Κριτικές

Το Speakeasy είναι ένα σφιχτό, αμείλικτο heavy euro που δένει έναν σωρό συστήματα σε μια καθαρή, θεματική εγκληματική μηχανή. Για όσους αντέχουν το στιλ του δημιουργού, είναι από τις πιο ανταποδοτικές εμπειρίες της χρονιάς.

Το Nemesis: Retaliation κρατάει το θεματικό θέαμα της σειράς, αλλά η πρώτη μου παρτίδα μου φάνηκε πιο βαριά, στατική και λιγότερο αγχωτική από ό,τι περίμενα. Για νεοεισερχόμενους ίσως είναι εντυπωσιακό· εγώ, πάντως, προτιμώ ακόμη το αρχικό Nemesis με το Aftermath.

Το Covenant είναι ένα πληθωρικό, βαρύ medium euro με νανοθεματολογία χωρίς εκπλήξεις, αλλά με αρκετή χάρτινη και ακρυλική χλιδή ώστε να σε βάζει στο κλίμα. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, όμως είναι σταθερά διασκεδαστικό και αφήνει μια ευχάριστη επίγευση Caverna.

Το Railway Boom είναι ένα σφιχτό υβρίδιο cube rails και euro, που χτίζει την έντασή του γύρω από πλειστηριασμούς, μεταβλητούς στόχους και ένα ελαφρύ αλλά ουσιαστικό engine building. Με τέσσερις γύρους και άφθονο χώρο για optimisation, είναι από εκείνα που θέλω να ξαναβγούν αμέσως στο τραπέζι.

Τα Episodes 3 & 4 του Perseverance ανεβάζουν τη σειρά σε μια χορταστική, σφιχτή heavy-euro κορύφωση: άπειρο υλικό στο τραπέζι, δεινόσαυροι παντού και αποφάσεις που θέλουν γερό κεφάλι. Δεν είναι παιχνίδι για όλους, αλλά για τη σωστή παρέα είναι από τις εμπειρίες της χρονιάς.

Το Port Royal: Big Box είναι ένα ανάλαφρο push-your-luck φιλεράκι με πειρατική αλμύρα, ιδανικό για να κλείσει ευχάριστα η βραδιά. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά ξέρει να γελάει μαζί σου όταν η απληστία σου εκρήγνυται θεαματικά.

Το Aldebaran Duel είναι ένα σφιχτό, γρήγορο δίδυμο tableau builder που χωράει ιδανικά σε ένα μετά τη δουλειά δίωρο. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά το drafting του δίνει βάθος και την απαραίτητη αφορμή για καλοπροαίρετο βρισίδι.

Ένα καλοφτιαγμένο, old-school διαστημικό hex & counter wargame που δεν προσποιείται πως είναι κάτι πιο περίπλοκο απ’ όσο χρειάζεται. Η deluxe έκδοση μπορεί να τσιμπάει στην προτεινόμενη τιμή, αλλά σε προσφορά είναι πολύ εύκολο να της πεις ναι.

Το Bier Pioniere είναι ένα σφιχτό, μεσαίου βάρους worker-placement euro που ανταμείβει την καθαρή αλυσίδα παραγωγής του και ένα ασυνήθιστο φινάλε. Έχει την κλασική γερμανική του γοητεία, έστω κι αν το σχέδιό του μπορεί να μοιάζει λίγο παλιό σε όσους ζητούν τα πιο σύγχρονα euro.

Το Light Speed: Arena έπεσε στο τραπέζι σαν Death Star στον Άλντεραν και άφησε πίσω του μόνο γέλια και συντρίμμια. Είναι καθαρό, φωτογενές χάος για παρέες που ξέρουν ότι δεν πρέπει να το πάρουν στα σοβαρά.

Το Thebai είναι ένα πολύ καλοφτιαγμένο euro με θέμα που δεν μοιάζει κολλημένο εκ των υστέρων και με κανόνες που, παρά τη σαλάτα μηχανισμών, στρώνουν γρήγορα. Στους 3 παίζει εξαιρετικά· στους 4 κρατάω μια επιφύλαξη, επειδή αλλάζει αισθητά η δυναμική του.

Μια καλοπαραγμένη, θεματική συσκευασία που κρύβει ένα υπερθετικά άνοστο παιχνίδι τύχης. Μια παρτίδα ίσως βγάλει γέλιο· δεύτερη, δύσκολα.

Ένα αλλόκοτο pocket wargame γεμάτο ατμόσφαιρα, κάρτες πάνω σε κάρτες και ζάρια που μπορούν να σε απογειώσουν ή να σε θάψουν. Έχει ζουμί, αλλά και κανόνες και ανατροπές που μπορούν να αφήσουν πολύ πικρή γεύση.

