Κριτικές

Το Dinosaur Island είναι ένα χαριτωμένο, απλό και κάπως τραχανοειδές production euro. Δεν ζητά να γίνει βαρύτερο απ’ όσο είναι, και λειτουργεί καλά ως πύλη προς τα medium παιχνίδια του είδους.

Το Agra είναι ένα βαρύ euro που μου έδωσε εκείνο το σπάνιο, αδιαπραγμάτευτο 10άρι. Για μένα ξεπέρασε ακόμη και το The Gallerist ως αγαπημένο της κατηγορίας.

Το Mi Tierra: New Era είναι μια απρόσμενα τίμια εξαίρεση στο «αγροτικό euro για έξι σε κάτω από μία ώρα». Απλό στην είσοδο, αλλά με αρκετή ουσία ώστε να μη μοιάζει με βιαστική δουλειά.

Ένα τυχαίο αγγλόφωνο κουτί από τη Ρώμη αποδείχθηκε μια πολύ προσεγμένη, ροδελοκίνητη επίσκεψη στους καθεδρικούς του Hamburgum. Η ηλικία του φαίνεται λίγο, αλλά ο ρυθμός του παραμένει αξιοζήλευτος.

Το Periorbis είναι ένα λιτό, σχεδόν άκαμπτο worker placement με καθαρό προγραμματισμό και ελάχιστη τύχη. Σε πιέζει τίμια, αλλά η στενή του οικονομία και η αδύναμη δυνατότητα επιστροφής το κρατούν κάτω από το επίπεδο του πραγματικά ξεχωριστού.

Το Traveller Customizable Card Game: Two Player Starter Set είναι ένα πολλά υποσχόμενο παιχνίδι διαστημικής εξερεύνησης, με μια δυσάρεστα απότομη καμπύλη εκμάθησης. Στα δύο άτομα στέκεται καλά, αρκεί να δεχτείς ότι οι πρώτες παρτίδες είναι εκπαίδευση επιβίωσης.

Το Unfair είναι ένα απλό, χαλαρό παιχνίδι χτισίματος engine που κρύβει αρκετή κακία στα χαρτιά του. Με δύο ή τρεις παίκτες, το ξύλο του παραμένει αστείο· με περισσότερους, μπορεί να γίνει ομαδική εκτέλεση.

Πιο abstract και θεματικά πιο ξερό από τα άλλα δύο της τριλογίας, το A Handful of Stars είναι όμως το ξεκάθαρα ανώτερο παιχνίδι. Θέλει υπομονή με ένα απαράδεκτο εγχειρίδιο, αλλά επιστρέφει την επένδυση.

Το Grand Prix δεν μου άλλαξε γνώμη με τον καιρό. Με πολύ κόσμο στο τραπέζι, όμως, βρίσκει τον λόγο ύπαρξής του.

Στο Days of Ire: Budapest 1956, η τριμελής σύνθεση με δύο στασιαστές απέναντι σε έναν Ρώσσο βρίσκει την ένταση που του πρέπει. Η πρώτη μου επαφή ως διπλό ήταν καλή· έτσι ήταν σαφώς καλύτερο.

Το Peak Oil είναι ένα ελαφρύ, γρήγορο οικονομικό παιχνίδι που δεν σε κουράζει ποτέ αρκετά ώστε να του κρατήσεις κακία. Χάνει την έντασή του νωρίς, αλλά κρατά αρκετή από τη χαρά της παρέας για να ξαναβγεί στο τραπέζι.

Το Altiplano έβγαλε μια παρτίδα γεμάτη διεκδικήσεις πόρων, πειράγματα και μεγάλες φιλοδοξίες για το πώς ακριβώς σπάει ένα σύστημα. Ξύλο και αλπάκα, δηλαδή τα βασικά.

Το Mare Nostrum: Empires έχει τη φήμη, το θέμα και τους κανόνες που υπόσχονται μια μεγάλη βραδιά. Στο δικό μας τραπέζι, όμως, η υπόσχεση έμεινε ανοιχτή και η εμπειρία κατέρρευσε.

Το Battle for Rokugan δεν είναι το A Game of Thrones με άλλη στολή. Είναι ένα σφιχτό area-control παιχνίδι γεμάτο σύγκρουση και προδοσία, που αξίζει πολύ καλύτερη μοίρα από τις πρόχειρες συγκρίσεις.

Το Gentes δεν με απογοήτευσε, παρότι με έστειλε σε μια σχεδόν διπλάσια ήττα χωρίς να μου δείξει καθαρά το λάθος μου. Θέλει δεύτερη παρτίδα, αυτή τη φορά με εγκέφαλο που δεν δουλεύει ήδη υπερωρίες.

Το DRCongo είναι σκληρό, απαιτητικό και πολύ καλύτερο όταν οι κανόνες του εφαρμόζονται όπως πρέπει. Η οικονομική του πίεση το κερδίζει μια θέση στα παιχνίδια που αξίζουν ένα σταθερό ετήσιο ραντεβού.

Το Mini Rails με τρεις αφήνει να φανούν οι δυναμικές του. Με πέντε τις βάζει να μαλώσουν στο ίδιο τραπέζι — και μάλιστα γρήγορα.

Το Import / Export παίρνει τη μηχανή lead/follow των Glory to Rome και Eminent Domain, τη βάζει σε οικονομικό πλαίσιο και την προσαρμόζει πιο πειστικά για πολυπληθή τραπέζια. Η γραφιστική το δυσκολεύει, αλλά το σύστημα κυλάει αρκετά καλά ώστε να ζητά επανάληψη.

Το Mistborn: House War φέρνει άφθονο flavor και προσεγμένη παραγωγή σε ένα negotiation game που ζωντανεύει με πέντε, αλλά δεν βάζει πάντα τις στιγμές του στη σωστή σειρά. Καλύτερο από το New Angeles για μένα, χωρίς να παύει να είναι πολύ ειδική πρόταση.

Το Whistle Stop είναι ένα ωραίο, σφιχτό pick-up-and-deliver με περισσότερη πολυπλοκότητα απ’ όση δείχνει αρχικά. Τρέχει γρήγορα, αλλά οι ασαφείς κανόνες μπορούν να εκτροχιάσουν την πρώτη παρτίδα.

Το Heart of Crown είναι ένα τίμιο deckbuilder στη σκιά του Dominion: δεν φέρνει επανάσταση, αλλά προσθέτει λίγη πολυπλοκότητα και, με τα σωστά σετ καρτών, σηκώνει ευχάριστη φασαρία στο τραπέζι. Το manga θέμα του είναι ένα καλοδεχούμενο έξτρα.

Το Hull Breach: In Defiance of Dictators άφησε από την πρώτη, κάπως άτσαλη, παρτίδα την αίσθηση ότι κρύβει αρκετό παιχνίδι μέσα στο κουτί του. Ένα Kickstarter πακέτο που μοιάζει να έπιασε τόπο.

Το The Great Zimbabwe δεν είναι το βαρύ τέρας που δείχνει από το ράφι· είναι ένα βαθύ οικονομικό παιχνίδι που απλώς θέλει πιο ευανάγνωστο εγχειρίδιο και λιγότερο ευγενικούς αντιπάλους.

Το Global Mogul είναι ένα ελαφρύ παιχνίδι ελέγχου περιοχών με οικονομική πινελιά, πιο παρεξηγημένο απ’ όσο του αξίζει. Η φτηνή παραγωγή το αδικεί, αλλά η σύντομη, ευχάριστη παρτίδα του έχει τη θέση της στο τραπέζι.