Κριτικές

Το Woodcraft καταλαβαίνω απολύτως γιατί έχει τόσο καλές κριτικές: έχει μια πολύ ιδιαίτερη κεντρική ιδέα και αρκετό πράγμα να μασήσεις. Στην πρώτη μου επαφή όμως, ειδικά στα τέσσερα άτομα, η αναμονή και μερικές επιλογές του σχεδιασμού με κράτησαν σε απόσταση.

Το Skymines είναι μια πολύ πιο καλοφτιαγμένη και ευανάγνωστη επιστροφή στο Mombasa, με καλύτερη παρουσίαση και αρκετό υλικό ώστε να μην μοιάζει απλώς με ένα πρόχειρο retheme. Και όταν ανοίξεις τον δεύτερο χάρτη, παίρνεις ουσιαστικά μια διαφορετική στρατηγική εμπειρία στο ίδιο κουτί.

Το Endless Winter: Paleoamericans είναι μια εντυπωσιακή, χορταστική παραγωγή με φιλική εμφάνιση και εύκολο gameplay, που το κάνει πολύ καλή πύλη για νεότερους παίκτες. Για μένα όμως, πίσω από το μπλινγκ δεν κρύβεται η ένταση ή το «κάψιμο» ενός βαρύτερου euro.

Το Dark Ages: Holy Roman Empire κρατάει όρθιο τον βασικό του 4X μηχανισμό ακόμη και με 6-8 άτομα, αλλά το «μεγάλο» παιχνίδι δεν λύνει τις αδυναμίες των δύο κουτιών· τις απλώνει σε διπλάσιο χάρτη. Έχει εργαλεία και modules για απαιτητικές παρέες, αρκεί όλοι να θέλουν το ίδιο, αρκετά επιθετικό, πράγμα.

Στην τρίτη μας παρτίδα, με τους κανόνες επιτέλους φρέσκους και σωστούς, το Weather Machine έβγαλε μια αξιοπρεπή διάρκεια αλλά και όλα όσα με κάνουν να το θεωρώ το λιγότερο αγαπημένο μου παιχνίδι του Λακέρδα. Με τέσσερις παίκτες είναι απλώς κακά σφιχτό, ενώ οι προβληματικές κάρτες σε αυτή την τιμή είναι ντροπή.

Το Impression είναι ένα βατό αλλά ελαφρώς καμένο euro για μεσαιωνικούς τυπογράφους, με ένα ασυνήθιστο δίφασικο worker placement και engine building που μπορεί να ξεφύγει ευχάριστα. Η κακή εικονογραφία, όμως, κάνει την πρώτη επαφή πολύ πιο σκληρή απ’ όσο χρειάζεται.

Το 1861/1867 άνοιξε τη χρονιά με τσου-τσου, ευγενή άμιλλα και ένα τραπέζι που προτίμησε να κρατήσει όλους μέσα στο παιχνίδι. Μια πολύ ωραία παρτίδα κρίθηκε τελικά στα 98 δολάρια.

Το Atiwa είναι ένα γρήγορο και ευχάριστο engine builder, αλλά η έκδοσή του και η αίσθηση του τελικού προϊόντος δεν δικαιώνουν ούτε το Lookout/Uwe όνομα ούτε το «advanced» στην ετικέτα.

Το Lacrimosa είναι ένα δεμένο, θεματικό euro όπου το action selection και το deck building υπηρετούν πραγματικά το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ. Μετά και τη δεύτερη παρτίδα, το θεωρώ από τις πιο δυνατές εντυπώσεις της περσινής χρονιάς.

Το Space Station Phoenix παίρνει μια δοκιμασμένη φόρμουλα euro και της δίνει έναν πραγματικά φρέσκο άξονα. Δεν είναι θεματική επανάσταση, αλλά η κεντρική του ιδέα δουλεύει τόσο καλά που το παιχνίδι ξεχωρίζει αμέσως.

Το Village Rails είναι ένα πολύ τίμιο, γρήγορο filler με τρένα, route building και ένα καθαρό ατομικό puzzle. Η αλληλεπίδραση υπάρχει, αλλά ευτυχώς δεν χρειάζεται να μετατρέψετε το τραπέζι σε πεδίο εξορίας για να περάσετε καλά.

Το Charioteer είναι μια ευχάριστα ελαφριά κούρσα με άρματα: γρήγορη στην εξήγηση, άνετη στο τραπέζι και αρκετή για ένα χαλαρό κλείσιμο βραδιάς. Για την ετικέτα και την τιμή του, όμως, μου άφησε την αίσθηση ότι θα μπορούσε να προσφέρει κάτι περισσότερο.