Το Luthier είναι ένα πληθωρικό, πανέμορφο euro που αρχικά με τρόμαξε με την οπτική του φλυαρία και με εξόργισε με τις ανισορροπίες του. Στη δεύτερη παρτίδα, όμως, έδειξε πολύ καθαρότερα γιατί μπορεί να είναι από τα καλύτερα της σεζόν.

Το Stress Botics κρύβει έναν τίμιο και ιντριγκαδόρικο πυρήνα παραγωγής και παραδόσεων κάτω από τόσο πολύ κανόνισμα, FAQ και υποκανόνες, που η εμπειρία καταλήγει περισσότερο δοκιμασία αντοχής παρά παιχνίδι. Το καλύτερό του σημείο είναι η διαχείριση χεριού· σχεδόν όλα γύρω της μοιάζουν αποφασισμένα για να μας χαλάσουν τη μέρα.

Το Monkey Palace παντρεύει έξυπνα LEGO και συλλογή πόρων σε ένα παιχνίδι που βρίσκω ιδανικό κυρίως για παιδιά 6-12. Έχει αρκετές επιλογές για να μη γίνεται εντελώς αυτόματο, χωρίς να ξεχνά ότι είναι πάνω απ’ όλα μια χαρούμενη LEGO παπαρδέλα.

Το Pampero είναι ένα πληθωρικό, πανέμορφα στημένο οικονομικό παιχνίδι για τις ΑΠΕ, που κάτω από το βουνό των εξαρτημάτων του κρύβει ένα πολύ καθαρό και θεματικό σύστημα. Η σωστή επιλογή scoring tiles και διάρκειας το αναδεικνύει πολύ περισσότερο από την εισαγωγική του μορφή.

Το Battle of Hoth πήρε το γνώριμο σασί του Memoir ’44 και το έντυσε με Star Wars τόσο πετυχημένα, ώστε οι παλιές μου ενστάσεις για το σύστημα πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Στο Epic με δύο κουτιά, μάλιστα, η κλίμακα διορθώνει αισθητά την επιρροή της τύχης και αναδεικνύει καλύτερα την τακτική.

Το Tianxia μας κέρδισε ως άλλη μία στριφνή, αγχωτική και αρκετά επιθετική πρόταση από τον Tascini. Με μόλις δύο παρτίδες δεν βγάζω οριστικό πόρισμα για την ισορροπία του, αλλά στο σωστό, σκληρό επίπεδο εισβολέων έχει ήδη δώσει τίμιο ξύλο.

Το Unconscious Mind είναι μια χορταστική, εντυπωσιακά παραγμένη εμπειρία με πολλά συνδεδεμένα κομμάτια, που όμως δεν κατάφερε να μου αποκαλύψει πλήρως το νόημά της. Δεν πέρασα άσχημα, απλώς δεν ένιωσα την επιθυμία να το ξαναστρώσω σύντομα στο τραπέζι.

Το 1860: Railways on the Isle of Wight ήταν μια κάπως σκληρή εισαγωγή στα τρένα για νιούφηδες: κράτησε περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα και έβγαλε αρκετές παράξενες γωνίες. Τουλάχιστον η παρέα διασκέδασε — ιδιαίτερα εκείνος που με έθαψε σε όλο τον χάρτη.

Ένα χαζούλι, γρήγορο beer & pretzels παιχνίδι με αστείο θέμα, λίγο engine building και αρκετό θανατικό για να δικαιολογεί τον τίτλο του. Δεν είναι σοβαρό κομμάτι, αλλά στη σωστή τιμή μπορεί να βρει πολύ άνετα θέση στη συλλογή.

Το Storm Raiders είναι ένα απρόσμενο pick up and deliver από τον σχεδιαστή που συνέδεσα με την άνοδο της Garphill. Σύντομο αλλά απαιτητικό, ανταμείβει τη σωστή δρομολόγηση — αρκεί η παρέα να μην το μετατρέψει σε φεστιβάλ AP.

Το Galileo Galilei είναι ένα γρήγορο, αεράτο euro με ωραίο θέμα και έναν ευχάριστο, αναβαθμίσιμο rondel στον πυρήνα του. Όμως μια μεταγενέστερη παρτίδα αποκάλυψε μια ασυμμετρία που μπορεί να ξεχειλώσει επικίνδυνα το σκορ — αρκετά ώστε να πάρω πίσω το αρχικό μου thumbs up.