Κριτικές

Η Andromeda’s Edge παίρνει τον πυρήνα του Dwellings of Eldervale και τον σπρώχνει σε μια πιο πληθωρική, πιο απαιτητική κατεύθυνση. Στην πρώτη μου επαφή με κούρασε και με ανησύχησε η ισορροπία των φυλών, όμως οι επόμενες παρτίδες με έκαναν να αναθεωρήσω αισθητά.

Το Endeavor: Deep Sea Deluxe Edition είναι ευχάριστο, μεταβλητό και γενναιόδωρο — ίσως υπερβολικά γενναιόδωρο για τα γούστα μου. Το player-generated ταμπλό και τα σενάρια δίνουν ενδιαφέρον, αλλά το εισαγωγικό παιχνίδι μου άφησε ελάχιστη τριβή και πολλή άνεση.

Το Vinyl είναι ένα ευχάριστο, απλό action-selection παιχνίδι για συλλέκτες δίσκων, που όμως μπαίνει στο τραπέζι με την περιττή σύγχυση των εκδόσεων και των expansions του. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά η πρώτη μου παρτίδα είχε ενδιαφέρον και πλάκα.

Το The Ruhr: A Story of Coal Trade είναι ένα σφιχτό, στριφνό οικονομικό Euro παλιάς κοπής, γεμάτο τίμιες κηδείες και κοψίματα. Μπορεί να μην είναι πια της μόδας, αλλά εγώ το παίζω ευχαρίστως οποιαδήποτε στιγμή.

Ένα φανταστικό 18ΧΧ με χάρτη που χτίζεται από τους ίδιους τους παίκτες, σταθερές εταιρίες και privates, και αρκετά σφιχτή πίεση παρά το μοντέρνο round cap. Μου άρεσε πολύ και το βλέπω ήδη ψηλά ανάμεσα στα εισαγωγικά 18ΧΧ.

Το Autobahn: Kickstarter Edition έφτασε με ταλαιπωρία και μια Deluxe παραγωγή που δεν μοιάζει καθόλου deluxe, αλλά στο τραπέζι έχει αρκετό βάθος ώστε να με κάνει να το συγχωρήσω.

Το Silverton είναι ένα ογκώδες, ζαροκίνητο παιχνίδι claim jumping που θέλει χώρο, χρόνο και κυρίως τη σωστή διάθεση. Σε χαλαρή παρέα έγινε πανηγύρι· σε λάθος βραδιά, θα μπορούσε πολύ εύκολα να με στραβώσει.

Το Honey Buzz: Fall Flavors κλείνει γλυκά το τραπέζι, με χαριτωμένη παραγωγή αλλά αρκετό βάθος για να μη μείνει ποτέ «παιχνιδάκι για εξάχρονα». Τα πέντε modules του το κάνουν πιο γεμάτο χωρίς να του χαλάνε τη ροή.

Το Slay the Spire: The Board Game είναι μια πολύ πετυχημένη, συνεργατική μεταφορά του ψηφιακού παιχνιδιού που με είχε ήδη κρατήσει ξύπνιο αμέτρητα βράδια. Δεν έχει όλο το βάθος των εκατοντάδων ωρών του mobile/PC, αλλά στο τραπέζι δίνει γρήγορα, χορταστικά runs με άφθονη στρατηγική.

Το Dinosaur Island: Rawr ’n Write με κέρδισε ως ένα roll & write που κρατά το άρωμα του μεγάλου Dinosaur Island, με έξυπνη μίξη ζαριών και σχεδίασης. Η πρώτη μου παρτίδα ήταν θετική, παρότι οι ειδικοί χαρακτήρες και τα κτίρια ίσως το κάνουν υπερβολικά εύκολο.

Το Path of Civilization μπήκε στο τραπέζι με χαμηλές προσδοκίες και βγήκε από αυτό ως μια ευχάριστα γρήγορη, ταυτόχρονη civ εμπειρία. Έχει τις ατέλειές του, αλλά στα πέντε άτομα έκανε ακριβώς αυτό που υποσχέθηκε.

Επιστροφή στο Keyflower με το Merchants: ευχάριστη παρτίδα, αλλά με μερικά κτήρια που μας φάνηκαν υπερβολικά δυνατά όταν μπήκε ο διπλασιασμός στο σκορ. Το counterbidding υπάρχει και κρατάει την κατάσταση τίμια, αρκεί να μην είσαι σκουριασμένος.

