Κριτικές

Το Battle Line: Medieval είναι πρέφα με ιππότες, και το λέω ως κομπλιμέντο. Γρήγορο στην εξήγηση, σφιχτό στην παρτίδα και πολύ πιο αγχωτικό απ’ όσο δείχνει.

Το Starship Interstellar μπήκε στη συλλογή μου από συγκυρία και με πολύ χαμηλές προσδοκίες, αλλά τελικά αποδείχθηκε χορταστικό και ανταποδοτικό. Θέλει σοβαρή προετοιμασία στο εξήγημα και χρόνο στο τραπέζι, όμως δεν εξαντλεί τους παίκτες όπως θα περίμενα από το βάρος του.

Το Black Rose Wars: Rebirth μου ήρθε σχεδόν κατά λάθος, σε all-in μορφή και με αρκετό πλαστικό ώστε να δοκιμάσει τις αντοχές του τραπεζιού. Ευτυχώς, η νέα έκδοση αποδείχθηκε πολύ καλύτερη εμπειρία από εκείνη που θυμόμουν από την πρώτη.

Το Shipwrights of the North Sea: Redux ήταν η καθυστερημένη μου γνωριμία με τη σειρά North Sea, και ευτυχώς έγινε αφού είχα ήδη δει τι μπορεί να κάνει ο Phillips αργότερα. Αλλιώς, θα είχα βγάλει πολύ βιαστικά —και οριστικά— λάθος συμπέρασμα για τον δημιουργό.

Το Sankoré: The Pride of Mansa Musa είναι για μένα σοβαρός υποψήφιος για euro της χρονιάς: ένα απαιτητικό αλλά γλυκό engine builder με εξαιρετικές συνέργειες. Αρκεί, ιδανικά, να το έχει ήδη στήσει κάποιος άλλος και να μη χρειαστεί να το εξηγήσω ξανά από την αρχή.

Το Artifacts παίρνει το ήδη πληθωρικό Boonlake και το φορτώνει κι άλλο, αλλά αυτή τη φορά η προσθήκη έχει λόγο ύπαρξης. Με περισσότερη ένταση, ασύμμετρες επιλογές και αισθητά μικρότερη διάρκεια, το θεωρώ καθαρή βελτίωση.

Το Prussian Rails είναι μια τίμια, γρήγορη βουτιά στα τρενάκια με μετοχές και μερικούς ενδιαφέροντες μηχανισμούς. Δεν φτάνει το Iberian Rails, αλλά στην τιμή του δύσκολα το αγνοείς.

Το Poo Poo Pets είναι ένα real-time παιχνίδι με ζάρια και μια τεράστια σφυρίχτρα-κουράδα, δηλαδή ακριβώς το είδος concept που μοιάζει να γεννήθηκε για ένα κακό stand-up. Με δικούς μου κανόνες, όμως, τα όμορφα ζάρια του βγάζουν ένα αξιοπρεπές παιδικό Yahtzee clone.

Το Evenfall είναι ένα ευχάριστο αλλά άνισο μίγμα worker placement, set collection και ελαφρού engine building με θέμα τις μαγισσούλες και τα ξόρκια. Δεν είναι κακό παιχνίδι· απλώς περίμενα κάτι πιο δεμένο και πιο ισορροπημένο.

Το Fighters of the Pacific είναι ένα λιτό, zero-luck παιχνίδι μαζικών αερομαχιών στον Ειρηνικό, που προτιμά την καθαρή τακτική από τον ρεαλισμό. Δεν είναι για όποιον ζητά προσομοίωση, αλλά για το σωστό κοινό βγάζει πολύ ωραίες αεροπορικές αναμετρήσεις.

Το Pest είναι ένα ιδιαίτερο euro με Plague Doctors, διαχείριση ασθενών και αρκετή πίεση, αλλά η τυχαιότητα στις κάρτες εξάπλωσης μπορεί να το σπρώξει είτε σε ασφυκτική δυσκολία είτε σε υπερβολική αφθονία. Τίμια υπερπαραγωγή, όχι όμως απαραίτητα must-have.

Το 1930: The Golden Age of Airlines είναι ένα φρέσκο οικονομικό παιχνίδι, με εξέλιξη και καθαρότητα που το κάνουν να στέκεται ωραία δίπλα στην παρέα των racing και train παιχνιδιών. Στα τέσσερα άτομα, όμως, το τελευταίο του γύρισμα μπορεί να ακυρώσει μια κατά τα άλλα εξαιρετική τετράωρη διαδρομή.

