Κριτικές

Το Conquest & Consequence υπόσχεται μια ακόμη πιο εκρηκτική τριπλή αναμέτρηση από το αγαπημένο μου Triumph & Tragedy, αλλά στην πρώτη μου επαφή οι κανόνες στάθηκαν το πραγματικό εμπόδιο. Θέλω πολύ να του δώσω δεύτερη ευκαιρία, όμως για νέους στο σύστημα η σύσταση είναι ξεκάθαρα να ξεκινήσουν αλλού.

Το La Belle Époque είναι ένα ασύμμετρο παιχνίδι area control για την προπολεμική Ευρώπη, με απλούς κανόνες και πολύ πιο στρωτή ροή απ’ όση προδίδει η μάλλον λιτή του παραγωγή. Θέλει χρόνο και λίγη ανοχή στα ζάρια, αλλά στο τραπέζι έχει ενδιαφέρον μέχρι τέλους.

Η Έκτη Έκδοση του Car Wars μου έδωσε επιτέλους το νεανικό απωθημένο που διάβαζα σε περιοδικά και newsgroups, έστω και δυόμισι χρόνια αργότερα από το Kickstarter. Δεν είναι όμως το παλιό, περίπλοκο lifestyle game: είναι ένα γρήγορο, καλοστημένο πανηγύρι αυτοκινητιστικής βίας με υπέροχες μινιατούρες.

Το Founders of Teotihuacan είναι μια ασυνήθιστα ελαφριά και σύντομη Board & Dice κυκλοφορία, με μερικές καλές ιδέες αλλά χωρίς να φτάνει τις δυνατότητές του. Το σύστημα επιλογής ενεργειών του δίνει την απαραίτητη τριβή, όμως ο πυρήνας του tile laying μένει κάπως άτονος.

Το Zapotec είναι ένα σφιχτοδεμένο light-medium παιχνίδι περίπου της ώρας, με ωραία κλιμάκωση και ουσιαστικές αποφάσεις. Έχει όμως μια πολύ στενή «σωστή» εκκίνηση, που μπορεί να αφήσει κάποιον εκτός διεκδίκησης νωρίς.

Το 878 Vikings: Invasions of England μπορεί να μην είναι φρέσκο ούτε ιδιαίτερα πολυκυκλοφορημένο, αλλά παραμένει ένα αδικημένο, θορυβώδες πολεμικό παιχνίδι. Ειδικά αν, όπως εμείς, έχετε κολλήσει με το Last Kingdom, βρίσκει πολύ εύκολα αφορμή να ξαναβγεί στο τραπέζι.

Το Almoravid έχει ένα θεματικό και πολλά υποσχόμενο σύστημα, αλλά η πρώτη επαφή με τους κανόνες και κυρίως το supply μπορεί να σε βγάλει από τα ρούχα σου. Μου άρεσε πολύ στην παρτίδα, όμως δεν είναι ακόμη το εύπεπτο παιχνίδι που θα ήθελα.

Το 1822CA είναι ένα βαρύ και πολύ ωραίο τραινάκι, αρκεί να αγαπάς τους πλειστηριασμούς και να μην πας εντελώς απροετοίμαστος. Για μένα, το 1822 προηγείται ως απαραίτητη στάση πριν τις καναδικές Άλπεις.

Το Ascension: Deckbuilding Game έχει μερικές άβολες γωνίες στο design του, αλλά εγώ συνεχίζω να το απολαμβάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Για τίμιο ξύλο με δύο ή τρεις παίκτες, παραμένει από τις κορυφαίες επιλογές μου.

Το Dead Reckoning μάς έδωσε ένα campaign γεμάτο κανονίδια και επιθετικό παιχνίδι, με τη Mariposa να επιβεβαιώνει —προφανώς— την υπεροχή του μωβ. Μετά από 8-9 παρτίδες εξακολουθώ να το εκτιμώ πολύ, αλλά έχω πλέον επιφυλάξεις για το φινάλε και το στήσιμο του campaign.

Το Red Flag Over Paris μου φάνηκε σαφώς λιγότερο κακό ξεκίνημα από το Fort Sumter, αλλά όχι αρκετά ενδιαφέρον ώστε να με κερδίσει. Οι κανόνες βγάζουν νόημα, όμως η παρτίδα που έπαιξα κατέληξε κυρίως σε ένα «μεχ».

Το Tabanussi: Builders of Ur έχει τις έξυπνες ιδέες που περιμένω από τον Tascini, αλλά στις πρώτες μου παρτίδες έμοιαζε περισσότερο με πρωτότυπο που δεν είχε κλείσει όλες τις εκκρεμότητές του. Στα τέσσερα, όμως, αποδείχθηκε αισθητά πιο δυνατό και ενδιαφέρον.