Το Skyrise είναι ένα πανεύκολο παιχνίδι συνεχούς πλειοδοσίας από τη Roxley, με racing και area dominance που βγάζουν απρόσμενα ζωηρές παρτίδες. Και ναι: όσο πιο άνετα πειράζεστε μεταξύ σας, τόσο καλύτερα περνάει.

Το Ra είναι ένα κλασικό κομμάτι Κνίζια που θα έπαιζα ευχαρίστως, χωρίς όμως να με συγκλονίσει. Στα τέσσερα άτομα, η τυχαιότητα των tiles που έρχονται από τη σακούλα μου φάνηκε υπερβολική.

Το The Barracks Emperors είναι το καλύτερο παιχνίδι που έπιασα εδώ και καιρό: ένα απλό στους κανόνες αλλά ύπουλα σύνθετο trick-taking της GMT, που στα τέσσερα άτομα μετατρέπεται σε κανονικό χαμό.

Το Lofoten είναι ένα φιλλεράκι που αρνείται πεισματικά να μείνει ελαφρύ: σε 45 λεπτά στριμώχνει καμένο set collection, έξυπνες επιλογές και ανατροπές μέχρι το τέλος. Δεν γίνεται κυρίως πιάτο, αλλά στο σωστό καλοκαιρινό τραπεζάκι έχει τον χαρακτήρα του.

Το Border States είναι ένα συμμετρικό παιχνίδι area dominance για τον Αμερικανικό Εμφύλιο, με έξυπνες ιδέες αλλά περιορισμένη αντοχή στον χρόνο. Καλό ως σύντομο δίωρο διάλειμμα για δύο, όχι όμως κάτι που θα ζητάω συχνά ξανά.

Το Homeworld Fleet Command ποντάρει στη νοσταλγία των PC Homeworld, αλλά η Kickstarter εκτέλεσή του μοιάζει περισσότερο με ανολοκλήρωτο προϊόν παρά με διαστημική μάχη έτοιμη για εκτόξευση. Οι πρώτες παρτίδες έχουν μια κάποια χάρη· μετά αρχίζει η σύγκρουση με τους κανόνες.

Το Age of Steam είναι φοβερή παιχνιδάρα, αρκεί να του δώσεις τον σωστό χάρτη και τη σωστή παρέα. Στη Γερμανία για πέντε παίκτες βρήκαμε άφθονο, απολύτως τίμιο ξύλο.

Το Inventions: Evolution of Ideas μου έδωσε από τις πρώτες δύο παρτίδες την εντύπωση ενός εξαιρετικού medium-heavy euro, ίσως του καλύτερου Λακέρδα μέχρι τώρα. Είναι streamlined και βατό· το μόνο σοβαρό αγκάθι που βρήκα είναι το manual.

Το Vijayanagara είναι το πρώτο παιχνίδι της ICS, του spin-off των COIN της GMT, και αποδείχθηκε πολύ πιο ενδιαφέρον απ’ όσο μου υποσχόταν το θέμα του. Ένα σφιχτό, αποκλειστικά τριών παικτών conflict game με καθαρή διάρκεια, σχέδιο και κανονάκι στη μάχη.

Το Salton Sea είναι από εκείνα τα μικρά κουτιά της Devir που σε κάνουν να κοιτάς το μέγεθός τους και μετά να αναρωτιέσαι πώς χώρεσε τόσο παιχνίδι μέσα. Ένα καθαρό, άτυχο οικονομικό παιχνίδι με ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα, έστω κι αν η συνολική του αίσθηση μένει λίγο στεγνή.

Το Fleet: The Dice Game έγινε το αγαπημένο roll & write του νεαρού μου και, ειλικρινά, δεν δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί. Είναι ένα έξυπνο, ευχάριστο παιχνίδι που δείχνει τα καλύτερά του με τρεις ή τέσσερις παίκτες.

Το Autumn είναι ένα μικρό, δεκάλεπτο παιχνίδι καρτών για δύο, όπου δύο δέντρα διεκδικούν χώρο με τα φύλλα τους. Ελαφρύ, θεματικό και αρκετά μικρό για να χωρέσει ακόμη και σε καλοκαιρινό τραπεζάκι πλοίου.