Το Obsession με κέρδισε αρχικά ως σφιχτό, θεματικό worker placement, αλλά η υπερβολική Victorian συσκευασία του κάνει την εκμάθηση πιο δύσκολη απ’ όσο χρειάζεται. Με τα expansions, η εμπειρία για μένα έγινε πιο φλύαρη και πιο τυχαία αντί για καλύτερη.

Το Fallen Land: A Post Apocalyptic Board Game – 2nd Edition είναι ένα χορταστικό, πλήρως sandbox μετα-αποκαλυπτικό RPG-οειδές παιχνίδι, επιτέλους πιο στρωμένο και streamlined. Δεν είναι για κάθε παρέα, αλλά για τους μερακλήδες του είδους είναι κορυφαία πρόταση — και εξαιρετικό solo.

Το 21Moon είναι ένα μοντέρνο 18XX με φιλόδοξα, καλοδεμένα φρέσκα συστήματα και ρυθμό που διεκδικεί σοβαρά τον τίτλο του γρήγορου 18XX. Η λιτή και συχνά ασαφής γραφή των κανόνων είναι το μοναδικό πραγματικό αγκάθι σε ένα κατά τα άλλα εξαιρετικά ενδιαφέρον πακέτο.

Το Marvel Zombies με κέρδισε παρά την αρχική μου καχυποψία: είναι ένα χαζούτσικο, τυχαίο και απολύτως απολαυστικό guilty pleasure. Με τη σωστή παρέα —ή με παιδιά— το Marvel θέμα και τα combo των X-Men του δίνουν παραπάνω λόγο να βγει στο τραπέζι.

Το Prime Minister είναι ένα θεματικό πολιτικό παιχνίδι της GMT με βατούς κανόνες και αρκετά καθαρή ιδέα: να επιβιώσει η παράταξή σου, αλλά τελικά να επιβιώσεις εσύ λίγο καλύτερα από τον αρχηγό της. Για μένα όμως, η επανάληψη κέρδισε την πολιτική ίντριγκα πολύ πριν τελειώσει η παρτίδα.

Ως φαν του Pfister και της σειράς Great Western Trail, βρήκα το New Zealand μια γεμάτη και αρκετά διαφορετική προσθήκη. Είναι πιθανότατα το βαρύτερο της σειράς, έστω κι αν για μένα μένει ένα κλικ κάτω από το Argentina.

Το Nova Aetas Renaissance είναι μια πολυτελής, χορταστική dungeon-crawl παραγωγή που έχει κρατήσει το τραπέζι μας απασχολημένο. Το σύντομο campaign του, αντί για μειονέκτημα, αποδείχθηκε ακριβώς η δέσμευση που χρειαζόμασταν.

Το Dune: Imperium – Uprising στέκεται μόνο του, αλλά κρατά ανοιχτή την πόρτα για ανακάτεμα με το παλιότερο παιχνίδι και τα expansions του. Στη σκέτη του μορφή, μου φάνηκε γνώριμο στο τραπέζι αλλά με πιο εξομαλυμένες αιχμές.

Το 18India είναι ένα πιο σύντομο, πιο προσιτό 18XX με ένα ενδιαφέρον draft μετοχών, αλλά οι κομβικές ασάφειες στους κανόνες και ένα απότομο τέλος το κρατούν πίσω. Παρ’ όλα αυτά, πέρασα καλά και θα το ξανάπαιζα.

Το Fractal είναι ένα indie 4X που μοιάζει φτιαγμένο από ανθρώπους οι οποίοι έχουν λιώσει το είδος και θέλησαν να συμμαζέψουν τα γνωστά του αγκάθια. Κουραστικό στις πρώτες επαφές, αλλά εξαιρετικά υποσχόμενο και ήδη πάρα πολύ καλό.

Το Age of Comics: The Golden Years το στήριξα αρχικά καθαρά για το θέμα του, αλλά τελικά βρήκα κι ένα τίμιο, χαλαρό οικονομικό παιχνίδι μέσα στο πολύ προσεγμένο του πακέτο.

Το Evacuation είναι μια καυτερή επιστροφή του Βλαδίμηρου στη φόρμα του: ένα παράξενα θεματικό, απαιτητικό euro που με έβαλε να σκέφτομαι συνεχώς πότε αξίζει να συνεχίσω και πότε να τραβήξω χειρόφρενο. Η πληθώρα των τρόπων παιχνιδιού του όμως κάνει την επένδυση σε επαναληπτικές παρτίδες λιγότερο αυτονόητη.