-deliver που τρέχει γρήγορα και μου άρεσε πάρα πολύ, παρότι η πρώτη μας παρτίδα μπλέχτηκε σε κανόνες και ερμηνείες.

Το Heart of Crown δεν προσπαθεί να ανακαλύψει ξανά το deckbuilding· είναι ένα τίμιο, manga-ντυμένο Dominion clone με λίγη παραπάνω πολυπλοκότητα. Δεν είναι απαραίτητο για όποιον έχει ήδη γεμάτο ράφι, αλλά οι φίλοι του είδους μπορούν να περάσουν καλά μαζί του.

Ένα πολυπόθητο παιχνίδι που, παρά το δύσκολο πρώτο μάθημα, με αντάμειψε αμέσως με ενδιαφέρουσες ιδέες και την αίσθηση ότι το Kickstarter πακέτο άξιζε κάθε ευρώ. Δεν είναι τέλειο, αλλά για μένα πλησιάζει επικίνδυνα την τελειότητα.

Το The Great Zimbabwe δεν είναι το βαρύ, άβατο τέρας που φοβόμουν ότι θα είναι· το πραγματικό του εμπόδιο είναι ένα manual που κάνει ό,τι μπορεί για να μη διαβαστεί. Κάτω από αυτή την πρώτη κακή εντύπωση κρύβεται ένα οικονομικό παιχνίδι με πολύ βάθος και αρκετό χώρο για να γίνεις πραγματικά ενοχλητικός.

Το Global Mogul είναι ένα ελαφρύ area-control με λίγη οικονομία και παραγωγή, πιο παρεξηγημένο απ’ όσο του αξίζει. Δεν θα γίνει μόνιμος κάτοικος του τραπεζιού μου, αλλά ως σύντομο συνοδευτικό έχει τη θέση του.

Το Copycat είναι από εκείνα τα παιχνίδια που μοιάζουν να χάθηκαν άδικα στο ράφι. Για όποιον αγαπά τα deck και engine builders, παραμένει μια πολύ ευχάριστη και συχνά φτηνή ανακάλυψη.

Αφού το φρέσκο παιχνίδι με την Κίνα ήταν ταγμένο αλλού, η παρέα στράφηκε στην απλή, κλασική γοητεία του 1870. Και τι βραδιά τρενάκια θα ήταν χωρίς μίσος, κραυγές και φινάλε στο νήμα;

Το M.U.L.E. The Board Game δεν είναι κοσμοϊστορικό, αλλά είναι ένα τίμιο και ευχάριστο light οικονομικό παιχνίδι. Κρατάει το ενδιαφέρον χωρίς να σε κάνει να νιώθεις έρμαιο της τύχης.

Το Tramways μου άφησε αρχικά τόσο άσχημη γεύση, που το είχα κατατάξει στη χειρότερη παικτική εμπειρία του 2017. Κι όμως, κάθε επιστροφή του στο τραπέζι το ανεβάζει στα μάτια μου: είναι ένα σκληρό, αμφιλεγόμενο παιχνίδι που ανταμείβει αμείλικτα την εξοικείωση.

Το Urban Sprawl μπορεί να κουβαλά τη φήμη για AP, αλλά στο τραπέζι μας έδωσε άλλη μία χορταστική, απολαυστική παρτίδα δυόμισι ωρών που κρίθηκε στις λεπτομέρειες.

Το Among Nobles δεν μου έμεινε ως κάποια μεγάλη ανακάλυψη, αλλά με τρεις παίκτες μου έδωσε ακριβώς την ευχάριστη, σφιχτή ώρα που υπόσχεται. Με πέντε, αντίθετα, η παλιότερη εμπειρία μου ήταν αισθητά χειρότερη.

Το Hegemonic παραμένει μια θετική, αλλά απαιτητική εμπειρία: βαρύ, σκληρό και ικανό να δώσει ένταση σε έξι άτομα. Δεν είναι πια από τα αγαπημένα μου, όμως όταν όλα κριθούν οριακά, θυμίζει γιατί αξίζει τον κόπο.

Το Indonesia μου έδωσε δύο μεγάλες, αιματηρές βραδιές: ένα καθαρό, σχεδόν υποδειγματικό οικονομικό παιχνίδι, που όμως με τον καιρό με κουράζει όλο και περισσότερο ως αντικείμενο και ως εμπειρία στο τραπέζι.

Επιστροφή με τον The Gallerist, που για μένα παραμένει το πιο δεμένο παιχνίδι του Vital. Και όχι, δεν χρειάζεται να του χαρίσεις ένα τετράωρο από τη ζωή σου.

Το Saloon Tycoon είναι ένα ευχάριστο, ελαφρύ παιχνίδι της ώρας που λειτουργεί ιδανικά ως ορεκτικό. Κάτω από το πιασάρικο τρισδιάστατο τραπέζι του κρύβει περισσότερη στρατηγική και επαναληψιμότητα απ’ όση περίμενα.

Το reprint της TMG ήταν από εκείνα που περιμέναμε με ανυπομονησία, αφού πέρσι το χάσαμε στο παρά πέντε. Το Ponzi Scheme παραμένει ένα όμορφο, απλό στην όψη και διαβολικό στην πράξη παιχνίδι, έστω κι αν τελικά μου αρέσει λίγο περισσότερο να το εξηγώ παρά να το παίζω.

Το Cavern Tavern είναι ένα ρώσικο worker placement που δανείζεται ιδέες από το Kingsburg και το Lords of Waterdeep, χωρίς να ξεπερνά κανένα από τα δύο. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα ευχάριστο και ασυνήθιστο για την παρέα μας παιχνίδι, που άφησε καλές εντυπώσεις παρά τα στραβά του.

Με τον hida και τον kets στην Αυτοκρατορία κι εμένα στον άμοιρο Επαναστάτη, το Star Wars: Rebellion έδωσε άλλη μία επική, οριακή παρτίδα. Μόνη σοβαρή επιφύλαξη: ο χρόνος που ζητάει.

Το New Angeles ήρθε με μεγάλες προσδοκίες, αλλά η πρώτη μας παρτίδα ήταν περισσότερο μάθημα μέσα από τα ερείπια παρά κανονική γνωριμία. Πριν αποφασίσω αν είναι φλότσα ή όχι, θέλω άλλες δυο-τρεις παρτίδες — ιδανικά με εξάδα.