Κριτικές

Το Path of Civilization ξεπερνά τις πρώτες, απολύτως λογικές επιφυλάξεις του με ένα πολιτισμικό παιχνίδι που όντως αντέχει πέντε ταυτόχρονους παίκτες. Έχει προβλήματα στην αρχική τυχαιότητα, αλλά ο ρυθμός του δεν αφήνει την ενόχληση να γίνει βάρος.

Το Keyflower παραμένει αγαπημένο της παρέας, αλλά το Merchants μπορεί να βγάλει δόντια όταν μερικά κτήριά του πιάσουν το διπλό σκορ. Η απάντηση υπάρχει στο ίδιο το τραπέζι· αρκεί να μην έχεις ξεχάσει πώς να τη δώσεις.

Το Skyrise είναι ένα πανεύκολο παιχνίδι συνεχούς πλειοδοσίας που κρύβει αρκετή κόντρα πίσω από την καθαρή του εξήγηση. Με racing, έλεγχο περιοχών και παραγωγή αντάξια της Roxley, κάνει την παρέα να τσιμπιέται ευχάριστα.

Το Ra είναι ένα κλασικό Knizia με καθαρή βάση και περισσότερη μηχανική ακρίβεια απ’ όση υπόσχεται η πρώτη του εικόνα. Στα τέσσερα, όμως, η τυχαιότητα των tiles μου έκλεψε το προσωπικό δέσιμο.

Ένα λιτό αλλά βαθιά πονηρό trick-taking της GMT, που στα σωστά τέσσερα άτομα μετατρέπει το τραπέζι σε πεδίο αυτοκρατορικής καταστροφής. Με λιγότερους παίκτες χάνει την ισορροπία του· με τέσσερις, είναι τυφλή αγορά.

Το Lofoten συμπυκνώνει ένα βαθιά καμένο παιχνίδι συλλογής σετ σε 45 λεπτά, με ένα προσωπικό δυναμικό rondel που κάνει κάθε επιλογή να μετράει. Είναι ευφυές και ανατρεπτικό, έστω κι αν δεν αποφασίζει εντελώς αν θέλει να είναι φιλλεράκι ή κυρίως πιάτο.

Το Border States ντύνει ένα συμμετρικό παιχνίδι area dominance με τον Αμερικανικό Εμφύλιο και το μετατρέπει σε αλληλουχία από συγκρούσεις για ιστορικά πεδία μαχών. Έχει έξυπνες ιδέες, αλλά η αντοχή του στον χρόνο μοιάζει περιορισμένη.

Το Homeworld Fleet Command πούλησε νοσταλγία σε όσους είχαν λιώσει τα Homeworld 1 & 2, αλλά παρέδωσε ένα ανολοκλήρωτο παιχνίδι με κανόνες σε μόνιμη κατάσταση επισκευής. Οι δύο πρώτες παρτίδες αντέχονται· μετά αρχίζει η πραγματική εκστρατεία εναντίον του rulebook.

Το Age of Steam είναι μια φοβερή παιχνιδάρα, αρκεί να τη βγάλεις με τον σωστό χάρτη και τη σωστή παρέα. Στη Γερμανία για πέντε παίκτες βρήκαμε σκληρό, πολύ τίμιο ανταγωνισμό — και μπόλικο bullying.

Το Inventions: Evolution of Ideas είναι ένας φρέσκος Λακέρδα που, μετά από δύο επαφές, δείχνει ήδη να στέκεται δίπλα στα Lisboa και Gallerist. Έχει ένα κακό manual, αλλά το ίδιο το παιχνίδι είναι πολύ πιο καθαρό και βατό απ’ όσο αφήνουν να εννοηθεί οι κραυγές περί «καψίματος».

Το Vijayanagara παίρνει το γνώριμο πλαίσιο των COIN και το στρίβει προς μια πολύ καθαρή, αυστηρά τριπρόσωπη σύγκρουση. Δεν χρειάζεται να σε καίει το θέμα του για να εκτιμήσεις πόσο καλά έχει στηθεί η παρτίδα.

Το Salton Sea στριμώχνει μια οικονομική διαχείριση χωρίς τύχη σε μικρό κουτί και της δίνει έναν πραγματικά ενδιαφέροντα πυρήνα: τα χρήματα είναι και οι ενέργειές σου. Δεν είναι η πιο ζουμερή εκδοχή του είδους, αλλά είναι ισορροπημένο και προσιτά καψιματικό.