Το Findorff έχει ωραίες βάσεις και τρέχει σβέλτα στο τραπέζι, αλλά καταλήγει να μοιάζει με χαμένη ευκαιρία. Δεν είναι κακό παιχνίδι· απλώς τα σπίτια που χτίζεις αφήνουν πολύ μικρό αποτύπωμα εκεί που θα έπρεπε να μετράνε.

Το Terracotta Army είναι ένα προσεγμένο medium euro με worker placement, ήπιο ανταγωνισμό και εκείνο το ευχάριστο κάψιμο που σε βάζει να ξαναμετράς τα σχέδιά σου. Δεν είναι απαραίτητο για κάθε συλλογή, αλλά είναι μια τίμια και σαφώς προτεινόμενη επιλογή.

Το Resurgence είναι ένα ποιοτικό, θεματικό medium euro που ντύνεται με τα ερείπια της Μόσχας χωρίς να γίνεται ούτε άχαρο ameritrash ούτε άψυχο co-op. Έχει σφιχτή οικονομία, ουσιαστική αλληλεπίδραση και μια παραγωγή που το κάνει να ξεχωρίζει.

Το Marvel: Crisis Protocol με έβγαλε επιτέλους από τη βιτρίνα και με έβαλε στο τραπέζι, βαμμένο και έτοιμο για υπερηρωικό ξύλο. Είναι ένα γρήγορο, τίμιο skirmish με πολύ Marvel fan service, που φλερτάρει σοβαρά με την κορυφή του είδους.

Το Rise έχει ένα καθαρό, έξυπνο σύστημα action selection και ένα δίκτυο από tracks που υπόσχεται ενδιαφέρουσες επιλογές. Όμως, παρά την καλή πρώτη ύλη, στο τέλος μου άφησε την αίσθηση ενός παιχνιδιού που σταματά πριν ολοκληρώσει αυτό που πάει να χτίσει.

Η Encyclopedia είναι ένα πανέμορφο, χορταστικό euro με εξαιρετικό dice drafting, που όμως αυτοϋπονομεύεται την τελευταία στιγμή. Το τελικό της σκοράρισμα μοιάζει αποφασισμένο να ανταμείβει τη μονοτονία αντί για όσα κάνει τόσο καλά η υπόλοιπη εμπειρία.

Το The Ketchup Mechanism δεν κάνει το Food Chain Magnate πιο φιλικό· του ανοίγει όμως νέες, πολύ πιο επικίνδυνες διαδρομές. Με τα σωστά modules, οι παλιές βεβαιότητες εξαφανίζονται — μαζί και η ασφάλεια ότι η παρτίδα θα μείνει ισορροπημένη.

Το Minecraft: Heroes of the Village μου έδωσε έναν εύκολο τρόπο να φέρω τον μικρό στο τραπέζι, πατώντας πάνω στην αγάπη του για το Minecraft. Ως παιδικό set-collection είναι αξιοπρεπές, αλλά του λείπει λίγη ένταση για να κρατήσει παιδιά που έχουν ήδη μεγαλώσει λίγο.

Έδωσα στο Peak Oil: Profiteer μια τελευταία ευκαιρία, κυρίως επειδή είναι σύντομο και στέκεται καλά με πέντε παίκτες. Ευτυχώς: είναι ένα τίμιο, εύκολο παιχνίδι εταιρικής αρπαχτής με αρκετό χαμό και ανατροπές.

Το Verdant είναι ένα ευχάριστο, καλοπαραγωγικό follow-up από την ομάδα του Calico και του Cascadia, αλλά για μένα μένει ένα βήμα πίσω από το τελευταίο. Κάτω από τα όμορφα φυτά και τη χαλαρή αισθητική του, έχει αρκετό «κάψιμο» ώστε να μη συγχωρεί πάντα την casual προσέγγιση.

Το Dirty Money πιάνει ένα εξαιρετικό θέμα — ξέπλυμα χρήματος μέσω τέχνης και ακινήτων — αλλά δεν καταφέρνει να του δώσει το παιχνίδι που του αξίζει. Παίζεται ευχάριστα για λίγο, όμως η τύχη και η φτωχή παραγωγή το σπρώχνουν προς το ντουλάπι.

Στην πέμπτη-έκτη παρτίδα του Carnegie ακόμη ξετρυπώνω καινούριες στρατηγικές μέσα από τα departments του. Και, όσο κρατάει αυτό το ενδιαφέρον, τόσο περισσότερο θέλω να δοκιμάσω και το variable setup — αλλά πρώτα πρέπει να λύσω μια μικρή υποψία για ένα πολύ δυνατό ξεκίνημα.