Κριτικές

Το Carson City: Big Box μάς είχε κερδίσει από την πρώτη επαφή, κι αυτή η επιστροφή απέδειξε πόσο εύκολα μπορεί να γίνει ένα απολαυστικό μακελειό όταν η παρέα το αποφασίσει.

Το Kansas Pacific είναι ένα απλό Cube Rail για περίπου μία ώρα: ούτε ιδιαίτερα καλό ούτε κακό, αλλά αρκετά ευχάριστο ώστε να θες άλλη μία παρτίδα. Δυστυχώς, ο χάρτης και η χρωματική του επιλογή του κόβουν πολύ από τη χαρά.

Το Mystic Vale φέρνει μια πραγματικά φρέσκια ιδέα στο κουρασμένο χωράφι των deck builders, αλλά το βασικό του κουτί δεν κάνει πολλά για να την απογειώσει. Με την επέκταση γίνεται σαφώς πιο ενδιαφέρον, έστω κι αν οι ισορροπίες του αγριεύουν.

Ένα τίμιο retheme του That's My Fish!, με τον Varys να ξεκληρίζει το Westeros. Στα τρία άτομα στέκεται καλύτερα· στα τέσσερα τελειώνει πριν προλάβεις να το χαρείς.

Το The Manhattan Project: Energy Empire μου άφησε πολύ καλή πρώτη εντύπωση: γρήγορο, ενδιαφέρον και χωρίς εκείνες τις νεκρές στιγμές που σε βγάζουν από την παρέα. Σε περίπου 1 ώρα και 10 λεπτά, ένιωσα πως τα λεφτά του έπιασαν τόπο.

Το Wealth of Nations: War Clouds παραμένει το αγαπημένο μας εργαλείο οικονομικής αλληλοσφαγής: αμείλικτο, σχεδόν χωρίς τύχη και γεμάτο κινήσεις που σε αναγκάζουν να πληρώσεις για τα λάθη των άλλων. Το δεύτερο παιχνίδι επιβεβαίωσε ότι, με έμπειρους παίκτες, γίνεται ακόμη πιο σκληρό.

Με το Dynasties, το Nations ξαναμπήκε σοβαρά στη συζήτηση απέναντι στο Through the Ages. Η πρώτη μου επιφύλαξη για τις dynasties μένει, αλλά οι μεταγενέστερες παρτίδες έδειξαν ένα πολύ πιο σφιχτό, γρήγορο και επιθετικό παιχνίδι.

Το Terraforming Mars παραμένει από τα αγαπημένα μου: ακόμη και όταν αφήνω σχεδόν τον χάρτη στην άκρη, βρίσκει τρόπο να με ανταμείψει. Και το Big Box με τα πλαστικά του το κάνει να δείχνει όσο επιβλητικό του αξίζει, έστω με τσιμπημένο κόστος.

Το Cry Havoc μάς έδωσε μια πολύ καθαρή, και μάλλον αποθαρρυντική, εικόνα για το balance του στα τρία άτομα. Όσο εντυπωσιακά κι αν έπαιξαν οι άλλες φατρίες, οι Humans πήραν τη νίκη χωρίς να ιδρώσουν.

Το Great Western Trail είναι μια πολύ ευχάριστη ποντοσαλάτα που κυλάει όμορφα, χωρίς να ζητάει να λιώσεις το μυαλό σου. Δεν είναι παιχνίδι άγριας σύγκρουσης, αλλά έχει τον σωστό αγώνα για να μη σου προλάβουν οι άλλοι τα σημαντικά.

Το Empires: Galactic Rebellion υπόσχεται μια πιο στρωμένη, διαστημική εκδοχή του Age of Empires, αλλά για μένα κατάφερε κυρίως να «βελτιώσει» όσα έκαναν το πρωτότυπο ενδιαφέρον. Έχει ένα δυνατό φινάλε και μια σπάνια θέση ως ελαφρύ area control για έξι, όμως συνολικά μοιάζει με αρπαχτή με απαράδεκτα γραφικά.

Το Tesla vs. Edison: Powering Up! παραμένει για μένα ένα από τα πιο αδικημένα euro-economic παιχνίδια των τελευταίων χρόνων. Με την επέκταση στο τραπέζι, μου θύμισε πόσο στιβαρό και όμορφα παραγμένο είναι — και πόσο πρόθυμο να σε τιμωρήσει όταν διαβάσεις λάθος την αγορά.

Το Scoville μας άφησε με τη σύζυγό μου να κυριαρχεί απόλυτα στο τραπέζι. Ευτυχώς, το Wongamania: Banana Economy πρόσφερε την κατάλληλη εκτόνωση με ασθένειες, διαζύγια και Debtzilla.

Το A Feast for Odin απλώνεται στο τραπέζι με τρόπο που αρχικά μοιάζει τρομακτικός, αλλά στην πράξη αποδείχθηκε πολύ βατό και εξαιρετικά ομαλό. Ακόμη και με την επέκταση, κράτησε τον φιλικό του χαρακτήρα και πρόσθεσε πράγματα που μου άρεσαν.

Το Kohle & Kolonie μάς κέρδισε ακόμη κι αν, παλεύοντας manual, errata και Geek, καταλήξαμε μάλλον να παίζουμε τη δική μας εκδοχή του. Είναι σφιχτό, βαρύ και πολύ καλό στο είδος του — αρκεί να βγάλεις άκρη με τους κανόνες.

Το Tin Goose είναι ένα απλό στους κανόνες αλλά καθόλου αθώο οικονομικό παιχνίδι για προβληματικές αεροπορικές εταιρείες. Σε μιάμιση ώρα χωράει πλειστηριασμούς, καταστροφές και αρκετή κακία για να μη σηκώσει YOLO αποφάσεις.