Κριτικές

Το Plutocracy είναι ένα δελεαστικό crowdfunding δόλωμα με ωραίο θέμα και μηχανισμούς που ακούγονται εξαιρετικοί. Στο τραπέζι, όμως, καταλήγει σε στεγνή optimisation άσκηση με ένα σχεδόν προδιαγεγραμμένο μονοπάτι προς τη νίκη.

Ένα χορταστικό, χωρίς app campaign game με εξαιρετική γραφή και φιλόδοξη δομή, που όμως αποκαλύπτει σοβαρές αδυναμίες στο scaling και αρχίζει να κουράζει στο combat/crafting του. Με τέσσερις ήρωες δείχνει επιτέλους ολόκληρο το παιχνίδι που θέλει να είναι.

Το expansion του Maracaibo με έβγαλε επιτέλους από την αδράνεια, αλλά δεν κρύβει και καμιά συγκλονιστική έκπληξη μέσα στο κουτί. Ευτυχώς, το βασικό παιχνίδι παραμένει εξαιρετικό — απλώς ίσως θέλει τρεις παίκτες για να αναπνεύσει καλύτερα.

Ένα μινιμαλιστικό civilization filler που στήνεται γρήγορα, κρατά λίγο και καταφέρνει να βάλει σκέψη και φασαρία στο τραπέζι. Για μένα λάμπει κυρίως με 3-4 παίκτες.

Το D.E.I.: Divide et Impera μοιάζει με ένα πολύ προσεγμένο μινιατουροπαίχνιδο, με πλούσιο υλικό και αρκετό περιεχόμενο για να μείνει στο τραπέζι. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά υπόσχεται καθαρή σύγκρουση χωρίς ζάρια.

Το Lawyer Up είναι ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι για δύο που, χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό, κερδίζει πολύ στις επαναληπτικές παρτίδες. Προς το παρόν το προτιμώ από το Radlands, έστω κι αν έχω δει μόνο το Case 00.

Το Hidden Leaders αποδείχτηκε η σωστή, ξεκούραστη επιλογή για έξι άτομα, όταν δεν υπήρχε διάθεση για κάτι βαρύ. Γρήγορο, χαβαλετζίδικο και αρκετά εύκολο να το δεις να καταλήγει κάτω από χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Ένα ελαφρώς old-school hidden worker placement για αναγεννησιακές οικογένειες της Γένοβας, γεμάτο μυστικές αποστολές, σαμποτάζ και καθόλου ανθρωπιστικές φιλοδοξίες. Fiddly αλλά διασκεδαστικό, και ιδιαίτερα χρήσιμο ως επιλογή για πέντε παίκτες.

Το Heaven & Ale είναι ένα σκληρό, έξυπνο ημι-ροντέλ που ανταμείβει την υπομονή και αποκαλύπτει το πραγματικό του βάθος μετά τις πρώτες παρτίδες.

Ένα ελαφρύ και γρήγορα διδάξιμο wargame για τη μεγαλύτερη αιματοχυσία της Νότιας Αμερικής, με έμφαση στις κινήσεις των στρατευμάτων αντί για τις ζαριές. Δεν είναι κορυφαίο του είδους, αλλά κάνει τη δουλειά του τίμια και με ιστορικό άρωμα.

Πλειστηριασμοί, χτίσιμο διαδρομών και αεροπλάνα ήταν αρκετά για να με στείλουν στο Kickstarter. Το Connecting Flights, όμως, καταφέρνει να κάνει αυτά τα υλικά μια εξαντλητική, επίπεδη εμπειρία χωρίς ουσιαστικό λόγο να παίζεις νωρίς.

Το Circadians: Chaos Order παίρνει το δύσκολο στοίχημα ενός ασύμμετρου 3X area-control και, σπάνια για το είδος, κάνει τα επιμέρους συστήματά του να κουμπώνουν. Είναι απαιτητικό και μακρύ με πολλούς παίκτες, αλλά ανταμείβει παρέες που θέλουν σύγκρουση χωρίς να ανέχονται χιονοστιβάδες.

Το The Red Cathedral είναι ένα αεράτο, προσιτό euro που καταφέρνει να έχει σκέψη χωρίς να κουράζει. Το expansion Contractors είναι έξυπνο και πλούσιο, αλλά μετακινεί αισθητά το παιχνίδι προς κάτι βαρύτερο.