Το Fleet: The Dice Game κάνει το ψάρεμα με ζάρια και μαρκαδόρο να μοιάζει με την πιο σωστή ιδέα του κόσμου. Είναι ένα roll & write που κερδίζει μικρούς και μεγάλους, ιδιαίτερα με τρεις ή τέσσερις παίκτες.

Το Autumn είναι ένα μικρό, γρήγορο παιχνίδι για δύο, όπου δύο δέντρα διεκδικούν χώρο αφήνοντας φύλλα. Κρατά όσο ένα διάλειμμα, αλλά αφήνει στο τραπέζι μια όμορφα μελαγχολική εικόνα.

Το Battle Line: Medieval είναι πρέφα με ιππότες, γρήγορη στο μάθημα και πολύ πιο αγχωτική απ’ όσο αφήνει να φανεί. Για δύο παίκτες που θέλουν μισή ώρα καθαρής κόντρας, είναι από τις τίμιες επιλογές.

Το Starship Interstellar έρχεται με βαρύ manual και ακόμη βαρύτερη πρώτη παρτίδα, αλλά ανταποδίδει την υπομονή με ουσιαστικές αποφάσεις και ένταση ως το τέλος. Είναι μεγάλο παιχνίδι που δεν σε λιώνει απλώς για να αποδείξει ότι είναι μεγάλο.

Το Black Rose Wars: Rebirth παίρνει την υπερβολή της πρώτης έκδοσης και τη μετατρέπει σε σαφώς πιο στρωτή, καλοζυγισμένη εμπειρία. Παραμένει ένα τεράστιο κουτί, αλλά αυτή τη φορά δικαιολογεί πολύ καλύτερα τον χώρο του.

Το Shipwrights of the North Sea: Redux είναι μια ανανεωμένη ευκαιρία να δεις από πού ξεκίνησε η Garphill. Για όποιον έχει ήδη γνωρίσει τα μεταγενέστερα παιχνίδια της, είναι κυρίως μια υπενθύμιση του πόσο δρόμο διένυσε.

Το Sankoré: The Pride of Mansa Musa είναι για μένα σοβαρός υποψήφιος για euro της χρονιάς: ένα πυκνό, εξαιρετικά δεμένο σύνολο μηχανισμών που καταφέρνει να καίει γλυκά χωρίς να παραλύει το τραπέζι.

Το Artifacts δεν ξαναφτιάχνει το Boonlake· του προσθέτει εξερεύνηση και ασύμμετρα εργαλεία, ακριβώς εκεί που χρειαζόταν λίγη περισσότερη πίεση. Και έχει την ευγενική συνήθεια να το τελειώνει νωρίτερα.

Το Prussian Rails είναι μια τίμια, μικρή σιδηροδρομική άσκηση με μετοχές και αρκετό παιχνίδι ώστε να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Δεν φτάνει το Iberian Rails, αλλά η σύντομη διάρκειά του και η πολύ χαμηλή τιμή το κάνουν εύκολη πρόταση για τον περίεργο του είδους.

Το Poo Poo Pets είναι ένα real-time ζαροπαίχνιδο με μια τεράστια πλαστική κουράδα που σφυρίζει, άρα τουλάχιστον ξέρει ποιο είναι το κεντρικό του επιχείρημα. Με δικούς μου κανόνες και τα όμορφα ζάρια του, μετατρέπεται σε ένα αξιοπρεπές Yahtzee για μικρά παιδιά.

Το Evenfall είναι ένα αξιοπρεπές υβρίδιο worker placement, set collection και ελαφρού engine building με ωραίο ρυθμό στα τρία άτομα. Όμως η ανισορροπία των council members αφήνει το αρχικό draw να κάνει περισσότερη δουλειά απ’ όση θα έπρεπε.

Το Fighters of the Pacific είναι ένα αποφασιστικά αφαιρετικό, zero-luck παιχνίδι μαζικών αερομαχιών στον Ειρηνικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν πουλά προσομοίωση· πουλά καθαρές αποφάσεις πάνω σε εξάγωνα, και το κάνει πολύ καλά.