Το Corrosion μπήκε στη συλλογή μου σχεδόν από πείσμα και τελικά με διέψευσε ευχάριστα. Είναι ένα σφιχτό, εγκεφαλικό παιχνίδι παραγωγής όπου το action programming δεν είναι απλώς ένα στοιχείο του σχεδιασμού, αλλά ολόκληρος ο κινητήρας του.

Το Lizard Wizard παίρνει τον πυρήνα του Racoon Tycoon, τον μεταφέρει σε μια αγορά συστατικών για ξόρκια και, για μένα, τον δουλεύει αισθητά καλύτερα. Παραμένει όμως ένα ευχάριστα χαοτικό παιχνίδι με αρκετό push-your-luck, όχι η λύση για όποιον βαρέθηκε ήδη τη χαλαρότητα του προκατόχου του.

Το SYNDICATE δείχνει στα χαρτιά και στο τραπέζι σαν μια φιλόδοξη διαστημική κατάκτηση. Μόλις αρχίσεις να το παίζεις, όμως, η φιλοδοξία του μοιάζει να έχει εκτοξευτεί χωρίς σύστημα προσγείωσης.

Μπήκα στο Origins: First Builders με τις χειρότερες προφητείες να το ακολουθούν και βγήκα πολύ λιγότερο αρνητικός απ’ όσο περίμενα. Δεν είναι πρόταση αγοράς στα τυφλά, αλλά σίγουρα δεν είναι και για θάψιμο.

Το Foundations of Rome είναι ένα Kickstarter-θηρίο που άργησε όσο μπορούσε να αργήσει, αλλά φτάνει στο τραπέζι με θέαμα που δικαιολογεί κάθε κυβικό εκατοστό του τεράστιου κουτιού του. Κάτω από τα εντυπωσιακά πλαστικά κτήρια κρύβεται ένα φιλικό gateway παιχνίδι με λίγο παραπάνω βάθος όταν μπουν τα expansions.

Το Seeders from Sereis: Exodus είναι ένα ιδιόρρυθμο, βαρύ παιχνίδι χτισίματος μηχανής, όπου το bidding και η γνώση ενός τεράστιου deck καρτών κάνουν όλη τη διαφορά. Δεν είναι για όλες τις παρέες, αλλά προσφέρει κάτι πραγματικά διαφορετικό σε όσους αντέχουν το take-that και το kingmaking.

Το Hellenica: Story of Greece είναι ένα υπερφορτωμένο, κάπως άβολο θέαμα Αρχαίας Ελλάδας που όμως κρύβει ένα απροσδόκητα ζωηρό παιχνίδι για μεγάλες παρέες. Μην το πλησιάσετε για ιστορική ευλάβεια· πλησιάστε το για πλαστικό, φασαρία και καβγά στον χάρτη.

Το Twilight: 2000 4ης έκδοσης έδωσε στην παρέα μου το πιο γειωμένο, τακτικό RPG διάλειμμα που ζητούσε μετά από ένα Dune campaign που δεν μας κρατούσε. Είναι προσεγμένο και διασκεδαστικό, αρκεί μετά το υλικό του βασικού κουτιού ο GM να είναι έτοιμος να δουλέψει.

Το Gaia Project μου έδωσε ακριβώς αυτό που περίμενα: ένα πιο στρωμένο Terra Mystica, με μια καψιματική παρτίδα αλλά χωρίς να με κερδίσει ολοκληρωτικά. Καλή πνευματική άσκηση, αρκετά ξερή εμπειρία.

Μια βραδιά που άλλαξε σχέδιο δύο φορές: από το μεγάλο Conquest & Consequence, σε κάτι πιο ανάλαφρο και φανταχτερό για τρεις. Το Legacies μπήκε στο τραπέζι ως η εφεδρική επιλογή που ταίριαζε καλύτερα στη διάθεση της στιγμής.

Το Rococo: Deluxe Edition είναι από εκείνες τις πολυτελείς επανεκδόσεις που δεν αρκούνται στο να στολίζουν το ράφι: αποδεικνύεται και ένα ευχάριστα ανθεκτικό euro. Με την επέκταση των κοσμηματοπωλών, η υψηλή ραπτική αποκτά λίγο πιο άνετη, αλλά πάντα ουσιαστική, ροή.

Το Beyond the Sun εξακολουθεί να με συγκινεί όσο και στις πρώτες του παρτίδες. Μετά από πάνω από έναν χρόνο στο τραπέζι, όχι μόνο δεν έχει ξεθωριάσει, αλλά παραμένει από εκείνα τα παιχνίδια που θέλω να έχω στη συλλογή μου.