Μπήκα στο Firefly: Misbehavin’ με αρκετή καχυποψία, αλλά τελικά με εξέπληξε ευχάριστα. Είναι ένα θεματικό faction-based deckbuilder με πολλή αλληλεπίδραση και αρκετό χαμό, ειδικά στα τέσσερα άτομα.

Ένα χαλαρό semi-co-op παιχνίδι deduction με pulp εμφάνιση και μερικές πολύ έξυπνες ιδέες, που όμως ζητά μια πρώτη αναγνωριστική παρτίδα πριν αρχίσει να δείχνει τι κάνει καλά.

Το Front Line No Komrades είναι ένα χαλαρό παιχνίδι παρέας με την αγαπημένα κομπλεξική, κομμουνιστική του αισθητική, αλλά δεν φτάνει ποτέ το αστείο και σβέλτο παιχνίδι που υπόσχεται το fluff του. Περάσαμε καλά, όμως δεν θα το αγόραζα — μόνο αν μου το χάριζαν.

Το Xia είναι ένα τίμιο, απολαυστικά άναρχο sandbox διαστημικό παιχνίδι: μπορεί να σου δώσει εξερεύνηση, εμπόριο και κανονίδι στην ίδια παρτίδα. Η ραντομίλα και το downtime είναι πραγματικά αγκάθια, αλλά η ελευθερία του συστήματος τα κάνει εύκολα να συγχωρούνται.

Το Brazil: Imperial έχει γρήγορη ροή και μερικές πραγματικά καλές ιδέες, αλλά μοιάζει με παιχνίδι που βγήκε από το development πριν αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να είναι. Η δεύτερη παρτίδα διόρθωσε ένα λάθος στο scoring, όχι όμως και την αίσθηση της ημιτελούς σύνθεσης.

Το My Father's Work είναι ένας εξωφρენικά φιλόδοξος, θεματικός τίτλος με παραγωγή που φωνάζει από το τραπέζι — ίσως περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Παρότι χορταστικό, το πρώτο μου παιχνίδι άφησε περισσότερο κούραση και απογοήτευση παρά την αίσθηση μιας μεγάλης επιστημονικής δημιουργίας.

Το The Transcontinental δεν ανακαλύπτει νέους μηχανισμούς, αλλά δένει τους γνώριμους με αξιοσημείωτη ακρίβεια σε ένα σφιχτό οικονομικό παιχνίδι. Με τρεις παίκτες βρήκα το σωστό μείγμα πίεσης και χώρου· στους τέσσερις κρατάω μια επιφύλαξη.

Το Bitoku είναι ένα εντυπωσιακά φορτωμένο euro που, παρά το αρχικό χάος του, καταφέρνει να βγάζει λογική στο τραπέζι. Κάτω από το πανηγύρι των συστημάτων του έχει έναν πολύ καλό πυρήνα, αλλά για μένα δεν είναι τόσο γυαλισμένο όσο υπόσχεται ο ντόρος του.

Το Catherine: The Cities of the Tsarina είναι ένα τίμιο, προσιτό tableau builder με αρκετές διαδρομές προς τη νίκη, χωρίς να ζητάει την εγκεφαλική επένδυση ενός Furnace. Ιδανικό όταν θέλω κάτι λίγο πιο γεμάτο από point salad για πιο casual παρέα.

Ένα παλιό, κάπως αλλόκοτο παιχνίδι που δεν μοιάζει πάντα σίγουρο για την ταυτότητά του, αλλά τελικά προσφέρει έναν τίμιο και ξεκούραστο γρίφο. Η Big Box του δίνει εντυπωσιακή αντοχή στον χρόνο, έστω κι αν θα ήθελα καλύτερη οργάνωση των expansions.

Το Pingyao: First Chinese Banks με έκανε αρχικά να φοβάμαι για το Kickstarter μου, αλλά στο τραπέζι αποδείχθηκε ένα σφιχτό και πολύ ανταγωνιστικό παιχνίδι τοποθέτησης ζαριών. Οι κανόνες θέλουν λίγη υπομονή, όμως από κάτω υπάρχει κανονικό παιχνίδι.